Բացել գլխավոր ցանկը

Հրաչ Բարթիկյան

հայ հայագետ, պատմաբան


Հրաչ Միքայելի Բարթիկյան (1927, հուլիսի 7, Աթենք - 2011, օգոստոսի 17, Երևան), հայ պատմաբան, բյուզանդագետ, հայ–բյուզանդական հարաբերությունների պատմության ուսումնասիրող։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1972), ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս։ Աթենքի ակադեմիայի և Հռոմի «Տիբերինա» արվեստի, գրականության և գիտության ակադեմիայի ակադեմիկոս։

Հրաչ Միքայելի Բարթիկյան
Hrach Bartikyan.jpg
Ծնվել է1927 հուլիսի 7
Հունաստան Հունաստան Աթենք
Մահացել էօգոստոսի 17, 2011(2011-08-17) (տարիքը 84)
Հայաստան Հայաստան Երևան
ՔաղաքացիությունFlag of Greece.svg Հունաստան
Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Flag of Armenia.svg Հայաստան
ԱզգությունՀայ
ՄասնագիտությունՊատմություն
Բյուզանդագիտություն
Ալմա մատերԵրևանի պետական համալսարան
Գիտական աստիճանպատմական գիտությունների դոկտոր
Տիրապետում է լեզուներինռուսերեն և հայերեն[1]
Պարգևներ«Պատվո նշան» շքանշան Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի մրցանակ և Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշան

Բովանդակություն

ԿենսագրությունԽմբագրել

Հրաչ Բարթիկյանը ծնվել է Աթենքում։ Ավարտել է Աթենքի գիմնազիան։ 1946 թվականին հայրենադարձել է։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը, ապա՝ ՀԽՍՀ ԳԱ պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրան՝ Հովսեփ Օրբելու ղեկավարությամբ։

1957-1961 թվականներին եղել է ՀՀ ԳԱԱ պատմության ինստիտուտի կրտսեր, 1961-1980 թվականներին՝ ավագ գիտաշխատող։ Եղել է Աթենքի ակադեմիայի (1980), Հռոմի «Տիբերինա» ակադեմիայի (1987), Հունական քաղաքակրթության հաստատության (1993) թղթակից անդամ, Հունաստանի բյուզանդական հետազոտությունների ընկերության պատվավոր անդամ (1981)[2][3]։

Շուրջ 150 գիտական հոդվածներից զատ, լույս է ընծայել 17 գիրք։ «Օտար աղբյուրները Հայաստանի և հայերի մասին, Բյուզանդական աղբյուրներ» մատենաշարով հրատարակել է բյուզանդական մի շարք հեղինակների աշխատությունների հայերեն թարգմանությունները՝ ուսումնասիրությամբ ու ծանոթագրություններով (Պրոկոպիոս Կեսարացի, Կոնստադին Ծիրանածին, Հովհաննես Սկիլիցես, Թեոփանես Խոստովանող, Թեոփանեսի Շարունակող, Պարթենիոս Աթենացի)։ Գիտությունների ակադեմիայի «Գրական հուշարձաններ» մատենաշարով հայերեն հրատարակել է «Դիգենիս Ակրիտաս» էպոսը, Մատթեոս Ուռհայեցու «Ժամանակագրության» աշխարհաբար թարգմանությունը, Պրոկոպիոս Կեսարացու «Գաղտնի պատմությունը», «Հունական արխիվային փաստաթղթեր հայ-հունական հարաբերությունների մասին Առաջին Հանրապետության շրջանում (1918-1920)» աշխատությունը։

ՄրցանակներԽմբագրել

  • «Պատվո մեդալի» դափնեկիր, 1986
  • «Մեսրոպ Մաշտոց» շքանշան, 1980
  • Սալոնիկի համալսարանի «Արիստոտել» մեդալ, 1981
  • ՀՀ նախագահի մրցանակ, 2002, 2005

ԵրկերԽմբագրել

  • Հայ-բյուզանդական հետազոտություններ, հ. 1-2, Երևան, 2002:
  • Источники для изучения истории павликианского движения, Е., 1961.

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել