Հայկական պետականության ժամանակագրություն

Հայկական պետականության ժամանակագրություն, հին ժամանակներից մինչև օրս հայտնի պետությունների և պետական կազմավորումների ցանկ:

Հայոց պատմություն
Հայաստանի զինանշանը
Նախապատմություն
Մ.թ.ա. 2492 - մ.թ.ա. 590
Հայ ժողովրդի ծագումը
Ցեղային միություններ և
պետական կազմավորումներ
Վանի թագավորություն
Մ.թ.ա. 9-6-րդ
Հին շրջան
Մ.թ.ա. 590 - մ.թ. 428
Երվանդունիների թագավորություն
Մեծ Հայք, Փոքր Հայք, Ծոփք և Կոմմագենե
Արտաշեսյանների թագավորություն
Արշակունիների թագավորություն
Քրիստոնեության ընդունում
Ավատատիրության հաստատում
Գրերի գյուտ
Միջնադար
428 - 1375
Պարսկա-Բյուզանդական տիրապետություն
Արաբական տիրապետություն
Բագրատունիների թագավորություն
Վասպուրական
Վանանդ, Լոռի և Սյունիք
Կիլիկիայի հայկական թագավորություն
Զաքարյան իշխանապետություն
Օտար տիրապետություն
1375 - 1918
Կարա-Կոյունլուներ և Ակ-Կոյունլուներ
Թուրք-պարսկական
տիրապետություն
Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանի կազմում
Հայոց ցեղասպանություն
Հայկական սփյուռք
Ժամանակակից պատմություն
1918 - ներկա
Հայաստանի առաջին հանրապետություն
Լեռնահայաստան
Խորհրդային Հայաստան
Արցախյան ազատամարտ
Հայաստան
Արցախի Հանրապետություն

Հայաստանի պորտալ

Հին աշխարհԽմբագրել

ՊետություններԽմբագրել

Ավատատիրական պետություններԽմբագրել

ՄիջնադարԽմբագրել

ՊետություններԽմբագրել

Ավատատիրական պետություններ և պետական կազմավորումներԽմբագրել

Նոր ժամանակներԽմբագրել

Ինքնավար պետական կազմավորումներԽմբագրել

Նորագույն ժամանակներԽմբագրել

Տես նաևԽմբագրել

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Frank McLynn (2010). Marcus Aurelius: A Life. New York: Da Capo Press. p. 377.ISBN 0786745800.
  2. E. Yarshater The Cambridge History of Iran. — Cambridge University Press, 1983-04-14. — 758 с. — ISBN 9780521200929
  3. Мартирос Ананикян Мифы Армении. — Litres, 2015-03-26. — 167 с. — ISBN 5457026736
  4. Social Logics Under Empire: The Armenian 'highland Satrapy' and Achaemenid Rule, Ca. 600--300 BC.. — ProQuest, 2008-01-01. — 560 с. — ISBN 9780549985730
  5. Bussell Frederick William The Roman Empire: Essays on the Constitutional History from the Accession of Domitian (81 A. D.) to the Retirement of Nicephorus III (1081 A.D.). — Longmans, Green, 1910. — P. 462.
  6. Balayan Vahram Artsakh History from Time Immemorial Up to Our Days. — 2005. — P. 90—91.
  7. В. П. Степаненко. Государство Филарета Варажнунии // Античная древность и средние века. —Свердловск, 1975. — В. 12. — С. 86-103.
  8. «Падение независимости Армении. Киликийская Армения | История.ру»։ www.istoriia.ru։ Վերցված է 2016-01-05 
  9. Christian Settipani Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du vie au ixe siècle. — Paris, de Boccard, 2006. — 634 с. — ISBN 978-2-7018-0226-8
  10. Vahan M. Kurkjian։ «A History of Armenia»։ «For two hundred years after the fall of the Arshakuni dynasty of Armenia in 428, the country was governed by Marzbans (Governors-general of the boundaries), nominated by the Persian King.» 
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Կաղապար:Из "The Byzantine conquest was short-lived: in 1048 Toghrïl Beg led the first Seljuq raid into Armenia, in 1064 Ani and Kars fell to Toghrïl’s nephew and heir Alp-Arslan, and after the Battle of Manzikert (1071) most of the country was in Turkish hands. In 1072 the Kurdish Shāddādids received Ani as a fief. A few native Armenian rulers survived for a time in the Kiurikian kingdom of Lori, the Siuniqian kingdom of Baghq or Kapan, and the principates of Khachen (Artzakh) and Sasun. ... In mountainous Karabakh a group of five Armenian maliks (princes) succeeded in conserving their autonomy and maintained a short period of independence (1722-30) during the struggle between Persia and Turkey at the beginning of the 18th century; despite the heroic resistance of the Armenian leader David Beg, the Turks occupied the region but were driven out by the Persians under the general Nādr Qolī Beg (from 1736-47, Nādir Shah) in 1735."
  12. Armenia and Georgia // The Cambridge Medieval History. — Cambridge, 1966. — Т. IV: The Byzantine Empire, part I chapter XIV. — С. 593—637.: "Later, in the twelfth and thirteenth centuries, the Armenian house of the Zachariads (Mkhargrdzeli) ruled in northern Armenia at Ani, Lor’i, Kars, and Dvin under the Georgian aegis."
  13. «Армянское княжество Закаридов в составе Грузинского царства»։ www.advantour.com։ Վերցված է 2016-01-30 
  14. James Stuart Olson. An Ethnohistorical dictionary of the Russian and Soviet empires. — Greenwood Publishing Group, 1994. — С. 44."The acceptance of Islam by the Mongols around 1300, the resurgence of the Turks under the Ottomans, and the European abandonment of the Levant sounded the death knell of the last Armenian kingdom, which fell to the Mamluks (or Mamelukes) in 1375. Only pockets such as Karabagh (Karabakh) and Zangezour in eastern Armenia and Sasun and Zeitun in western Armenia remained autonomous."
  15. Encyclopaedia of Islam. — Leiden: BRILL, 1986. — Т. 1. — С. 639-640 "Numismatic Society). were still to be fought on Armenian soil, and part of the Armenians of Adharbaydjan were later deported as a military security measure to Isfahan and elsewhere. Semi-autonomous seigniories survived, with varying fortunes, in the mountains of Karabagh, to the north of Adharbaydjan, but came to an end in the 18th century."
  16. Cyril Toumanoff. Armenia and Georgia // The Cambridge Medieval History. — Cambridge, 1966. — Т. IV: The Byzantine Empire, part I chapter XIV. — С. 593—637 "The title of King of Armenia was inherited by the Lusgnans of Cyprus and, from them, by the House of Savoy. Only in Old Armenia could some vestiges of the once imposing structure of the Armenian polity be found in the houses of dynasts (meliks) in Qarabagh"
  17. Армянская Советская Социалистическая Республика — статья из Большой советской энциклопедии (3 издание) "В 1639, после мира, заключённого между Турцией и Ираном, А. была окончательно разделена: Западная А., составляющая большую часть страны, отошла к Турции, Восточная А. — к Ирану. Последними остатками армянской государственности являлись 5 меликств Нагорного Карабаха, просуществовавших до конца 18 в."
  18. Malkasian, Mark Gha-ra-bagh!: The Emergence of the National Democratic Movement in Armenia.. — Wayne State University Press. — 1996. — С. 19. — ISBN 0814326056"Following the disastrous fall of the Armenian Kingdom of Cilicia to the Mamluk Sultanate of Cairo in 1375 and the invasion and pillage of Armenia proper by Tamerlane in 1400, only four territories - the highlands of Artsakh (Karabakh), Syunik (Zangezur), few isolated towns around Lake Sevan and the villages of the highlands of Mush and Sasun near Lake Van remained where Armenians retained some degree of autonomy and self-rule. The most important, long lasting and well-developed of these were the various principalities of Syunik and Artsakh ruled by several princely houses that had the title of melik bestowed upon them."
  19. Карагезян А. К локализации гавара Кашатаг // Вестн. обществ. наук АН АрмССР. 1987. № 1. С. 44—45. .
  20. Кристине Костикян «Քաշաթաղի 17-րդ դարի պատմությանը վերաբերող մի փաստաթուղթ» (Документ относящийся к истории Кашатага в 17 веке) из «Страны и народы Ближнего Среднего Востока. Том XX», стр. 168—171. Институт востоковедения Национальной Академии наук Армении; Ереван, 2001. .
  21. Encyclopaedia of Islam. — Leiden: BRILL, 1986. — Т. 1. — С. 639-640.
  22. ARTAK GHULYAN։ «CASTLES (PALACES) OF MELIKS OF ARTSAKH AND SIUNIK»։ «It refers to Melik-Haykaz the First (1450 - 1520), the founder of melikal principality of Kashatagh and is dated the end of the 15th cent.» 
  23. Michael P. Croissant, The Armenia-Azerbaijan conflict: causes and implications, p.11: Importantly, disunion amongst the five princes allowed the establishment of a foothold in mountainous Karabakh by a Turkic tribe around 1750. This event marked the first time that Turks were able to penetrate the eastern Armenian highlands…