Կուսապատ (հնում նաև՝ Կիսապատ, Կսապատ, Կասապետ)՝ գյուղ Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի շրջանում՝ շրջկենտրոնից 11 կմ հարավ-արևմուտք, Ստեփանակերտից մոտ 40 կմ դեպի հյուսիս։ Գյուղը ձգվում է Չորտանձուտինջուր գետակի ձախ ափով մոտ 2 կմ երկարությամբ, Կուսապատ և Արևչտես լեռների ստորոտում։ Գյուղը գտնվում է ծովի մակերեսից 800 մետր բարձրության վրա. շրջապատված է խիտ անտառներով։

Գյուղ
Կուսապատ
ադրբ.՝ Qasapet
Mill of the Atabekians.tif
ԵրկիրԱրցախ Արցախ
ՇրջանՄարտակերտի
ԲԾՄ776 մետր
Պաշտոնական լեզուհայերեն
Բնակչություն276[1] մարդ (2005)
Ազգային կազմՀայեր
Կրոնական կազմՀայ Առաքելական եկեղեցի
Տեղաբնականունկուսապատցի
Ժամային գոտիUTC+4
##Կուսապատ (Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն)
Red pog.png

ԱշխարհագրությունԽմբագրել

Համայնքը բարձր լեռնային է, ունի 1687,75 հա տարածք, որից 660,20 հա գյուղատնտեսական նշանակության, 985,85 հա անտառային հողեր։ Համայնքի տարածքում առկա են թվով 17 աղբյուրներ` «Պտաշին Միշան», «Վեղանց», «Սհակ», «Բաղեն», «Մշհավ», «Ջնիբեգա ջուր», «Տեփնաց», «Չնիրին», «Ծտուրանց ծորի», «Շիրինին», «Նհթալանց», «Սուլակնածովի», «Բադունց գյոլ», «Ռուբենի», «Նիլբանդան», «Մնդրեկան» և «Ճիրակնեն»։

ՊատմությունԽմբագրել

Կուսապատը Արցախի հինավուրց բնակավայրերից է։ Գյուղը հիմնել է իշխան Ջալալ Գ Մեծ Հասան-Ջալալյանի որդի իշխան Աթաբեկ Գ Ջրաբերդցին։ Դեռևս 15-րդ դարում, նա տեղափոխվել է իշխանանիստ Գանձասար (այժմ՝ Վանք) ավանից Չորտանձուտինջուր գետակի ափը, հիմնել է այստեղ բնակավայր և սկսել է կառուցել Ծիրանաքար ամրոցը։ Սակայն ամրոցը մնացել է անավարտ. կառուցվել են միայն պատերի մի մասը, ինչից և նորաստեղծ բնակավայրը ստացել է իր անվանումը՝ Կիսապատ (արցախյան բարբառով՝ Կուսապատ)։

Իշխան Հասան-Ջալալյանները և մելիք Աթաբեկյանները Կուսապատում և մոտակայքում հիմնել են Անապատ (12-րդ դար) և Սբ. Աստվածածին (16-րդ դար) եկեղեցիները, Նահատակ ուխտատեղին և այլն։ Կուսապատում մինչ օրս պահպանվել է Մելիքաց միջնադարյան կամուրջը, Ծիրանաքար ամրոցի ավերակները, և միջնադարյան գերեզմանոցը, որ կոչվում է Մելիքաց Հանզստարան։ Այդ գերեզմանոցում են զետեղված մելիք Վանի Աթաբեկյանի, նրա եղբայր հարյուրապետ Հովսեփ-բեկ Աթաբեկյանի, Մուրացանի քրոջ, Աթաբեկյան իշխանատան և Նախիջևանիկի Փիրումյան ազնվական տոհմի այլ ներկայացուցիչների աճյունները։

18-րդ դարում Կուսապատը դարձավ Ջրաբերդի մելիքության ամենամեծ ավաններից մեկը։ Սակայն արևելյան Հայաստանում պարսկական արշավանքների, քոչվոր խանների և լեզգիների ասպատակումների արդյունքում առաջացած սովի պատճառով, Կուսապատի շատ բնակիչներ տեղափոխվեցին Մեծ Հայքի այլ մասեր՝ հիմնականում Գարդման, Ուտիք, Տավուշ, ինչպես նաև Վրաստան և ռուսական Հյուսիսային Կովկաս։ 19-րդ դարում (1814-1854) Կուսապատը դարձավ Աթաբեկյան մելիքական տոհմի մելիքանիստ ավանը։ Կուսապատը բաժանված է երկու հիմնական թաղամասերի՝ Մելիքանց Շեն (որտեղ մինչ օրս գտնվում են Աթաբեկյան մելիքական տան շինությունները՝ դարպասները) և Ջանաբեկ Թաղ։ Աթաբեկյանները Կուսապատում հիմնել են 11 ջրաղաց, ոսկերչագործական դարբնոց-արհեստանոց և բացել են հասարակական դպրոց, որը առաջիններից մեկն էր Արցախում։ Հետագայում, մելիք Վանի Աթաբեկյանը հիմնել կամ վերականգնել է 6 այլ բնակավայր (Ներքին Հոռաթաղ, Մարտակերտ, Կարմիրավան, Ծաղկաշեն, Մեծ Շեն և Մոխրաթաղ), որտեղ և տեղափոխվել է Կուսապատի բնակիչների մի մասը։ Թեև այդ տեղաբնակությունների արդյունքում բուն Կուսապատը հետագայում փոքրացավ, իր չափերի և կարևորության շնորհիվ, մոտակա գյուղերի բնակչությունը Կուսապատն անվանում էր Շեն՝ որ նշանակում է հիմնական/կենտրոնական բնակավայր։

Կուսապատը Արցախյան ազատամարտումԽմբագրել

1991 թվականին Կուսապատում կազմավորվել է կամավորական ջոկատ, որը միավորվել Վ. Բալայանի ջոկատի հետ, մասնակցել է Այգեստանի, Կիչանի, Չափարի և Մարտակերտի շրջանի այլ բնակավայրերի ինքնապաշտպանական ու ազատագրական մարտերին։ 1993 թվականի հուլիսի 4-ին հակառակորդը գրավել է գյուղը և բազմաթիվ ավերություններ կատարել՝ թշնամին քանդել է Աթաբեկյանների դարպասները, գյուղական դպրոցը և բազմաթիվ այլ շինություններ։ 1993 թվականին Մարտունիի պաշտպանական շրջանի (հրամանատար՝ Մոնթե Մելքոնյան) ստորաբաժանումներն ազատագրել են այն։ Կիչանից զոհվել է 12 ազատամարտիկ[2]։

Այժմ Կուսապատը մասամբ վերականգնված և վերաբնակեցված է. նախապատերազմական 600-հոգանոց բնակչությունից միայն 240 է վերադարձել հայրենի գյուղ։

ԲնակչությունԽմբագրել

Կուսապատ համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 259 մարդ, կա 84 տնտեսություն։

Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը[3].

Տարի 2008 2009 2010
Բնակիչ 219 237 231

ՏնտեսությունԽմբագրել

Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ`անասնապահությամբ և հողագործությամբ։

Օգտակար հանածոներԽմբագրել

Գյուղի տարածքում առկա են պղնձի (կատարվում են հետազոտություններ), տուֆի, բարիտի, ծծմբային կրաքարի հանքային պաշարներ։

Պատմամշակութային հուշարձաններԽմբագրել

Կան պատմամշակութային հուշարձաններ` Սբ. Աստվածածին եկեղեցի (1269 թ.), Նահատակ սրբատեղի (միջնադար), գերեզմանոց (միջնադար), Մելիք-Իսրայելյանների ամրոց (XVIII դ.), խաչքար (XII-XIII դդ.), հաշվառված է 19 հուշարձան։

Հասարարակական կառույցներԽմբագրել

Համայնքում գործում են գյուղապետարան, բուժկետ, միջնակարգ դպրոց (հիմնադրել են մելիք Աթաբեկյանները 19-րդ դարի կեսերին), որտեղ սովորում են 35 աշակերտներ[4]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Population of Nagorno-Karabakh Republic (2005)
  2. Ղարաբաղյան ազատագրական պատերազմ.1988-1994, Ե., ՀՀՀ, 2004, էջ 305։
  3. «Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն. Բնակչություն ըստ համայնքների»։ Վերցված է 2021 Մայիսի 1 
  4. Ղահրամանյան Հակոբ (2015)։ Տեղեկաատու Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության վարչատարածքային միավորների սոցիալ-տնտեսական բնութագրերի։ Երևան։ էջ 166