Թրվանց Արա/Ավազարկղ
Անձնական տեղեկություն

Արամ Բոգոսյան, (պորտ.՝ Aram Boghossian, ), հայազգի բրազիլացի նախկին լողորդ, 1948 և 1952 թվականների Օլիմպիական խաղերի մասնակից:

ԿենսագրությունԽմբագրել

Ծնվել է 1929 թվականին հայի ընտանիքում: Միաժամանակ զբաղվել է լողով և բասկետբոլով, բայց հետագայում որպես մարզաձև ընտրել է լողը[1]։

Պողոսյանը մասնակցել է երկու օլիմպիական խաղերի: 1948 թվականի Լոնդոնի խաղերի կիսաեզրափակիչ փուլում դուրս է մնացել 100 մետր ազատ ոճի լողի մրցապայքարից, իսկ 4×200 մետր ազատ ոճում Բրազիլիայի թիմի հետ դուրս է եկել եզրափակիչ և զբաղեցրել 8-րդ տեղը: Նրա ռեկորդը գերազանցել է միայն Հարոլդո Լարան 1956 թվականին[2]։

1951 թվականին տեղի ունեցած առաջին Պանամերիկյան խաղերի ժամանակ Արգենտինայի Բուենոս Այրես քաղաքում նա նվաճել է արծաթե մեդալ 4×200 մետր ազատ ոճում[3]։

1952 թվականին՝ Հելսինկիում տեղի ունեցած օլիմպիական խաղերի նախնական փուլերից դուրս է մնացել[4]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Olimpianos - Atletas Olímpicos Brasileiros: ARAM BOGHOSSIAN Արխիվացված է Ապրիլ 12, 2017 Wayback Machine-ի միջոցով: Acessado em 10 de fevereiro de 2017
  2. «OUR FASTEST SWIMMER OF THE WORLD - PART I»։ Best Swimming։ April 14, 2008։ Արխիվացված է օրիգինալից September 23, 2015-ին։ Վերցված է June 16, 2013 
  3. Olderr Steven (2015-07-11)։ The Pan American Games / Los Juegos Panamericanos: A Statistical History, 1951-1999, bilingual edition / Una Historia Estadistica, 1951-1999, edicion bilingue (իսպաներեն)։ McFarland։ ISBN 978-1-4766-0468-8 
  4. PeoplePill։ «Aram Boghossian: Swimmer (born: 1929)»։ PeoplePill (en-US)։ Վերցված է 2020-07-09 

Արտաքին հղումներԽմբագրել

Թրվանց Արա/Ավազարկղ
Անձնական տեղեկություն

Էդուարդ Հովհաննեսի Արիստակեսյան ռուս.՝ Эдуа́рд Огане́зович Аристакеся́нЭдуа́рд, , թեթև քաշային կարգի խորհրդային բռնցքամարտիկ, 1940-1950-ական թվականների վերջերը մասնակցել է համամիութենական մրցաշարերի, ԽՍՀՄ չեմպիոն, հանրապետական և տարածաշրջանային բազմաթիվ մրցաշարերի հաղթող, սպորտի վաստակավոր վարպետ, մարզիչ, գլխավորել է բռնցքամարտի Հայաստանի հավաքականը, եղել է հայ նշանավոր բռնցքամարտիկ, Եվրոպայի եռակի և ԽՍՀՄ բազմակի չեմպիոն Վլադիմիր Ենգիբարյանի անձնական մարզիչը։

ԿենսագրությունԽմբագրել

Էդուարդ Արիստակեսյանը ծնվել է 1913 թվականին Թբիլիսի քաղաքում։ Վաղ մանկությունից սկսել է ակտիվ զբաղվել բռնցքամարտով, մարզվել է տեղի մարզադահլիճներից մեկում, 1948 թվականին տեղափոխվել է Երևան։ Ռինգում իր առաջին լուրջ հաջողությանը հասել է 1947 թվականին, երբ թեթև քաշային կարգում ձեռք բերեց ԽՍՀՄ առաջնության եզրափակչի ուղեգիր, սակայն եզրափակչում պարտվեց խորհրդային բռնցքամարտիկ Անատոլի Գրեյներին։ Երկու տարի անց նա դարձել է Բուդապեշտում տեղի ունեցած Համաշխարհային ուսանողական խաղերի չեմպիոն։ Ազգային առաջնության ստուգարքում առավել հաջողության է հասել 1950 թվականին՝ նա իր քաշայինների կարգում հաղթել է բոլոր մրցակիցներին և դարձել ազգային չեմպիոն։ Այս ձեռքբերման համար Արիստակեսյանին շնորհվել է «ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետի» պատվավոր կոչում։ Որպես մարզիկ վերջին անգամ ռինգ է դուրս եկել 1952 թվականին՝ Համամիութենական առաջնության եզրափակիչ փուլում պարտվել է մոսկվացի Ա. Էրշովին։


Մարզական կարիերայի ավարտից հետո Արիստակեսյանը կատարել է մարզչական աշխատանքներ, 1948-1987 թվականներին ընդմիջումներով ղեկավարել է Հայաստանի բռնցքամարտի հավաքականը։ Նրա ամենահայտնի սաներց մեկն էր Եվրոպայի եռակի չեմպիոն, օլիմպիական չեմպիոն Վլադիմիր Ենգիբարյանը, որին մարզելու համար 1957 թվականին ստացել է ԽՍՀՄ վաստակավոր մարզչի կոչում[1]։

Էդուարդ Արիստակեսյանը մահացել է 1989 թվականին Երևանում[2]։ 2006 թվականից Երևանում անց է կացվում Էդուարդ Արիստակեսյանի անվան բռնցքամարտի ավանդական միջազգային հուշամրցաշար[3][4]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. «Аристакесян Эдуард Оганезович»։ Энциклопедия бокса։ Վերցված է 2014-04-21 
  2. Аристакесян Эдуард
  3. Грайр Назарян. (2006-12-13)։ «Боксёр, воспитавший боксёров»։ Республика Армения։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-02-17-ին։ Վերցված է 2014-04-22 
  4. Александр Григорян. (2007-02-02)։ «Турнир памяти Аристакесяна»։ Ноев Ковчег։ Վերցված է 2014-04-22 

Արտաքին հղումներԽմբագրել


Հովիկ Սարգսի Գալստյան ուկր.՝ Овік Саргісович, , հայազգի ուկրաինացի ֆուտբոլիստ, ուկրաինական «Տորպեդո» սիրողական ակումբի հարձակվող։

ԿենսագրությունԽմբագրել

Ծնվել է 1976 թվականին Լենինական քաղաքում[1]։ Ֆուտբոլ սկսել խաղալ Լենինական քաղաքի մանկապատանեկան մարզական ակումբում, առաջին մարզիչը եղել է Ֆելիքս Ադամյանը։ 1990 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Ուկրաինայի Նիկոլաև քաղաք, որտեղ մարզումները շարունակել է Օլիմպիական մանկապատանեկան և երիտասարդական մարզական դպրոցում:

Մեծահասակների առաջին ակումբը, որտեղ հանդես է եկել Հովիկը եղել է Նիկոլաև քաղաքի «Էվիսը» (այժմ՝ «Նիկոլաև»)։ Քաղաքի գլխավոր թիմում Գալստյանը առաջին խաղն անց է կացրել 1994 թվականի ապրիլի 17-ին Մուկաչևոյի «Կարպատների» հետ խաղում։ 1993/1994 մրցաշրջանում Հովիկը որպեղ պահեստային ֆուտբոլիստ խաղադաշտ է դուրս եկել 8 անգամ։ Նույն մրցաշարջանի արդյունքներով ակումբը նվաճել Է Ուկրաինայի բարձրագույն խմբում հանդես գալու ուղեգիր։ Հովիկի նորամուտը բարձրագույն խմբում եղել է 1994 թվականի օգոստոսի 19 ին՝ «Դոնեցկի Շախտյորի» հետ խաղում։ Այդ մրցաշրջանում Հովիկն Անդրեյ Բերեգուլեյի (1977) հետ միասին հանդիսացել են տորպդոյականների ամենաերիտասարդ խաղացողները։ Ակումբում Գալստյանը հանդես է եկել 6 տարի, սակայն չի ընդգրկվել հիմնական կազմում։ 1999 թվականին ակումբի մարզչական կազմի հետ կոնֆլիկտից հետո հեռացել է թիմից։

Հետագայում մարզական կարիերան շարունակել է Զապորոժիեի «Տորպեդոյում»։ Առաջնության առաջին մրցաշրջանում 15 խաղում դարձել է 11 գոլի հեղինակ և ճանաչվել առաջին խմբի լավագույն ռմբարկու։ Շուտով ակումբը լուծարվել է և Հովիկը որոշ ժամանակ մնացել է առանց ակումբ և Նիկոլաև քաղաքում սկսել է ինքնուրույն մարզումներ։

Հետագայում աշխատել է Ռուսաստանի Սմոլենսկ քաղաքում հանդես եկող «Կրիստալ» ակումբում և մարզումներ անցկացրել Խորվաթիայում։ Կարճ ժամանակ անց հրավեր է ստացել Օդեսայի «Չեռնամորեցից», որն այդ ժամանակ պայքարում էր բարձրագույն խմբում մնալու համար։ Գալստյանը որպես փոխարինող անց է կացրել 7 հանդիպում և դարձել մեկ գոլի հեղինակ։

2001-2000 թվականներին Գալստյանը խաղացել է Մոլդովայի Քիշնև քաղաքի բարձրագույն խմբում հանդե եկող «Ագրո» ակումբի կազմում։

Ուկրաինա վերադառնալուց հետո խաղացել է Նիկոլաևի մարզի սիրողական ակումբներում՝ «Վոդնիկ», «Տորպեդո», «Կոլոս»։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել

Հարցազրույց