Բացել գլխավոր ցանկը

Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտ (Փարիզ)

Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտ (Փարիզ) (ֆր.՝ Institut d'Études Politiques de Paris), հաճախ անվանվում է Sciences Po, Ֆրանսիայի քաղաքական և դիվանագիտական էլիտայի դարբնոց:

Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտ
Logo Sciences Po.svg
Entrée de Sciences Po (2014).JPG
Տեսակհասարակական համալսարան, grand établissement?[1] և ավագ դպրոց
Հիմնադրված է1872
ՀիմնադրիրÉmile Boutmy?
Ընդհանուր անձնակազմ3275 մարդ
ԱնդամակցությունCouperin Consortium?[2], Conférence des Grandes Écoles, Ազատ մուտքով շտեմարանների կոնֆեդերացիա[3] և Renater?[4]
ԵրկիրFlag of France.svg Ֆրանսիա
ՏեղագրությունՓարիզ
Կայքsciencespo.fr
Կոորդինատներ: 48°51′15.000000101194″ հս․ լ. 2°19′42.00000009988″ ավ. ե. / 48.85416666669477337° հս․. լ. 2.3283333333610776° ավ. ե. / 48.85416666669477337; 2.3283333333610776
Institut d'études politiques de Paris Վիքիպահեստում

Այնտեղ ուշադրությունը կենտրոնացվում է ոչ միայն քաղաքական և տնտեսական գիտությունների, այլև իրավունքի, հաղորդակցության, ֆինանսական, ձեռնարկատիրական գործունեության, ղեկավարման և լրագրության վրա:

Ինստիտուտը գտնվում է Սենայից ոչ հեռու, Սեն-Ժերմեն և Ռասպայ ծառուղիների միջև, Փարիզի բազմաթիվ տեսարժանություններից, ինչպիսիք են Փարիզի Աստվածամոր տաճարը և Ազգային ժողովը, մի քանի րոպե քայլի վրա:

Ինստիտուտը գտնվում է 17-րդ և 18-րդ դարերի առանձնատներում, որոնք գտնվում են Սենայի ձախ ափին, 7-րդ շրջանում:

ՊատմությունԽմբագրել

 
Sciences Po-ի հիմնադիր Էմիլ Բուտմին
 
Sciences Po-ի այգին, Սեն-Գիյոմ և Սեն-Պերե փողոցների միջև
 
Մուտքը Սեն-Գիյոմ, 27 փողոցից

Sciences Po անվանումը վերաբերում է երեք առանփին, բայց միմյանց փոխլրացնող ինստիտուտների.

1872—1945Խմբագրել

Sciences Po-ն ստեղծվել է 1872 թվականին որպես Քաղաքական գիտությաւոնների ազատ դպրոց (École Libre des Sciences Politiques)` ֆրանսիացի ինտելեկտուալների, քաղաքագետների և բիզնեսմենների խմբի կողմից, նրանց թվում են եղել Հիպոլիտ Տենը, Էգնեստ Ռենանը, Ալբերտ Սորելը, Պիեռ Լերուա-Բոլյոն, Ֆրանսուա Գիզոն` Էմիլ Բութմիի գլխավորությամբ[5]: 1870 թվականի Փարիզյան կոմունայի, Նապոլեոն III-ի պարտությունից հետո այս մարդիկ ձգտեցին բարեփոխել ֆրանսիական քաղաքագետների նախապատրաստման համակարգը: Այս ձգտումը ելնում էր վախից, որ Ֆրանսիայի քաղաքական և տնտեսական միջազգային դիրքը կորստյան կմատնվեր իր քաղաքական և դիվանագիտական մասնաճյուղերի ոչ բավարար ուսուցման պատճառով: Դպրոցը նպատակ ուներ ծառայել որպես «սնուցիչ միջավայր, որտեղ կսովորեր պետության էլիտան» [6]:

Ուսուցման ծրագիրը աչքի էր ընկնում հատուկ մարդասիրությամբ և լավատեսությամբ. դասավանդման համար հրավիրվում էին գիտնականներ, նաև նախարարներ, բարձրաստիճան պետական գործիչներ և բիզնեսմեններ: Ներմուծվել էին նոր դիսցիպլիններ, այնպիսիք, ինչպես միջազգային հարաբերություններ, միջազգային իրավունք, քաղաքատնտեսություն և համեմատական կառավարություն:

1945 — մինչև օրսԽմբագրել

1945 թվականի հոկտեմբերի 5-ին, Շառլ դը Գոլի 45-2284 որոշման համաձայն, Sciences Po-ի հիման վրա ստեղծվեցին երկու ինստիտուտներ. Քաղաքական գիտությունների ազգային ֆոնդը (FNSP) և Փարիզի Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտը (IEP Paris) (IEP Paris): Երկու ինստիտուտների առջև էլ ֆրանսիական ղեկավարությունը խնդիր էր դրել ապահովել քաղաքագիտության, տնտեսագիտության և սոցիոլոգիայի զարգացումն ու տարածումը ինչպես երկրում, այնպես էլ երկրից դուրս»[6]:

Sciences Po անվանումը օգտագործվում էր երկու հաստատությունների համար էլ: ELSP-ի ուսուցման ծրագրերն ու մեթոդիկան օրինակ հանդիսացան ողջ Ֆրանսիայում քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտների համակարգի համար, հատկապես Ստրասբուրգում, Լիոնում, Էքսեում, Գրենոբլում, Թուլուզում:

FNSP-ն հետագայում ևս ամրապնդեց իր դերը. նրա հեղինակությունը ամրապնդում են այնպիսի հրատարակություններ, ինչպես Revue française de science politique, le Bulletin analytique de documentation, la Chronologie politique africaine-ը և Cahiers de la Fondation-ը, նաև նրա յոթ գիտահետազոտական կենտրոնները և հիմանական հրատարակությունը Presses de Sciences Po.[6]:

Գրադարան և հրատարակություններԽմբագրել

 
Ինստիտուտի մասնաշենքերից մեկը

Գրադարան (Bibliothèque de Sciences Po)Խմբագրել

Հետազոտությունների դպրոցի կորիզն է հանդիսանում 1871 թվականին հիմնադրված Bibliothèque de Sciences Po-ը, որտեղ կա 650 000 գիրք սոցիալական գիտությունների մասին և 4500 ամսագիր և ամենամյա հրատարակություններ, չնայած ցանկացած պահի դրանց մոտ 1/15 մասն է հասանելի ուսանողներին: Գրադարանում է գտնվում նաև Վավերագրական ծառայությունը, որը պարունակում է 18 000 գործ: 1982 թվականին Կրթության նախարարությունը այստեղ հիմնեց Գրադարանային կենտրոն, իսկ 1994 թվականից գրադարանը սերտ կապեր ուներ Ֆրանսիայի ազգային գրադարանի հետ [1]:

Հրատարակություն/Presses de Sciences PoԽմբագրել

Presses de Sciences-Po -ն ինստիտուտի սեփական հրատարակությունն է: Այնտեղ հրատարակվում են գիտական աշխատանքներ, այն պետական քաղաքականության, միջազգային հարաբերությունների, ֆրանսիական քաղաքականության և տնտեսության ոլորտում ֆրանսիական առաջատար հրատարակություն է հանդիսանում [2]: Այն հրատարակում է ֆրանսիական 6 գիտական ամսագրեր և կատալոգում ունի 900 անվանում, բացի այդ ամեն տարի ավելանում են 30 նոր անվանումներ:

Հայտնի դասավանդողներ և շրջանավարտներԽմբագրել

Տես` Քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտի շրջանավարտների ցանկ (Փարիզ)

«Rue Saint Guillaume»-ն Sciences Po-ի շրջանավարտների ամսագիրն է:

Sciences Po-ի շրջանավարտների և նախկին համագործակիցների մեջ են մտնում պետությունների 28 ղեկավարներ, մասնավորապես Ֆրանսիայի երեք նախագահները` Ժակ Շիրակը, Ֆրանսուա Միտտերանը, Ֆրանսուա Օլանդը, Ֆրանսիայի 13 վարչապետները, օտարերկրյա պետությունների 12 ղեկավարներ, նաև Միավորված ազգերի կազմակերպության նախկին Գլխավոր քարտուղարը և Թուլուզի նախկին քաղաքապետ Դոմինիկ Բոդին: Ֆրանսիայի յուրաքանչյուր քաղաքական գործիչ և դիվանագետ այցելել է Sciences Po (դպրոցի բացման օրվանից):

Շատ ֆրանսիացի ուսանողներ շարունակում են իրենց ուսումը École Nationale d’Administration -ում (ENA), որը համարվում է որպես պարտադիր աստիճան` ֆրանսիական քաղաքականության կամ դիվանագիտության մեջ մտնելու համար: Sciences Po-ում դասախոսների և պրոֆեսորների մեծամասնությունը ENA-ի շրջանավարտներն են հանդիսանում:

ԳրականությունԽմբագրել

  • Дерюжинский, Владимир Фёдорович (1890–1907)։ «Ecole libre des sciences politiques»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ 
  • Richard Descoings, Sciences Po. De la Courneuve à Shanghai fr:Richard Descoings#Publications, préface de René Rémond, Presses de Sciences Po, Paris, 2007 (ISBN 2-7246-0990-5)
  • Jacques Chapsal, " L’Institut d'études politiques de l’Université de Paris ", Annales de l’Université de Paris, n° 1, 1950
  • " Centenaire de l’Institut d'études politiques de Paris (1872—1972) ", brochure de l’Institut d'études politiques de Paris, 1972
  • [3], A Sciences-Po, les voyages forment la jeunesse, Monde Diplomatique, Février 2006
  • Pierre Favre, Cent dix années de cours à l'École libre des sciences politiques et à l’Institut d'études politiques de Paris (1871—1982), thèse de doctorat, 2 volumes, 1986
  • Gérard Vincent, Sciences Po. Histoire d’une réussite, Orban, Paris, 1987
  • Marie-Estelle Leroty, L’Enseignement de l’histoire à l'École libre des sciences politiques et à l’Institut d'études politiques de l’Université de Paris de 1943 à 1968, mémoire de diplôme d'études approfondies dirigé par Jean-François Sirinelli, Institut d'études politiques de Paris, 2000
  • Anne Muxel (direction), Les Étudiants de Sciences Po, Presses de Sciences Po, Paris, 2004, ISBN 2-7246-0937-9 : Résultats d’une grande enquête menée en janvier 2002 auprès des élèves par le Cevipof
  • Comité national d'évaluation des établissements publics à caractère scientifique, culturel et professionnel, septembre 2005
  • Cyril Delhay, Promotion ZEP. Des quartiers à Sciences Po,Hachette, Paris, 2006, ISBN 2-01-235949-3

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել