Վիկտոր Օրբան (հունգ.՝ Orbán Viktor, մայիսի 31, 1963(1963-05-31)[2][3], Սեկաշֆեհերվար, Հունգարական Ժողովրդական Հանրապետություն), Հունգարիայի վարչապետը 1998-2002 թվականներին և 2010 թվականից մինչ այժմ: «Ֆիդես» կուսակցության առաջնորդը։

Վիկտոր Օրբան
Orbán Viktor 2018.jpg
 
Կուսակցություն՝ Ֆիդես
Կրթություն՝ Teleki Blanka high school and junior high school? (1981), Բուդապեշտի համալսարան (1987) և Փեմբրուք քոլեջ
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ, իրավաբան, ֆուտբոլիստ, փաստաբան և դավադրության տեսաբան
Ազգություն հունգարացիներ
Դավանանք Կալվինականություն[1]
Ծննդյան օր մայիսի 31, 1963(1963-05-31)[2][3] (57 տարեկան)
Ծննդավայր Սեկաշֆեհերվար, Հունգարական Ժողովրդական Հանրապետություն
Քաղաքացիություն Flag of Hungary.svg Հունգարիա
Հայր Győző Bálint Orbán?
Մայր Erzsébet Sípos?
Ամուսին Anikó Lévai?
Զավակներ Ráhel Orbán?, Gáspár Orbán?, Sára Orbán?, Róza Orbán? և Flóra Orbán?
 
Կայք՝ miniszterelnok.hu
 
Ինքնագիր Accession Treaty 2011 Viktor Orbán signature.svg
 
Պարգևներ

Սուրբ Գրիգորի Մեծի շքանշանի Մեծ խաչի ասպետ, St. Stephen Prize?, HazteOir.org Prize?, Հունգարիային մատուցած ծառայությունների շքանշանի Մեծ խաչ և «Մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետ

Կրթություն և ընտանիքԽմբագրել

Միջնակարգ դպրոցն ու զինվորական ծառայությունը ավարտելուց հետո (1981-1982) ընդունվել է Բուդապեշտի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ: 1987 թվականին ավարտել է համալսարանը և երկու տարվա ընթացքում սոցիոլոգ է աշխատել գյուղատնտեսության և սննդարդյունաբերության նախարարությանն առընթեր ինստիտուտում։ 1989 թվականին ստացել է Սորոսի հիմնադրամի կրթաթոշակը և մեկ տարվա ընթացքում վերապատրաստվել Օքսֆորդի Պեմբրուք քոլեջում։

Կինը իրավաբան Անիկո Լևաին է (ծնված 1963 թվականի օգոստոսի 15-ին)։

Քաղաքական գործունեությունԽմբագրել

Դպրոցի կոմերիտական կազմակերպության վերջին քարտուղար Օրբանը «Ֆիդես» (Fidesz, Fiatal Demokraták Szövetsége, «Երիտասարդ Դեմոկրատների Միություն») կուսակցության հիմնադիրներից մեկն էր, որը ստեղծվել է 1988 թվականի մարտի 30-ին։ Նա համազգային ճանաչում է ստացել 1989 թվականի հունիսի 16-ին Իմրե Նադյայի և Հունգարիայի այլ քաղաքական գործիչների վերահուղարկավորման արարողության ժամանակ ելույթից հետո, որոնք մահապատժի են ենթարկվել 1958 թվականին: Օրբանն իր ելույթում պահանջել է ազատ ընտրությունների անցկացում և հունգարական տարածքից խորհրդային զորքերի դուրս բերում:

1990 թվականին հետկոմունիստական Հունգարիայի առաջին ընտրություններում Օրբանն ընտրվել է խորհրդարանի պատգամավոր (վերընտրվել է 1994, 1998, 2002, 2006 թվականներին): 1990 թվականին դարձավ «Ֆիդես»-ի առաջնորդը, որը նրա ղեկավարությամբ լիբերալ կազմակերպությունից (և Լիբերալ Ինտերնացիոնալի անդամ) վերափոխվեց աջ պահպանողական կուսակցության: 1995 թվականից Օրբանի կուսակցությունը պաշտոնապես կոչվում է Fidesz-MPP (Հունգարական քաղաքացիական կուսակցություն): 2002 թվականի հոկտեմբերից Օրբանը, «Ֆիդես»-ի ղեկավարության հետ մեկտեղ, Եվրոպական ժողովրդական կուսակցության (Եվրախորհրդարանի Պահպանողական կուսակցությունների միավորում) փոխնախագահն է:

1998 թվականին խորհրդարանական ընտրություններում «Ֆիդեսի» հաղթանակից հետո (կուսակցությունը ստացել է ընտրողների ձայների 44%-ը) ձևավորվել է աջակենտրոն կառավարություն։ 35 տարեկան հասակում նա դարձել է ամենաերիտասարդ վարչապետը ժամանակակից Հունգարիայում (և երկրորդ 20-րդ դարում, երիտասարդ էր միայն Անդրաշ Հեգեդյուշը, ով ղեկավարում էր կառավարությունը 1955-1956 թվականներին): Տնտեսական ոլորտում հանդես է եկել հարկերի և սոցիալական վճարների նվազեցման, գործազրկության և գնաճի դեմ պայքարի օգտին: Նրա կառավարության աշխատանքի ընթացքում գնաճը 1999 թվականին 10 %-ից նվազել է մինչև 7,8 % 2001 թվականին (1998 թվականին այն կազմել է 15 %): Բյուջեի դեֆիցիտը 1999 թվականին 3,9 %-ից կրճատվել է մինչև 3,4 % 2001 թվականին։ Տնտեսական աճը կազմել է 4,4% 1999 թվականին, 5,2% 2000 թվականին, և 3,8% 2001 թվականին չեղյալ է հայտարարվել բուհերում ուսման վարձը, վերականգնվել են մայրերին տրվող ունիվերսալ նպաստները։

Օրբանը հանդես է եկել որպես կառավարման գերմանական մոդելի կողմնակից, որը նախատեսում է վարչապետի առաջատար դերը իշխանության համակարգում։ Նա ուժեղացրել է վարչապետի գրասենյակի դերը, պետական ապարատի արմատական բարեփոխում է իրականացրել, որը, մասնավորապես, հանգեցրել է տնտեսության սուպերնախարարության ստեղծմանը։ Օրբանի՝ քաղաքական գործընթացների վրա Խորհրդարանի ազդեցությունը նվազեցնելու ձգտումը վարչապետի անձնական ազդեցությունն ուժեղացնելու դեպքում կտրուկ քննադատության է արժանացել ընդդիմության կողմից, որը նրան մեղադրել է ավտորիտար միտումների և ԶԼՄ-ների վրա ազդեցություն գործելու ձգտման մեջ: Օրբանի վարչապետության շրջանում Հունգարիան Լեհաստանի և Չեխիայի հետ 1999 թվականին պաշտոնապես ընդունվել Է ՆԱՏՕ-ում:

2002 թվականի ընտրություններում Օրբանի կուսակցությունը պարտություն է կրել, և նա հրաժարական է տվել։ «Ֆիդեսը» ձայների վերահաշվարկ էր պահանջում։ ԿԸՀ-ն մերժել է այդ պահանջը։ Սակայն միջազգային դիտորդները ընտրարշավի վերաբերյալ միակ լուրջ դիտարկումն են արել. պետական հեռուստատեսությունը հիմնվել է հենց «Ֆիդեսի» օգտին։ Միևնույն ժամանակ, ձախ և լիբերալ մամուլը մշտապես կոշտ քննադատության է ենթարկել Օրբանին։

2006 թվականի ընտրություններում Օրբանը կրկին գլխավորել է «Ֆիդեսը», իսկ հետո հանդես է եկել որպես ընդդիմության հիմնական ֆիգուր սոցիալ-լիբերալ կոալիցիայի կառավարությանը: Քաղաքական փորձագետների կարծիքով՝ նա իր քաղաքական գործունեության մեջ ձգտում է համադրել պահպանողական գաղափարախոսությունն ու պոպուլիստական պրակտիկան։

2009 թվականին Վիկտոր Օրբանը Սլովակիայում ապրող էթնիկ հունգարացիների առջև իր ելույթներից մեկում նրանց անվանել է Հունգարիայի «պետականորեն ձևավորված ընդհանրություն», ինչը մտահոգություն և մտավախություններ է առաջացրել Սլովակիայի ղեկավարության շրջանում[4]։

2010 թվականի ընտրություններում Վիկտոր Օրբանը հասկացավ և գիտակցեց 1998-2002 թվականների իր սխալները։ 2010 թվականի ապրիլին կայացած խորհրդարանական ընտրություններում նրա Ֆիդես կուսակցության ցուցաբերած հաղթանակից հետո 2010 թվականի մայիսին Օրբանը կրկին նշանակվեց վարչապետ։ Պաշտոնն ստանձնել է մայիսի 29-ին։ Այժմ ձայնի իրավունք են ստացել բոլոր էթնիկ հունգարացիները, նույնիսկ նրանք, ովքեր Հունգարիայում երբեք չեն ապրել: Ընտրատարածքների թիվը 176-ից կրճատվել է մինչև 106, այդ թվում՝ միավորվել են «ձախ» շրջանները՝ այն շրջաններով, որտեղ միշտ պահել են «Ֆիդեսը» և «Յոբբիկը»: Նրա կուսակցությունը պահպանել է բացարձակ մեծամասնությունը խորհրդարանում, իր դիրքերն ամրապնդել են նաև սոցիալիստները, իսկ «յոբբիկների» վարկանիշը սրընթաց աճել է։ Նոր սահմանադրության ընդունման կապակցությամբ խորհրդարանում պատգամավորների թիվը 386-ից նվազել է 199-ի։

Երկրի պաշտոնական անվանումը «Հունգարիայի Հանրապետությունից» փոխարինվել է պարզապես «Հունգարիայի»։ Անվանման փոփոխությունը նպատակ ուներ ընդգրկվելու հունգարական հանրությանը ոչ միայն երկրի քաղաքացիների, այլև հունգարացիների, ապրում է իր սահմաններից դուրս: Սկսվել է երկրի կղերականացումը. Սահմանադրության մեջ դրույթ է մտցվել, որ Հունգարիայի ժողովրդին միավորում են Աստվածն ու քրիստոնեությունը։ Դա դարձել է նախադրյալ այն բանի համար, որ օրենսդրորեն արգելվել են աբորտներն ու միասեռ ամուսնությունները։ Օրինագծի ընդունման օգտին քվեարկել են բոլոր ներկաները, բացի «Յոբբիկ» կուսակցությունից (այն, ընդհանուր առմամբ, պաշտպանել է Օրբանին, սակայն աբորտների արգելքը համարել են չափազանց կոշտ որոշում՝ ծայրահեղ հազվադեպ դեպքերում հանդես գալով աբորտների օգտին, ինչպիսին բռնաբարությունն է). ընդդիմադիր սոցիալիստները լքել են խորհրդարանի շենքը՝ ի նշան բողոքի:

2014 թվականի ապրիլին կայացած խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքում նա մնաց երկրի վարչապետի պաշտոնում[5]։

2013 թվականի աշնանը Օրբանը ելույթ է ունեցել հունգարական սփյուռքի երրորդ Կոնգրեսում և հայտարարել է. «Հնարավոր է, մենք ստիպված լինենք կառուցել նոր տնտեսական և սոցիալական համակարգեր, ինչպես նաև մշակութային մոդել, որը տարբերվում է ժամանակակից եվրոպականից»:

2014 թվականի գարնանը նա դիմել էր ուկրաինական իշխանություններին՝ պահանջելով Զակարպատյեում ապրող էթնիկ հունգարացիներին ինքնավարություն տրամադրել[6]։ Չնայած Բրյուսելի կողմից Մոսկվային «ավելորդ լոյալություն» ցուցաբերելու հաճախակի մեղադրանքներին, բազմիցս հայտարարել Է Ուկրաինայի տարածքային ամբողջականությանը սատարելու մասին, ինչպես նաև հավանություն է տվել ԵՄ-ին Ուկրաինայի անդամակցության ձգտմանը, ընդ որում՝ հավելելով, որ դրա համար Ուկրաինան պետք է կայուն պետություն դառնա և լիարժեք վերահսկողություն ունենա իր սահմանների նկատմամբ[7]։

Ազատական քաղաքագետների գնահատումների համաձայն՝ Վիկտոր Օրբանը և «Ֆիդես» կուսակցությունը 2010 թվականից Հունգարիայում կառուցել են «մաֆիոզ պետություն», որտեղ իշխանության ամբողջ ամբողջականությունը պատկանում է կուսակցության և անձամբ Օրբանի հետ կապված խմբին[8]։

ՀայացքներԽմբագրել

 
Վիկտոր Օրբանը և Վլադիմիր Պուտինը 2015 թվականի փետրվարի 17-ին

Օրբանը դեմ է Ռուսաստանի դեմ ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի սահմանած պատժամիջոցներին։ Բացասաբար է վերաբերվել «Հարավային հոսք» նախագծի փակմանը[9]։ Օրբանը անօրինական միգրացիայի հակառակորդ է։ Նա կարծում է, որ ներգաղթը Եվրոպա ոչ եվրոպական երկրներից պետք է վերահսկել և բաշխել ներգաղթյալներին ըստ կատեգորիաների։ Փախստականների մի մասին նա զգուշությամբ է վերաբերվում և կողմնակից է հենց Հունգարիայի կողմից ներգաղթյալների համար քվոտաներ սահմանելուն, բայց ոչ ԵՄ-ի կողմից[10]։ Դրա պատճառը Հունգարիայի տարանցիկ դիրքն է, որտեղից Դեբրեցենի փախստականների ճամբարից Արևմտյան Եվրոպա են տեղափոխվում անօրինական ներգաղթյալներ, հիմնականում Աֆղանստանից, Իրաքից և Սիրիայից: Օրբանը դեմ է քվեարկել Մեծ Բրիտանիայի, Դանիայի, Իռլանդիայի, Իսպանիայի, Լեհաստանի, Ֆրանսիայի և Չեխիայի ներկայացուցիչների հետ ներգաղթյալների համար բաշխիչ քվոտաներ սահմանելուն: Օրբանը բազմիցս հայտարարել է, որ չի պաշտպանում Ղրիմի անեքսիան։

Միևնույն ժամանակ Օրբանը մշտապես երկարացնում է Ռուսաստանի դեմ 2014 թվականի գարնանը սահմանված պատժամիջոցները ԵՄ-ի և ԱՄՆ-ի կողմից Ղրիմի միացման և Ուկրաինայի արևելքում պատերազմի մեջ Ռուսաստանի մեղադրանքների պատճառով: 2018 թվականի դեկտեմբերի 15-ին ԵՄ-ի վեհաժողովում Կերչի միջադեպի և Մայդանի հինգերորդ տարելիցի ֆոնին ԵՄ-ի բոլոր 28 երկրները պետությունների և կառավարությունների ղեկավարների մակարդակով հայտարարել են Ուկրաինայի հետ համերաշխության մասին և Ռուսաստանի գործողություններն անթույլատրելի են համարել: Այդ թվում նաև Վիկտոր Օրբանը։

2019 թվականի հունվարի վերջին, ի պատասխան Ռուսաստանի և Չինաստանի նկատմամբ ավելի կոշտ դիրքորոշում որդեգրելու ԱՄՆ-ի պահանջին, Վիկտոր Օրբանը հանդես եկավ ճնշման դեմ՝ պատասխանելով, որ Հունգարիան ձգտում է ավելի չեզոք դիրք զբաղեցնել[11]։

ՊարգևներԽմբագրել

Պարգևատրվել է Արժանիքների շքանշանի մեծ խաչով (Հունգարիա, 2001) և Սուրբ Գրիգոր Մեծի շքանշանի մեծ խաչով (Վատիկան, 2004):

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. http://hetek.hu/belfold/200702/orban_hite
  2. 2,0 2,1 Munzinger Archiv (գերմ.) — 1913.
  3. 3,0 3,1 Энциклопедия Брокгауз (գերմ.)
  4. Orban-Rhetorik sorgt in Slowakei für düstere Vorahnungen Archived 2009-06-05 at the Wayback Machine.(գերմ.)
  5. ФИДЕС и Йоббик — лица венгерского национализма — Русская планета
  6. Виктор Орбан вновь призвал Киев предоставить украинским венграм автономию
  7. Lenta.Ru: Плохо мы мадьяр знаем
  8. Мадьяр, Балинт. Анатомия посткоммунистического мафиозного государства: На примере Венгрии / Балинт Мадьяр; пер. с венг. П. Борисова. (Библиотека журнала «Неприкосновенный запас») — М.: Новое литературное обозрение, 2016. — 392с.; Twenty-Five Sides of a Post-Communist Mafia State. Edited by Bálint Magyar and Júlia Vásárhelyi. — Budapest: Central European University Press; Noran Libro, 2017. — 660 p.
  9. Вести. Ru: Строптивый Виктор Орбан стал головной болью для США
  10. Magyarország kiáll a véleménynyilvánítás szabadságának európai eszméje mellett(չաշխատող հղում)
  11. «Премьер Венгрии отказался проводить жесткую линию в отношении России» (ռուսերեն)։ Interfax.ru։ 2019-01-28։ Վերցված է 2019-01-29 

Արտաքին հղումներԽմբագրել