Բացել գլխավոր ցանկը

Գերմանական ժողովուրդներ (հին գրականություններում անվանել են նաև տևտոնական, սվեբական կամ գոթական ժողովուրդներ) Հնդեվրոպական էթնոլեզվական խումբ հյուսիսեվրոպական արմատներով, առանձնանում էին Գերմանական լեզուների օգտագործմամբ[1]: Նրանց պատմությունը սկսվում է մ.թ.ա. 2-րդ հազարամյակից և շարունակվում է մինչև մեր օրերը[Ն 1]:

Պրոտոգերմանացիները հավատում էին, որ նրանք կազմավորվել են Սկանդինավյան բրոնզի դարում[3]: Երկաթի դարում տարբեր գերմանական ցեղեր սկսեցին տարածվել դեպի հարավ, որտեղ նրանց դիմադրում էին կելտերը, որի արդյունքում սկսվեց դարավոր արյունաբեր հակամարտությունը Հին Հռոմի հետ: «Գերմանական» տերմինը հեղինակել են հռոմեացիները: Գերմանացի առաջնորդ Արմինիոսի տարած հաղթանակը Հռոմեացիների նկատմամբ Տևտոբուրգյան անտառի ճակատամարտում մ.թ. 9 թվականին համարվում է գերմանական ժողովուրդների ռոմանիզացման սկիզբ և այն համարվում է համաշխարհային պատմության շրջադարձային կետ[Ն 2]: Գերմանական ցեղերը բնակություն հաստատեցին Հռոմեական կայսրության սահմանին Հռենոս և Դանուբ գետերի հովտում և շատերը լավ հարաբերություններ հաստատեցին հռոմեացիների հետ: Միևնույն ժամանակաշրջանում գերմանական ցեղերը շարժվեցին դեպի Արևելյան Եվրոպա, որտեղ իշխում էին գոթերը[5][6][7]:

4-րդ դարի վերջին հոների ասպատակությունները Եվրոպայում ստիպեցին գերմանական ցեղերին գաղթել դեպի Արևմտյան Հռոմեական կայսրություն: Նրանց թողած հողերում բնակություն հաստատեցին սլավոններ: Այս տարածքներից շատերը վերադարձրեցին հաջորդ դարերում[1]: Այլ ցեղեր բնակեցրեցին Մեծ Բրիտանիան և հայտնի դարձան որպես անգլոսաքսեր: Արևմտյան Հռոմեական կայսրության անկումից հետո ստեղծվեցին մի շարք Գերմանական թագավորություններ, որոնցից առաջատար դիրք զբաղեցրեց Ֆրանկական թագավորությունը: Այս թագավորության հիման վրա ստեղծվեց Սրբազան Հռոմեական կայսրությունը Կառլոս Մեծի գլխավորությամբ, ում պաշտոնապես ճանաչեց որպես կայսր Հռոմի պապ Լևոն III-ը 800 թվականին: Մինչդեռ Հյուսիսային Գերմանական նավաստիները, որոնց անվանում էին Վիկինգներ, իրականացրեցին լայնածավալ նվաճումներ և հիմնեցին Նորմանդիայի դքսությունը, Կիևյան Ռուսիան և բնակեցրեցին Բրիտանական կղզիներն ու Ատլանտյան օվկիանոսի հյուսիսը մինչև անգամ Հյուսիսային Ամերիկան: Հյուսիսային գերմանացիները հիմնադրեցին իրենց սեփական կրոնը 11-րդ դարում, չնայած գերմանացիների մեծ մասը հետագայում ընդունեց Քրիստոնեություն[8]: 16-րդ դարում Մարտին Լյութերի կողմից նախաձեռնած Ռեֆորմացիայի արդյունքում շատ գերմանական ազգեր ընդունեցին Բողոքականություն: Կրոնի մասնատումը բերեց քաղաքական մասնատվծության գերմանաբնակ Եվրոպայում[9]:

Գերմանական գաղթերի արդյունքում ձևավորվեց ներկայիս շատ երկրների և տարածաշրջանների բնակչության էթնիկական կազմը, այդ թվում Շվեդիայի, Նորվեգիայի, Դանիայի, Իսլանդիայի, Գերմանիայի, Ավստրիայի, Շվեյցարիայի, Հյուսիսային Իտալիայի, Նիդերլանդների, Բելգիայի, Լյուքսեմբուրգի, հյուսիսային և կենտրոնական Ֆրանսիայի, Հարթավայրային Շոտլանդիայի և Անգլիայի[10]: Գերմանական ժողովուրդները հիմնական դերակատարն են Արևմտյան Եվրոպայի պատմության մեջ Վաղ միջնադարից մինչև մեր օրերը[11]:

ԷթնոնիմԽմբագրել

ԳերմանականԽմբագրել

Մոտ մ.թ.ա. 222 թվականին լատիներեն «Germani» տերմինը գործածվել է Կապիտոլիայի սալահարթակին, որտեղ գրված էր` de Galleis Insvbribvs et Germ(aneis): Սա հնարավոր է պարզապես վերաբերվի գալլերին կամ կապված ազգերին, սակայն հնարավոր է տարեթիվը սխալ է նշագրվում և իրականում այն փորագրվել է մ.թ.ա. մոտ 18 թվականին: Germani տերմինը նորից հայտնել է Պոսիդոնիոսի գրվածներին (մ.թ.ա. 80 թվականից հետո), սակայն հնարավոր է, որ Պոսիդոնիոսի գրվածներում տերմինը ավելացրել է Աթենեոսը շատ ավելի ուշ (մոտ մ.թ. 190 թվականին)[12][13]: Առաջին մանրամասն հիշատակումը գերմանացիների և Գերմանիայի մասին արել է Հուլիոս Կեսարը իր հուշերում:

Ըստ Կեսարի հուշերի Գերմանիան աշխարհագրական տարածք էր, որը գտնվում էր Հռենոսի արևելյան ափին, Գալլիային հակառակ, որը Կեսարը համարում էր Հռոմի վերահսկողությունից դուրս: Ըստ որոշ դասական հեղինակների, Գերմանիան նաև ներառում էր Սարմատների տարածաշրջանները, որոնք գտնվում էին Հռենոսի արևմտյան ափին և Հռոմի վերահսկողության գոտում: Բացի այդ հարավում կելտերն էին, որոնք ապրում էին Հռենոսից արևելյան ափին և Ալպերի հյուսիսում: Կեսարը, Տակիտոսը և այլոք նշել էին ժողովուրդների մշակույթների տարբերությունների մասին, որոնք գտնվում էին Հռենոսի արևելյան ափին: Բայց բացի այս մշակութային տարբերություններից, այս տարածաշրջանը վայրի էր և վտանգավոր, ավելի քիչ քաղաքակիրթ քան Գալլիան, և չէր ողջունվում ռազմական գործողությունները[14]:

Կեսարը Գերմանիա տերմինը օգտագործել է շատ առանձնահատուկ ցեղախմբերի համար, որոնք ապրել են ներկայիս Բելգիայի հյուսիս արևելքում, Հռենոսից արևմուտք, որոնցից ամենամեծ ցեղը եղել են էբուրոններն էին: Նա պարզաբանել է, որ տերմինի օգտագործումը եղել է զգացմունքային: Ըստ Կեսարի նրանք սերտ կապեր ունեին Հռենոսի արևելյան ափի ժողովուրդների հետ և սերում են Գալլիա ներգաղթածներից[15]: Կոռնելիոս Տակիտոսը կարծում էր, որ «Գերմանիա» բառը կարող է վերաբերվել մեկ ցեղի, որն ապրում էր Հռենոսի արևմտյան ափին և սերում է տունգրիներից (որոնք ապրել են Կեսարի նշած Գերմանիա տարածքում ավելի վաղ) և ամբողջական ռասայի անվանում չէ, ինչպես կարծել են մինչ այդ: Նա նաև կարծել է, որ Կեսարի Գերմանիային հարևան են եղել երկու մեծ բելգիական ցեղեր` Ներվիի և Տրևերի, որոնք իրենց կոչել են գերմանացիներ այս ժամանակահատվածում, և ըստ երևույթին չունեին գալլական արմատներ[16]: Կեսարը տեղի ցեղերին տարանջատել է որպես բելգիական գալլեր և գերմանացիներ: Գալերը բնորոշվում էին կելտական լեզուներով, իսկ գերմանացիները` գերմանական լեզուներով, բայց Կեսարը չի քննարկել լեզուները մանրամասնորեն (բացի այդ չի ասվում, որ Բելգիական Գալլիան տարբեր էր Կելտական Գալիայից լեզվով): Աշխարհագրագետ Պտղոմեոսը այստեղ բնակվող ցեղերի տարածքը անվանել է Գերմանիա, որը ըստ նրա սահմանակցում էր Հռենոս, Վիստուլա և Դանուբ գետերին, բայց նա նաև ներկայացնում է մեծ Գերմանիա տարածքը, որը ներառում էր Յուտլանդիան և մեծ թվով կղզիները հայտնի որպես Սկանդիա (Սկանդինավյան թերակղզի)[17]:

Ասելով, որ գերամանացիների բնակվել են Հռենոսի շրջակայքից` Կեսարը չի բացատրում արդյոք այս ցեղերը ներգաղթել են թե այստեղ են բնակվում մի քանի սերունդ և սերում են կիմվրներից և տևտոնններից: (Նա այսպիսով նրանց տարանջատում էր հարևան Ադուատուկիից, որը նա չէր անվանում Գերմանիա, բայց նրանք սերում էին կիմվրներից և տևտոններից)[15]: Ըստ բելգիացի գիտնական Մարից Գիսլինգի, տարածաշրջանի կոչումը Գերմանիա նշանակում է գերմանական լեզուների առկայությունը տարածաշրջանում մ.թ.ա. 2-րդ դարից[18]: Տարածաշրջանի վրա նաև մեծ ազդեցություն է ունեցել նաև կելտական մշակույթը, ինչին կարելի է եզրահանգել Էբուրոնես ցեղի անվանումից և նրանց թագավորների անուններից` Ամբրիորիքս և Կատիվոլկուս[19]:

Գերմանիա բառի ստուգաբանությունը անհայտ է: Գոյություն ունի վարկած, որ այն առաջացել է գալլերեն *գեր «մոտ» + *մանի «մարդ», նման է Welsh ger «մոտ» Հին իռլանդերեն gair «հարևան», իռլանդերեն gar- (նախածանց) «մոտ», garach «հարևան»[20]: Մեկ այլ վարկածով այն կելտերենով նշանակել է «աղմկոտ» բրետոներեն/կոռներեն garm «բղավոց», իռլանդերեն gairm «կանչ»[21]: Այնուամենայնիվ այստեղ ձայնավորը բավական երկար չէ: Մյուսները կարծում են, որ գերմաներեն ստուգաբանությամբ *gēr-manni թարգմանվում է «նիզակով մարդիկ»[22]:

Հնարավոր է, որ գերմանացի տերմինը տրվել է փոքր ցեղախմբի հյուսիս արևելյան Գալլիայում, որ հավանաբար չի խոսացել գերմանական լեզվով և նրանց կապը Գերմանիայի հետ անհայտ է: Ըստ այս վարկածի գերմանական ցեղերը չէին բնորոշի իրենց որևէ բառով, մինչդեռ սվեբներ տերմինով, որը գործածել է Կեսարը, ավելի լավ կարելի էր բնորոշել գերմանախոսներին: Սակայն նրանք օգտագործել են վալհազ տերմինը օտարներին բնութագրելու համար (հիմնականում կելտերին, հռոմեացիներին և հույներին: Հռոմեացի հեղինակները հաճախ գործածել են լատիներեն barbarus տերմինը (բարբարոս, որը հունարենով նշանակել է օտար), երբ բնորոշել են գերմանական ժողովուրդներին: Այս տերմինը ընդգծել է հռոմեացիների մշակութային և մտավոր գերակայությունը տարբեր բարբարոսական ցեղերի նկատմամբ[23]: Ժամանակակից շրջանում գերմանական կամ գերմաներեն տերմինի գործածումը գալիս է 18-րդ և 19-րդ դարերի դասական լեզվաբանություններից, երբ գերմաներեն լեզուների խումբը համարվեց Հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի կենտրոնական ճյուղը[24]:

ԾանոթագրություններԽմբագրել


Քաղվածելու սխալ՝ <ref> tags exist for a group named "Ն", but no corresponding <references group="Ն"/> tag was found, or a closing </ref> is missing