Կատարինա Բարլի

գերմանացի քաղաքական գործիչ

Կատարինա Բարլի (գերմ.՝ Katarina Barley, նոյեմբերի 19, 1968(1968-11-19)[1][2][3][…], Քյոլն, Հյուսիսային Հռենոս-Վեստֆալիա, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն[1]), գերմանացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ, Եվրախորհրդարանի փոխնախագահ (2019 թվականից)։

Կատարինա Բարլի
Katarina Barley-4934.jpg
 
Կուսակցություն՝ Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցություն
Կրթություն՝ Մարբուրգի համալսարան, University of Paris-Sud? և Մյունստերի համալսարան
Գիտական աստիճան՝ Իրավաբանական գիտությունների դոկտոր[1] (1998)
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ, իրավաբան, Justiciar և դատավոր
Ծննդյան օր նոյեմբերի 19, 1968(1968-11-19)[1][2][3][…] (52 տարեկան)
Ծննդավայր Քյոլն, Հյուսիսային Հռենոս-Վեստֆալիա, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն[1]
Քաղաքացիություն Flag of Germany.svg Գերմանիա
 
Կայք՝ katarina-barley.de
 
Ինքնագիր Katarina Barley signature.png

Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության գլխավոր քարտուղար (2015-2017), Գերմանիայի արդարադատության նախարար (2018-2019)։

ԿենսագրությունԽմբագրել

1987 թվականին ավարտել է Քյոլնի Ռոդենկիրխեն շրջանի գիմնազիան և ընդունվել Մարբուրգի համալսարան։ 1990 թվականին, երկու կիսամյակ սովորելով Փարիզ-հարավ համալսարանում, ստացել է իրավաբանական կրթության մասին ֆրանսիական դիպլոմ, 1993 և 1998 թվականներին Գերմանիայում երկու պետական քննություն է անցել, 1998 թվականին ստացել է իրավունքի դոկտորի կոչում Մյունստերի համալսարանում, որտեղ աշխատել է 1993-1995 թվականներին[4]։

Աշխատել է Ռայնլանդ Պֆալց երկրամասի Լանդթագի և Դաշնային Սահմանադրական դատարանի աշխատակազմում, ինչպես նաև եղել է Ռեյնլանդ-Պֆալցի դատավոր և Մայնցում արդարադատության և սպառողների իրավունքների պաշտպանության հողային նախարարության ռեֆերենտ[5]։

Քաղաքական կարիերաԽմբագրել

1994 թվականին անդամակցել է ԳՍԴԿ-ին[6]։

2013 թվականին ընտրվել Է Բունդեսթագում՝ Տրիր շրջանից։

2015 թվականի դեկտեմբերի 11-ին ընտրվել է Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության գլխավոր քարտուղար[7]։

2017 թվականի հունիսի 2-ին Մերկելի երրորդ կառավարությունում ընտանիքի, տարեց քաղաքացիների, կանանց և երիտասարդության հարցերով նախարարի պաշտոնում փոխարինել է Մանուել Շվեզիգին[8]։

2017 թվականի սեպտեմբերի 24-ին միամանդատ 203-րդ օկրուգում (Տրիր) կայացած ընտրությունները տանուլ են տվել՝ ստանալով ձայների 33,7 %-ը (ՔԴՄ-ի թեկնածու Անդրեաս Շտեյերը հաղթել է 37,9 %-ով)[9], բայց անցել Է Բունդեսթագում՝ կուսակցական ցուցակով զբաղեցնելով 3-րդ տեղը Տրիր-Սաարբուրգ շրջանում։

2017 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Գերմանիայի նախագահ Շթփայնմայերը աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար Անդրեա Նալեսին ազատել էր զբաղեցրած պաշտոնից նրա խնդրանքով՝ Բունդեսթագում ՍԴՀԿ խմբակցության ղեկավար ընտրվելու հետ կապված, և կառավարության ղեկավար Անգելա Մերկելը խնդրել էր Կատարինա Բարլիին ընդունել երկրորդ նախարարական պորտֆելը՝ ի լրումն արդեն գոյություն ունեցածի[10]։

2018 թվականի մարտի 14-ին նշանակվել է արդարադատության և սպառողների իրավունքների պաշտպանության նախարար Մերկելի չորրորդ կառավարության ձևավորման ժամանակ։

Կատարինա Բարլին Եվրոպայի խորհրդարանի ընտրություններում գլխավորել է ՍԴՀԿ-ի ցուցակը 2019 թվականի մայիսի 26-ին, սակայն քվեարկության արդյունքը սոցիալ-դեմոկրատներին անհաջողություն է բերել. նրանք ստացել են ընտրողների 15 տոկոսի աջակցությունը՝ 11 %-ով վատթարացնելով 2014 թվականի իրենց արդյունքը և պատմության մեջ առաջին անգամ զիջելով Կանաչների կուսակցությանը[11]։

2019 թվականի հունիսի 27-ին Բարլին դուրս է եկել կառավարությունից Եվրախորհրդարանում աշխատելու համար, և նրա աշխատասենյակում փոխարինողը Քրիստինա Լամբրեխտն է[12]։

Եվրոպական խորհրդարանումԽմբագրել

2019 թվականի հուլիսի 3-ին ընտրվել Է Եվրախորհրդարանի փոխնախագահ։

Անձնական կյանք և համոզմունքներԽմբագրել

2017 թվականի փետրվարին Կատարինա Բարլին The European պարբերականում հրապարակել է Europa ist unsere Zukunft (Եվրոպան մեր ապագան է) վերնագրով հոդված, որում, բացատրելով այդ թեմայի նկատմամբ անձնական վերաբերմունքը, անդրադարձել է իր ընտանիքի պատմությանը։ Բարլիի խոսքով՝ իր հայրը ծնվել է Լինքոլնշիրում 1935 թվականին և մանուկ հասակում սիրել է հետևել ռմբակոծիչներին, որոնք թռչում էին մոտակայքում գտնվող օդանավակայանից։ Հնարավոր է, որ նա տեսել է նաև այն ինքնաթիռները, որոնք Դրեզդենի ռմբակոծության էին մեկնում 1945 թվականին, որի ընթացքում քիչ էր մնում մահանար նրա մոր ընտանիքը, և Բարլին այդ մասին միտքն անվանում է միասնական և խաղաղ Եվրոպայի իդեալներին իր հավատարմության հիմնական պատճառներից մեկը[13]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 http://bundestag.de/bundestag/abgeordnete18/biografien/B/barley_katarina/258248
  2. 2,0 2,1 Stammdaten aller Abgeordneten des Deutschen Bundestages
  3. 3,0 3,1 Munzinger-Archiv (գերմ.) — 1913.
  4. «Katarina Barley» (գերմաներեն)։ Munzinger-Archiv[de]։ Վերցված է 2018-11-02 
  5. «Katarina Barley» (գերմաներեն)։ RTL։ Վերցված է 2018-11-03 
  6. Daniel Friedrich Sturm (2016-02-16)։ «Was „Gabriels Neue“ mit der SPD vorhat» (գերմաներեն)։ Welt։ Վերցված է 2018-11-03 
  7. Horand Knaup (2015-12-11)։ «Sie hat den Job, den keiner will» (գերմաներեն)։ Spiegel։ Վերցված է 2018-11-03 
  8. «Familienministerin Katarina Barley vereidigt» (գերմաներեն)։ Deutsche Welle։ Վերցված է 2018-11-03 
  9. «203: Trier»։ Bundestagswahl 2017 (գերմաներեն)։ Bundeswahlleiter։ Վերցված է 2018-11-03 
  10. «Dr. Katarina Barley leitet vorübergehend das BMAS» (գերմաներեն)։ Bundesministerium für Arbeit und Soziales։ 2017-10-02։ Վերցված է 2018-11-03 
  11. «Grüne triumphieren, Union und SPD verlieren» (գերմաներեն)։ Spiegel։ 2019-05-27։ Վերցված է 2019-07-06 
  12. «Christine Lambrecht als Bundesjustizministerin vereidigt» (գերմաներեն)։ Zeit Online։ 2019-06-27։ Վերցված է 2019-07-06 
  13. Katarina Barley (2017-02-17)։ «Europa ist unsere Zukunft» (գերմաներեն)։ The European։ Վերցված է 2018-11-04 

Արտաքին հղումներԽմբագրել

  • «Katarina Barley» (անգլերեն)։ Федеральное правительство Германии։ Վերցված է 2018-11-02 
  • «Katarina Barley» (գերմաներեն)։ Бундестаг։ Վերցված է 2018-11-03 
  • «Katarina Barley» (գերմաներեն)։ Европейский парламент։ Վերցված է 2019-07-06