Վլադիմիր Գորդլևսկի

Վլադիմիր Ալեքսանդրի Գորդլևսկի (ռուս.՝ Владимир Александрович Гордлевский, (սեպտեմբերի 25 (հոկտեմբերի 7), 1876, Սվեաբորգ, Suomenlinna, Ullanlinna district, Helsinki southern major district, Հելսինկի, Ռուսական կայսրություն - սեպտեմբերի 10, 1956(1956-09-10)[1], Մոսկվա, ԽՍՀՄ[1]), ռուս արևելագետ, ակադեմիկոս։

Վլադիմիր Գորդլևսկի
Владимир Гордлевский
Ծնվել էսեպտեմբերի 25 (հոկտեմբերի 7), 1876
Սվեաբորգ, Suomenlinna, Ullanlinna district, Helsinki southern major district, Հելսինկի, Ռուսական կայսրություն
Մահացել էսեպտեմբերի 10, 1956(1956-09-10)[1] (79 տարեկան)
Մոսկվա, ԽՍՀՄ[1]
ԳերեզմանՆովոդեվիչյան գերեզմանոց
ՔաղաքացիությունFlag of Russia.svg Ռուսական կայսրություն, Flag of the Russian Soviet Federative Socialist Republic (1918–1937).svg Խորհրդային Ռուսաստան և Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Մասնագիտությունարևելագետ, turkologist և համալսարանի պրոֆեսոր
Հաստատություն(ներ)Մոսկվայի պետական համալսարան
Գործունեության ոլորտԱրևելագիտություն և թյուրքագիտություն
ԱնդամակցությունԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա
Ալմա մատերԼազարյան ճեմարան (1899) և Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետ (1904)
ԿոչումԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս և պրոֆեսոր
Գիտական աստիճանբանասիրական գիտությունների դոկտոր (1934)
Տիրապետում է լեզուներինռուսերեն և թուրքերեն
ՊարգևներԼենինի շքանշան Աշխատանքային Կարմիր դրոշի շքանշան և «1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալ

Հիմնական աշխատությունները վերաբերում են թուրքական գրականությանը, լեզվի պատմությանը, ազգագրությանը, Թուրքիայի պատմությանը։ «Այնտեղ, ուր հնում ապրել են հայերը» հոդվածում բազմաթիվ փաստերով ցույց է տվել հայերի մեծ դերը Օսմանյան կայսրության տնտեսական ե մշակութային կյանքում, մերկացրել թուրքական կառավարող շրջաններին՝ իբրև հայերի ցեղասպանության կազմակերպիչների։ 1917 թ.-ին եղել է Արևմտյան Հայաստանում։ Նույն տարում հրատարակել է «Հայերը և պատերազմը» հոդվածը, որտեղ նկարագրել է հայերի կոտորածները Մուշում, Բաղեշում, ցույց տվել, որ հայ ժողովրդի ցեղասպանության մեջ մեղավոր են ոչ միայն թուրքերը, այլև նրանց դաշնակից Գերմանիան։

Գորդլևսկին վստահություն է հայտնել, որ հայ ժողովուրդը իր մեջ ուժ կգտնի հաղթահարելու ահավոր ողբերգությունը.

Aquote1.png Հարյուր հազարավոր անմեղ հայեր Թուրքիայում դարձան գազանությունների զոհ։ Մեծագույն արիությամբ մահվան էին գնում Հայաստանի որդիները, նրանք գիտեին, որ մահվան միջով հայ ժողովուրդը կվերակոչվի կյանքի, լավագույն կյանքի։ Եվ կապրի Հայաստանը։ Aquote2.png


ԳրականությունԽմբագրել

  • Ալեքսանդր Սաֆարյան, Ռուբեն Մելքոնյան, Ակադեմիկոս Վ. Գորդլևսկին՝ Օսմանյան կայսրությունում բռնի իսլամացման մասին, Թյուրքագիտական և օսմանագիտական հետազոտություններ, VI, Երևան, 2009, էջ 298-305[2]։
  • Գուրգեն Մելիքյան, Ալեքսանդր Սաֆարյան, Ակադեմիկոս Վլադիմիր Գորդլևսկին՝ հայագիտական հիմնահարցերի մասին, Արևելագիտության հարցեր (գիտական հոդվածների ժողովածու), VII, ԵՊՀ հրատ., Երևան, 2012, էջ 148-165[3]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբանական տարբերակը վերցված է «Հայկական հարց» հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։  
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 3, էջ 165