Բացել գլխավոր ցանկը

Իտամար Ֆրանկու (պորտ.՝ Itamar Augusto Cautiero Franco, հունիսի 28, 1930(1930-06-28)[1], Ատլանտյան օվկիանոս, Բրազիլիա - հուլիսի 2, 2011(2011-07-02)[2][1], Սան Պաուլո, Բրազիլիա[3]), բրազիլացի քաղաքական գործիչ, Բրազիլիայի 33-րդ նախագահ (1992-1995 թվականներ):

Իտամար Ֆրանկու
Itamar Franco agência Brasil 4 (cropped).jpg
 
Կուսակցություն՝ Christian Labour Party?, Popular Socialist Party?, Democratic Movement Party?, Liberal Party? և Brazilian Labour Party?
Կրթություն՝ School of Engineering of Juiz de Fora?
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ և դիվանագետ
Դավանանք կաթոլիկություն
Ծննդյան օր հունիսի 28, 1930(1930-06-28)[1]
Ծննդավայր Ատլանտյան օվկիանոս, Բրազիլիա
Վախճանի օր հուլիսի 2, 2011(2011-07-02)[2][1] (81 տարեկանում)
Վախճանի վայր Սան Պաուլո, Բրազիլիա[3]
Գերեզման Contagem
Թաղված Contagem
Քաղաքացիություն Flag of Brazil.svg Բրազիլիա
 
Ինքնագիր Autógrafo de Itamar Franco.JPG
 
Պարգևներ

Գիտական ավանդի համար ազգային շքանշանի Մեծ խաչ, Հարավային Խաչի շքանշանի Մեծ խաչ, Ռիու Բրանկու շքանշան, Order of Naval Merit? և Grand Cross of the Military Order of Christ?

Բովանդակություն

Վաղ տարիներԽմբագրել

Իտամար Ֆրանկուն ծնվել է Ռիո դե Ժանեյրոյից Սալվադոր լողացող նավում[4]։ Իտամար անունը կազմված է նավի անունից «Իտա» և մար բառից, որը պորտուգալերենից թարգմանաբար նշանակում է «ծով»։

Իտամարը մեծացել և կրթություն է ստացել Մինաս Ժերայս նահանգի Ժուիս դի Ֆորա քաղաքում։ Այնտեղ 1955 թվականին ստացել է ինժեների դիպլոմ։ 1965-1971 և 1973-1974 թվականներին Իտամար Ֆրանկուն եղել է Ժուիս դի Ֆորայի քաղաքապետը։

Կարիերայի սկիզբԽմբագրել

Ֆրանկուն քաղաքապետի պաշտոնից հրաժարական է տվել 1974 թվականին և հաջողությամբ մասնակցել է Մինաս-Ժերայս նահանգից Դաշնային սենատի ընտրություններին: Շուտով նա դարձավ Բրազիլիայի Դեմոկրատական շարժում կուսակցության ավագ ֆիգուր, որը 1964 թվականից Բրազիլիայի ռազմական վարչակարգի պաշտոնական ընդդիմությունն էր։ Ֆրանկուն սենատորի պաշտոնում վերընտրվել է 1982 թվականին։ 1986 թվականին նա առաջադրվել էր Լիբերալ կուսակցությունից Մինաս Ժերայսի նահանգապետի պաշտոնում, սակայն պարտություն կրեց։

1989 թվականին Ֆրանկուն լքեց Լիբերալ կուսակցությունը և միացավ վերակառուցման փոքրիկ Ազգային կուսակցությանը, որտեղ դարձավ նախագահի թեկնածու՝ Ֆեռնանդու Կոլոր դի Մելուի գործընկերը: Կոլոր դի Մելուն հաղթեց և Ֆրանկուն դարձավ Բրազիլիայի փոխնախագահ։

Նախագահի պաշտոնումԽմբագրել

1992 թվականին Կոլոր դի Մելուն մեղադրվեց կոռուպցիայի մեջ և ստիպված եղավ թողնել նախագահի պաշտոնը։ Ֆրանկուն նախագահի պարտականությունները կատարում էր 1992 թվականի սեպտեմբերից մինչև նույն տարվա դեկտեմբերը, երբ հայտարարվեց Կոլորի իմպիչմենտի մասին որոշումը: Այդ պահից Ֆրանկին պաշտոնապես զբաղեցրել է նախագահի պաշտոնը։

Ֆրանկուն իշխանության եկավ Բրազիլիայում ծանր տնտեսական ճգնաժամի ժամանակ, երբ գնաճը 1992 թվականին հասել էր 1100%-ի և գրեթե 6000%-ի 1993 թվականին։ Ֆրանկուն ֆինանսների նախարար է նշանակել Ֆերնանդու Էնրիկե Կարդոզային, որը վարել է «Ռեալ ծրագիր» և կայունացրել է տնտեսությունը։ Կարդոզուն դարձել է նախագահի պաշտոնի պաշտոնական թեկնածու և 1995 թվականին զբաղեցրել այդ պաշտոնը։ Սակայն շուտով Ֆրանկոն դարձավ Կարդոզայի կառավարության հակառակորդը։

Հետագա կարիերաԽմբագրել

Այդ ժամանակից ի վեր Ֆրանկուն ծառայել է Բրազիլիայի դեսպան Պորտուգալիայում, ապա Վաշինգտոնում՝ Ամերիկյան երկրների կազմակերպությունում Բրազիլիայի դեսպան։ 1998-2003 թվականներին գլխավորել է Մինաս-Ժերայսի նահանգը, որից հետո նշանակվել է Իտալիայում Բրազիլիայի դեսպան:

Իտամար Ֆրանկուն մահացել է 2011 թվականի հուլիսի 2-ին Սան Պաուլուի հիվանդանոցներից մեկում՝ թոքաբորբից[5]։

Անձնական կյանքԽմբագրել

Ամուսնացած էր Աննա Էլիզա Ժուներուսի հետ[6], ամուսնալուծվել է 1971 թվականին՝ ունենալով երկու դուստր։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել