Էմանուել Մակրոն (ֆր.՝ Emmanuel Macron, դեկտեմբերի 21, 1977(1977-12-21)[4][5][6][…], Ամյեն, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ, Ֆրանսիայի նախագահ, 2017 թվականի մայիսի 14-ից, նախկին բիզնեսմեն։ 2014 թվականի օգոստոսի 26-ին նշանակվել է Ֆրանսիայի էկոնոմիկայի, արդյունաբերության և թվային գործերի նախարար՝ Մանուել Վալսի կառավարությունում։ Հրաժարականի դիմում է ներկայացրել 2016 թվականի օգոստոսի 30-ին։ Անցնելով երկրորդ փուլ[8], հաղթել է նախագահական ընտրություններում[9]։

Էմանուել Մակրոն
ֆր.՝ Emmanuel Macron[1]
Зустріч Президента України з президентами Франції та Румунії, а також головами урядів Німеччини та Італії 76 (cropped).jpg
 
Կուսակցություն՝ Առաջ, Սոցիալիստական կուսակցություն (2009)[2] և անկախ քաղաքական գործիչ (2016)
Կրթություն՝ Վարչական ազգային դպրոց (2004), Փարիզի քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտ, Անրի IV լիցեյ, Փարիզ-Նանթեր համալսարան և Լա Փրովիդենս
Մասնագիտություն՝ պետական գործիչ
Դավանանք ագնոստիցիզմ[3]
Ծննդյան օր դեկտեմբերի 21, 1977(1977-12-21)[4][5][6][…] (44 տարեկան)
Ծննդավայր Ամյեն, Ֆրանսիա
Քաղաքացիություն Flag of France (1794–1815, 1830–1974, 2020–present).svg Ֆրանսիա[1]
Ի ծնե անուն ֆր.՝ Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron[1]
Հայր Ժան Միշել Մակրոն[7]
Մայր Ֆրանսուեզ Նոգեզ
Ամուսին Բրիժիտ Մակրոն
 
Կայք՝ en-marche.fr/emmanuel-macron
 
Ինքնագիր Изображение автографа
 
Պարգևներ

Քաղաքական հայացքներԽմբագրել

Մակրոնը եվրոպակենտրոն հայացքների կրող է և համոզված ատլանտիստ։ Նա բաց դռների քաղաքականության կողմնակից է, ի տարբերություն ժամանակակից այլ սոցիալիստների։ Կողմնակից է հատուկ ծառայություններին, բանակին և ոստիկանությանը հատկացվող գումարների ավելացմանը։ Հակաահաբեկչական լայնամասշտաբ օպերացիաների իրականացման կողմնակից է։ Նա դեմ է մշտապես արտահայտվում կրոնական զգացմունքների բացահայտ արտահայտմանը, սակայն նշում է, որ գործող կրոնական օրենսդրությունը չափազանց խիստ է։ Մինչ վերջերս իրեն համարում էր ավանդապահ կաթոլիկ։

Ներքին քաղաքականության շրջանակներում իրեն համարում է եվրոպական ֆեդերալիստ, ով պատրաստ է համագործակցել Մարտին Շուլցի հետ, եթե վերջինս դառնա Գերմանիայի կանցլեր։ Կողմնակից է արտասահմանյան ներդրումների կրճատմանը, ԵՄ- Կանադա առևտրաարդյունաբերական հարաբերությունների զարգացմանը։ Դեմ է արտահայտվում Պաղեստինի ճանաչմանը՝ որպես ՄԱԿ-ի ինքնիշխան սուբյեկտ։

2006- 2009 թվականներին անդամակցել է Ֆրանսիայի սոցիալիստական կուսակցությանը։

Քաղաքական գործունեությունԽմբագրել

Երիտասարդ հասակում, Մակրոնը երկու տարի աշխատել է Քաղաքացիներ և Հանրապետականեր Տեղաշարժ կուսակցությունում, բայց նա երբեք չի դարձել այդ կուսակցության անդամ[10][11]։ Մակրոնը աշխատել է որպես Փարիզի քաղաքապետ Գյորգիս Սարեի օգնական[12]։ Մակրոնը եղել է Սոցիալիստական կուսակցության անդամ, 2006 թվականին 24 տարեկանում Մակրոնը առաջադրեց իր անդամակցությունը այդ կուսակցություննում և մնաց այդ կուսակցության անդամ մինչև 2009 թվականը[13][14][15]։

Մակրոնը հանդիպել է Ֆրանսուա Օլանդի հետ 2006 թվականին և միացել նրա աշխատակազմին մինչև 2010 թվականը[14]։ 2007 թվականին Մակրոնը փորձեց մասնակցել Ազգային Ժողովի ընտրություններին Պիկարդիա երկրամասից Սոցիալիստական Կուսակցության անունից, սակայն նրա դիմումը մերժվեց[16]։ 2010 թվականին Մակրոնը հնարավորություն ստացավ աշխատել, որպես վարչապետ՝ Ֆրանսուա Օլանդի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ, բայց նա մերժեել է առաջարկը[17]։

Անձնական կյանքԽմբագրել

2007 թվականին ամուսնացել է ֆրանսերենի ուսուցչուհի Բրիջիտ Տրյոնեի հետ, ով նրանից 24 տարով մեծ է, և ում Էմանուելը սիրահարված է եղել դեռ դպրոցական տարիքից[18]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library, Austrian National Library Record #1089164025 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. 2,0 2,1 Emmanuel Macron n'est plus encarté au Parti socialiste (ֆր.) // Le Figaro / A. BrézetParis: Société du Figaro, 2015. — ed. size: 322497 — ISSN 0182-5852; 2496-8994
  3. https://www.thelocal.fr/20180625/meeting-with-pope-puts-macrons-religious-views-in-spotlight
  4. 4,0 4,1 Bibliothèque nationale de France data.bnf.fr (ֆր.): տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  5. 5,0 5,1 Բրոքհաուզի հանրագիտարան (գերմ.) / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
  6. 6,0 6,1 Բրոքհաուզի հանրագիտարան (գերմ.) / Hrsg.: Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus, Wissen Media Verlag
  7. http://colchide.com/people/emmanuel-macron/
  8. «Macron quits to clear way for French presidential bid»։ BBC։ օգոստոսի 30, 2016 
  9. [1]
  10. «Macron, ce jeune chevènementiste»։ Marianne (ֆրանսերեն)։ 2015-11-12։ Վերցված է 2017-08-02 
  11. «La bombe Macron»։ LExpress.fr (ֆրանսերեն)։ 2014-09-02։ Վերցված է 2017-08-02 
  12. Prissette Nicholas (2016)։ Emmanuel Macron en marche vers l'Élysée։ Plon։ էջ 79 
  13. politique Le Scan (2015-02-18)։ «Emmanuel Macron n'est plus encarté au Parti socialiste»։ Le Figaro (fr-FR)։ ISSN 0182-5852։ Վերցված է 2017-08-02 
  14. 14,0 14,1 «Avec Macron, l’Elysée décroche le poupon»։ Libération.fr (ֆրանսերեն)։ Վերցված է 2017-08-02 
  15. «Macron, militant PS depuis 2006, n'est plus à jour de cotisation depuis 5 ans»։ L'Obs (fr-FR)։ Վերցված է դեկտեմբերի 10, 2016 
  16. «Emmanuel Macron : l’homme du Président»։ Visions Mag (fr-FR)։ 2014-02-24։ Վերցված է 2017-08-02 
  17. Bourmaud François-Xavier (2016)։ Emmanuel Macron : le banquier qui voulait être roi։ l'Archipel։ էջ 224։ ISBN 9782809818734 
  18. «Brigitte Trogneux, épouse d'Emmanuel Macron... et sa meilleure alliée?»։ l'Express (ֆրանսերեն)։ Վերցված է 2017-02-12 

Արտաքին հղումներԽմբագրել