Բացել գլխավոր ցանկը

Ջուլիո Մազարինի (ի ծնե տրված անունը՝ Ջուլիո Ռայմոնդո Մաձարինո կամ Մացարինո (իտալ.՝ Giulio Raimondo Maz(z)arino), ֆրանսերեն՝ Ժյուլ Մազարեն (ֆր.՝ Jules Mazarin), 1602 թ. հուլիսի 141661 թ. մարտի 9, Վենսեն, Ֆրանսիա), եկեղեցական և պետական գործիչ, կարդինալ։ Ֆրանսիայի առաջին մինիստր 1642-1650 և 1651-1661 թվականներին։ Ստացել է պաշտոնը Ֆրանսիայի թագավոր Լյուդովիկոս XIII-ի կնոջ՝ Աննա Ավստրիացի թագուհու միջնորդությամբ կարդինալ Ռիշելիեի մահից հետո։ Ալեքսանդր Դյումա-հոր «Քսան տարի անց» վեպում գործող անձանցից մեկը։

Ջուլիո Մազարինի
Cardinal Mazarin.jpg
Ծնվել էհուլիսի 14, 1602(1602-07-14)[1][2][3][4]
ԾննդավայրՊեշինա, Լ'Աքվիլա, Աբրուցցո[5]
Մահացել էմարտի 9, 1661(1661-03-09)[1][2][3][4] (58 տարեկանում)
Մահվան վայրՎենսեն[6]
ՔաղաքացիությունՖրանսիա
Նեապոլի թագավորություն
ԿրոնՀռոմի Կաթոլիկ եկեղեցի
ԿրթությունՊապական Գրիգորյան համալսարան և Ալկալի համալսարան
Մասնագիտությունդիվանագետ, քաղաքական գործիչ, հոգևորական, կաթոլիկ քահանա և արվեստի կոլեկցիոներ
ԱշխատավայրՀռոմի Սապիենզա համալսարան
Ծնողներհայր՝ Պիետրո Մացարինի
Զբաղեցրած պաշտոններկարդինալ[7], Ֆրանսիայի վարչապետ, Մեցի եպիսկոպոս[8] և կաթոլիկ եպիսկոպոս
Ստորագրություն
Undated signature of Cardinal Mazarin.jpg
Jules Mazarin Վիքիպահեստում

ՄանկությունԽմբագրել

Մազարինին ծնվել է Իտալիաում։ Նրա մայրը պատկանում է ազնավականների բարձր տոհմի։ Ընտանիքը կազմված է եղել վեց երեխայից ՝ երկու տղա և չորս աղջիկ։ Մազարինին ամենամեծն է։ Նրա կրտսեր եղբայրը դարձավ քահանա։

ՈւսուցումԽմբագրել

Շուտով նա տեղափոխվում է Հռոմ և ընդունվում վարժարան։ Նա այնտեղ ցուցաբերում է բարձր առաջադիմություն։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  2. 2,0 2,1 RKDartists
  3. 3,0 3,1 SNAC — 2010.
  4. 4,0 4,1 Encyclopædia Britannica
  5. Мазарини Джулио // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  6. German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118579703 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  7. Migne J. Nouvelle encyclopédie théologiqueParis: 1851. — P. 419–422.
  8. Migne J. Nouvelle encyclopédie théologiqueParis: 1851. — P. 419–422.