Վիկտոր Օնոպկո

ռուս ֆուտբոլիստ

Վիկտոր Սավելևիչ Օնոպկո (ռուս.՝ Ви́ктор Саве́льевич Оно́пко, հոկտեմբերի 14, 1969(1969-10-14)[1], Լուգանսկ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ռուսական ֆուտբոլիստ, պաշտպան և հենակետային կիսապաշտպան։ Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ (2004)։ ԲԿՄԱ ֆուտբոլային ակումբի մարզիչ (2009 թվականից)։ Երկար ժամանակ եղել է ռեկորդակիր՝ Ռուսաստանի հավաքականի կազմում անցկացրած խաղերի քանակով (109 խաղ)[3]։

Վիկտոր Օնոպկո
Քաղաքացիությունը  ԽՍՀՄ և  Ռուսաստան
Ծննդյան ամսաթիվ հոկտեմբերի 14, 1969(1969-10-14)[1] (54 տարեկան)
Ծննդավայր Լուգանսկ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Հասակ 189 սանտիմետր
Դիրք պաշտպան
Պատանեկան կարիերա
Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն ԼՎՈՒՖԱ (Վորոշիլովգրադ)
Մասնագիտական կարիերա*
Տարի Ակումբ Խաղ (Գոլ)
1986 Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն Ստախանով 4 (0)
1986—1988 Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն Շախտյոր (Դոնեցկ) 3 (0)
1989 Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն Դինամո (Կիև) 0 (0)
1990—1991 Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն Շախտյոր (Դոնեցկ) 45 (1)
1992—1995 Ռուսաստան Սպարտակ (Մոսկվա) 108 (23)
1995—2002 Իսպանիա Ռեալ Օվեդո 216 (7)
2002—2003 Իսպանիա Ռայո Վալեկանո 28 (1)
2003 Ռուսաստան Սպարտակ-Ալանիա 7 (0)
2004—2005 Ռուսաստան Սատուրն (Ռամենսկոե) 51 (1)
1986—2005 Ընդհանուր 463 (33)
Ազգային հավաքական
1990—1991 Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն ԽՍՀՄ (օլիմպ.) 3 (1)
1992 ԱՊՀ 4 (0)
1992—2004 Ռուսաստան Ռուսաստան 109 (7)[2]
Մարզչական կարիերա
2009—մ.հ. Ռուսաստան ԲԿՄԱ (Մոսկվա) մարզիչ
* Մասնագիտական կարիերայում ընդգրկված են միայն առաջնության խաղերը և գոլերը:

Կենսագրություն խմբագրել

Ծնվել է Լուգանսկում՝ աշխատողների ընտանիքում։ Հայրը մետաղական նշագրող է տեղի մեքենաշինական գործարանում, մայրը գործարանի ճաշարանի աշխատակցուհին է։

Ակումբային կարիերա խմբագրել

Լուգանսկի «Զարյա» ֆուտբոլային դպրոցի սան է։ Առաջին մարզիչը եղել է Օլեգ Պիլիպենկոն։

16 տարեկանում հրավիրվել է Դոնեցկի «Շախտյորի» երկրորդ կազմ։ 1989 թվականին Կիևի «Դինամոյի» երկրորդ թիմում անցել է «բանակային ծառայության»։ Խաղերից մեկում կտրել է ծնկի կապանները, ինչի պատճառով բաց է թողել գրեթե ամբողջ մրցաշրջանը։ «Ծառայությունից» հետո հետ է վերադարձել «Շախտյոր»։

1992 թվականին տեղափոխվել է «Սպարտակ» (Մոսկվա)՝ ցանկանալով հանդես գալ Շվեդիայում կայանալիք Եվրոպայի առաջնությունում։ «Սպարտակում» շատ շուտով դարձել է թիմի ավագ, հանդես է եկել հենակետային կիսապաշտպանի դիրքում՝ արդյունավետորեն միանալով գրոհներին (13 գոլ 1993 թվականի մրցաշրջանի 43 խաղերում)։ 1993 թվականի արդյունքներով ճանաչվել է Ռուսաստանի լավագույն ֆուտբոլիստ (թե «Ֆուտբոլ» շաբաթաթերթի, թե «Սպորտ Էքսպրեսի» հարցումներով)։ 1995 թվականին մեկնել է Իսպանիա՝ «Օվյեդո», որը մոսկովյան ակումբին 2,5 մլն դոլար է վճարել։ Վիկտորի հեռացումն արագացրել է նրա ավտոմեքենայի առևանգման միջադեպը[4]։ Ի սկզբանե Օնոպկոն հույս ուներ տեղափոխվել «Աթլետիկո Մադրիդ», որը ձախողվել է ամենաանհարմար պահին[5]։

Իսպանական թիմում Օնոպկոն դարձել է հիմնական կենտրոնական պաշտպանը, իսկ հետո նաև թիմի ավագը։ 1997 թվականի դեկտեմբերին և 1998 թվականի հունվարին հայտնի իսպանական «Don Balon» ամսագիրը Օնոպկոյին ճանաչել է ամսվա լավագույն պաշտպան։ 1999/2000 մրցաշրջանի ընթացքում 2 տարի աշխատավարձ չի ստացել ակումբում, սակայն, այնուամենայնիվ, երկարաձգել է պայմանագիրը։ Աշխատավարձի գծով պարտքի ընդհանուր գումարը կազմել է 1,6 միլիոն եվրո։ Մեկ մրցաշրջան սեգունդայում խաղացել է «Օվեդոյի» կազմում, իսկ հետո 2002/03 մրցաշրջանից առաջ վարձավճարային հիմունքներով վերադարձել է մարզիչ Ֆերնոնդո Բասկեսի գլխավորած «Ռայո Վալյեկանո», որի հետ նախկինում աշխատել է «Օվեդոյում»։ Սակայն մրցաշրջանի արդյունքներով «Ռայոն» չի կարողացել մնալ իսպանական էլիտար դիվիզիոնում, իսկ Օնոպկոն վերադարձել է իր ակումբ և խզել պայմանագիրը այն բանից հետո, երբ ակումբը ֆինանսական խնդիրների պատճառով տեղափոխվել է երրորդ դիվիզիոն։

2003 թվականին վերադարձել է Ռուսաստան՝ «Սպարտակ-Ալանիա» մինչև մրցաշրջանի ավարտը[6], և օգնել է իր թիմին խուսափել Պրեմիեր լիգայից դուրս մնալուց։ Հաջորդ մրցաշրջանը սկսել է Ռամենսկի «Սատուրնի» կազմում, որի մարզիչն այդ պահին «Սպարտակի» և Ռուսաստանի հավաքականի խաղերից ծանոթ Օնոպկոն էր[7][8]։ 2005 թվականի ձմռանը դարձել է «Սատուրնի» խաղացող մարզիչ[9]։ Կարիերան ավարտել է 2006 թվականի գարնանը[10]։

Ելույթները հավաքականում խմբագրել

Վիկտոր Օնոպկոն 109 հանդիպում է անցկացրել Ռուսաստանի հավաքականում և չորս հանդիպում է անցկացրել ԱՊՀ-ի հավաքականի կազմում։ Այս ցուցանիշով երկար ժամանակ ռեկորդակիր է եղել մնացած բոլոր ռուս ֆուտբոլիստների շարքում։ Ներկայումս Ռուսաստանի հավաքականի կազմում ելույթների քանակով Օնոպկոյի ռեկորդը գերազանցում է Սերգեյ Իգնաշևիչը։

1990 և 1991 թվականներին երեք հանդիպում է անցկացրել ԽՍՀՄ օլիմպիական հավաքականի կազմում (1 գոլ)։

Հիմնական հավաքականում նորամուտը նշել էր 1992 թվականի ապրիլին ԱՊՀ-Անգլիա ընկերական խաղում (53-րդ րոպեին դուրս է եկել Սերգեյ Յուրանի փոխարեն)։ Հավաքականի կազմում արդեն երրորդ խաղում (և առաջինը՝ հիմնական կազմում) 1992 թվականին Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ մրցաշարի շրջանակներում խաղադաշտի կենտրոնում մրցել էր Նիդեռլանդների հավաքականի ավագ Ռուդ Գուլիտինի հետ և կարողացել է դուրս թողնել նրան խաղից (խաղն ավարտվել է 0։ 0 հաշվով)։ Խաղից հետո ԱՊՀ հավաքականի մարզիչ Անատոլի Բիշովեցը ընդգծել է Անոպկոյի և դարպասապահ Դմիտրի Խարինի կատարմամբ հրաշալի ֆուտբոլ[11]։

Եղել է Ռուսաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստներից մեկը, ում ստորագրությունը եղել է «տասնչորսի նամակի» տակ։

1994 և 2002 թվականների Աշխարհի առաջնությունների մասնակից։ 1992 և 1996 թվականների Եվրոպայի առաջնությունների մասնակից։

Օնոպկոն չի հայտավորվել 2004 թվականի Եվրոպայի առաջնությանը ծնկի վնասվածքի պատճառով[12][13][14]։ Բժիշկների կարծիքները վնասվածքի վերաբերյալ հակադիր էին, և վերջնական որոշումը կայացրել է գլխավոր մարզիչ Գեորգի Յարցևը[15]։

Մարզչական կարիերա խմբագրել

2007 թվականին ավարտել է մարզիչների բարձրագույն դպրոցը՝ «Ա» կարգով։

Մի քանի տարի աշխատել է ՌՖՄ-ում՝ որպես հավաքականների դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալ[16]։ 2009 թվականի սեպտեմբերի 11-ից մինչև 2009 թվականի հոկտեմբերի 26-ը աշխատել է Մոսկվայի ԲԿՄԱ-ի գլխավոր մարզիչ՝ Խուանդե Ռամոսի օգնական։ Ռամոսի՝ ԲԿՄԱ-ից հեռանալուց հետո մնացել է ակումբի կառուցվածքում [17][18]։

Անձնական կյանք խմբագրել

Մեծ եղբայրը Սերգեյ Օնոպկոն է։ Կինը՝ Նատալիան, ունի երկու երեխա, որդին՝ Վիտալին և դուստրը՝ Եվգենիան։ Եվգենիան (ծնվված՝ 1995 թվականի օգոստոսի 16-ին) 2010 թվականի ամառային պատանեկան Օլիմպիական խաղերում հանդես է եկել Իսպանիայի գեղարվեստական մարմնամարզության հավաքականի կազմում։

Քույրը՝ Դարյան է։

Տեսախաղերում խմբագրել

Ելույթների վիճակագրություն խմբագրել

Ակումբային խմբագրել

Ակումբ Մրցաշրջան Լիգա Գավաթ Եվրագավաթ Ընդհանուր
Խաղեր Գոլեր Խաղեր Գոլեր Խաղեր Գոլեր Խաղեր Գոլեր
Ստախանովեց 1986 4 0 4 0
Ընդհանուր 4 0  —  —  —  — 4 0
Շախտյոր (Դոնեցկ) 1988 3 0 1 0 4 0
1990 21 0 3 1 24 1
1991 24 1 1 0 25 1
Ընդհանուր 48 1 5 1  —  — 53 2
Սպարտակ (Մոսկվա) 1992 23 6 2 1 7 1 32 8
1993 30 9 4 0 9 4 43 13
1994 26 2 3 0 5 0 34 2
1995 29 6 1 0 6 0 36 6
Ընդհանուր 108 23 10 1 27 5 145 29
Ռեալ Օվեդո 1995/96 19 0 0 0 19 1
1996/97 37 0 1 0 38 0
1997/98 32 0 0 0 32 0
1998/99 33 0 2 0 35 0
1999/00 31 2 1 0 32 2
2000/01 35 3 1 0 36 3
2001/02 30 1 0 0 30 1
Ընդհանուր 216 7 5 0  —  — 221 7
Ռայո Վալեկանո 2002/03 28 1 1 0 29 1
Ընհանուր 28 1 1 0  —  — 29 1
Ալանիա 2003 7 0 1 0 8 0
Ընդհանուր 7 0 1 0  —  — 8 0
Սատուրն 2004 26 1 5 0 31 1
2005 25 0 2 0 27 0
Ընդհանուր 51 1 7 0  —  — 58 1
Ընդհանուր կարիերայում 463 33 29 2 27 5 519 40

Հավաքականում խմբագրել

Ընդհանուր ԱՊՀ-ի հավաքականում՝ 4 մրցախաղ / 0 գոլ; 0 հաղթանակ, 3 ոչ-ոքի, 1 պարտություն:
Ընդհանուր Ռուսաստանի հավաքականում՝ 109 խաղ / 7 գոլ; 60 հաղթանակ, 26 ոչ-ոքի, 23 պարտություն:

Ձեռքբերումներ խմբագրել

Թիմային խմբագրել

«Սպարտակ» (Մոսկվա)

  • Ռուսաստանի առաջնության հաղթող - 1992, 1993, 1994.
  • Ռուսաստանի գավաթի դափնեկիր - 1994.
  • Համագործակցության գավաթի դափնեկիր - 1993
  • Ֆուտբոլի ԽՍՀՄ-ԱՊՀ գավաթի դափնեկիր - 1991/1992

Անձնական խմբագրել

  • Ռուսաստանի լավագույն ֆուտբոլիստ 1992, 1993 (ֆուտբոլային ասմագրի հարցումների արդյունքում)։
  • Ռուսաստանի լավագույն ֆուտբոլիստ 1993 թ. («Սպորտ Էքսպրես» թերթի հարցումների արդյունքում)։
  • «Ազգային առաջատար հավաքականի» մրցանակի դափնեկիր 2002 թվական («Սպորտ Էքսպրես» թերթի հարցումների արդյունքում)։
  • «Ռուսաստանի ֆուտբոլի առաջնություն - 20 տարի» մրցույթի ժյուրին ճանաչել է նրան Ռուսաստանի 1992-2012 թվականների առաջնությունների լավագույն կենտրոնական պաշտպան[20]։

Մարզչական խմբագրել

ԲԿՄԱ

  •   Ռուսաստանի առաջնության հաղթող (3) - 2012/2013, 2013/2014, 2015/2016
  •   Ռուսաստանի առաջնության արծաթե մեդալակիր (3) - 2010, 2014/2015, 2016/2017
  •   Ռուսաստանի առաջնության բրոնզե մեդալակիր- 2011/12
  • Ռուսաստանի գավաթի դափնեկիր (2) - 2010/11, 2012/13
  • Ռուսաստանի ֆուտբոլի սուպերգավաթի դափնեկիր (3) - 2013, 2014, 2018

Մրցանակներ խմբագրել

  • Ստացել է IV կարգի մեդալ «Հյրենիքին տված ծառայությունների համար»
  • Հարգանքի մեդալ (1995 թվականի ապրիլի 19) ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման բնագավառում ունեցած վաստակի և անձնական մեծ ավանդի համար «Սպարտակ» մարզական ընկերության վերածննդի ու կայացման գործում[21]։

Ծանոթագրություններ խմբագրել

  1. 1,0 1,1 Transfermarkt.com(բազմ․) — 2000.
  2. «Viktor Savelyevich Onopko - Century of International Appearances» (անգլերեն)։ RSSSF։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-11-28-ին 
  3. Российские футболисты выиграли первый матч под руководством Слуцкого // slon.ru, 5 сентября 2015 года
  4. ««Онопко: Жалею только об одном…»»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-11-28-ին։ Վերցված է 2012-08-29   — интервью с В.Онопко на сайте championat.com
  5. Конкистадоры и Дон Кихоты. Как Онопко, Карпин, Мостовой и другие россияне покоряли Испанию(ռուս.)
  6. Виктор Онопко подписал контракт с клубом «Спартак-Алания»
  7. Романцев позвал Онопко. Капитан сборной России дал предварительное согласие выступать за «Сатурн»
  8. В «Сатурне» собирается «Спартак» романцевского разлива
  9. Виктор Онопко станет играющим тренером «Сатурна»
  10. Виктор Онопко завершил карьеру игрока.
  11. «ГОЛЛАНДИЯ - СНГ - 0:0»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-11-11-ին։ Վերցված է 2013-11-10 
  12. «ДО EURO-2004 ОСТАЛОСЬ 10 ДНЕЙ: НА ФЛАЖКЕ»։ Վերցված է 2011-03-26 
  13. «EURO-2004. ОСТАЛОСЬ 9 ДНЕЙ: БЫСТРОВ МОЖЕТ ПОПАСТЬ В СТАРТОВЫЙ СОСТАВ»։ Վերցված է 2011-03-26 
  14. «EURO-2004. ОСТАЛОСЬ 2 ДНЯ: САМЫЕ БОЛЬШИЕ ПОТЕРИ — У РОССИИ»։ Վերցված է 2011-03-27 
  15. «EURO-2004. ОСТАЛОСЬ 2 ДНЯ: Виктор ОНОПКО: «ОЧЕНЬ ЖАЛЕЮ, ЧТО ВСЕ ТАК ПОЛУЧИЛОСЬ»»։ Վերցված է 2011-03-26 
  16. «Сорокин: уход Онопко из РФС стал для нас неожиданным»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2009-09-15-ին։ Վերցված է 2009-09-12 
  17. «Онопко — в тренерском составе ПФК ЦСКА»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-11-28-ին։ Վերցված է 2013-09-06  (информация на официальном сайте ПФК ЦСКА)
  18. «ЦСКА внёс Рамоса и Онопко в заявку команды»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2009-09-14-ին։ Վերցված է 2009-09-11 
  19. Неофициальный матч, не включаемый в статистику сборных ФИФА и РФС
  20. Sportbox.ru: «Тихонов — лучший футболист России за 20 лет!». 20.03.2013
  21. «Указ Президента Российской Федерации от 19 апреля 1995 г. № 384 «О награждении государственными наградами Российской Федерации»»։ Վերցված է 2018-11-02 

Գրականություն խմբագրել

  • Ալեքսանդր Կոչետկով։ «Իմ ֆուտբոլ» թերթ № 12, 2001 թվական
  • Ալեքսեյ Բաբեշկո, Անդրեյ Բաբեշկո «Շախտյոր»՝ 70 տարեկան։ Ով ո՞վ է։ «Շախտյորի» ֆուտբոլիտ 1936—2005. — Դոնեցկ: Նոր աշխարհ, 2005. — С. 91. — 153 с. — 5 000 экз. — ISBN 978-966-107-17-1

Արտաքին հղումներ խմբագրել