Երվանդ Երկանյան

հայ ջութակահար

Երվանդ Վահանի Երկանյան (նոյեմբերի 15, 1951(1951-11-15)[1], Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ կոմպոզիտոր, ջութակահար։ ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2011)։

Երվանդ Երկանյան
Ծնվել էնոյեմբերի 15, 1951(1951-11-15)[1] (70 տարեկան)
Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մասնագիտությունջութակահար
Գործիքներջութակ
ԱշխատավայրԵրևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա, Տաղարան, Մադրիգալ և Բարսեղ Կանաչյանի անվան թիվ 17 արվեստի դպրոց
ԿրթությունԵրևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա (1978)
ՊարգևներՀայաստանի արվեստի վաստակավոր գործիչ, Հայաստանի մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալ և Մովսես Խորենացու մեդալ

Դաշնակահար, դիրիժոր Սեդրակ Երկանյանի եղբայրը։

ԿենսագրությունԽմբագրել

Երվանդ Երկանյանը ծնվել է 1951 թվականին Գյումրիում։ Երաժշտական կրթություն ստացել է 5 տարեկան հասակից՝ հաճախելով ջութակի դասերի։ 1970 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի կոմպոզիցիայի (պրոֆեսոր` Գ. Եղիազարյան) և ջութակի (պրոֆեսոր` Հ. Վարդանյան) բաժինները։ 1978 թվականին ավարտել է նույն կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան՝ պրոֆեսոր Գ. Եղիազարյանի ղեկավարությամբ։ 1975-1994 թվականներին դասավանդել է Երևանի կոնսերվատորիայում։ 1987-1994 թվականներին եղել է հայկական հնագույն երաժշտության «Տաղարան» անսամբլի գեղարվեստական ղեկավարն ու դիրիժորը, որի ժամանակ մշակել է ավելի քան 150 հին հայկական շարականներ։ 1995 թվականից եղել է Բեյրութի «Գուսան» երգչախմբի ղեկավարը, 1996 թվականից՝ «Հայաստան» նվագախմբի ղեկավար, 1999 թվականից՝ «Մադրիգալ» անսամբլի ղեկավար, 2000 թվականից՝ «Բարսեղ Կանաչյան» երաժշտանոցի տնօրեն։

Երվանդ Երկանյանի գործերը հնչել են ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում, Անգլիայում, Շվեդիայում, Ֆինլանդիայում, Ռուսաստանում, Հունգարիայում, Արգենտինայում, Լիբանանում և այլուր[2]։

ՍտեղծագործություններԽմբագրել

  • Օպերա՝ «Շուշանիկ» (1981 թ.)
  • Բալետ-օպերա՝ «Մոկաց Միրզա» (1978 թ.)
  • Խորեոգրաֆիկ կանտատ՝ «Վահագնի ծնունդը» (1987 թ.)
  • Բալետ՝ «Օրեստ» (1974)
  • Բալետ՝ «Էդիպ արքա» (1976 թ.) (Վաշինգտոն 1983 թ., Մոսկվա 1984 թ.)

Սիմֆոնիաներ

  • N 1 «Ինքնադիտողություն» (1977 թ.)
  • N 2 «Հայկ և Բել» (1978 թ.)
  • N 3 «Անցորդների ձայներ» (1984 թ.)
  • N 4 «Նեմեսիս» (1986 թ.)

Սոնատաներ

  • Դաշնամուրի համար N 1 և N 2 (1975-1980 թթ.)
  • Ջութակի և դաշնամուրի համար (1971 թ.)
  • Ֆլեյտայի և դաշնամուրի համար (1978 թ.)

Կոչումներ և մրցանակներԽմբագրել

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել