Բացել գլխավոր ցանկը

Վենսենյան ամրոց (ֆր.՝ Château de Vincennes), ամրոց Փարիզի հարավ-արևելյան արվարձանում։ Կառուցվել է Ֆրանսիայի թագավորների համար 14-17-րդ դարերում, Վենսենյան անտառում, 12-րդ դարի որսորդական կալվածքում: Հետագայում ամրոցի շրջակայքում ձևավորվել է Վենսեն քաղաքը:

Ամրոց
Վենսենյան ամրոց
Château de Vincennes
Donjon du Château de Vincennes.jpg
ԵրկիրՖրանսիա
ՏեղագրությունՓարիզի Վենսեն թաղամաս
ԿայքՊաշտոնական կայք
Կոորդինատներ: 48°50′34″ հս․ լ. 2°26′9″ ավ. ե. / 48.84278° հս․. լ. 2.43583° ավ. ե. / 48.84278; 2.43583

Բովանդակություն

ՊատմությունԽմբագրել

12-13-րդ դարերԽմբագրել

1150-ական թվականներին ամրոցի տեղում կառուցվել է որսորդական տնակ Լուի VII Երիտասարդի համար: 13-րդ դարում կալվածքն ընդլայնվել է Ֆիլիպ II Օգոստոսի, ապա Լուի IX Սուրբ արքայի կողմից։ Վերջինս իր համար ճակատագրական Խաչակրաց յոթերորդ արշավանքին Թունիս է մեկնել Վենսենյան ամրոցից։

13-րդ դարի երկրորդ կեսին Վենսենյան ամրոցում ամուսնացել են Ֆիլիպ III-ն ու Ֆիլիպ IV-ը, և մահացել են Լյուդովիկոս X, Ֆիլիպ V և Կառլ IV ֆրանսիացի արքաները:

14-16-րդ դարերԽմբագրել

14-րդ դարում, Ֆիլիպ VI-ի օրոք, ամրոցը զգալիորեն ընդլայնվել է։ Կառուցվել է 52 մետր երկարությամբ դոնժոն, որում տեղակայվել են արքայական ննջարաններն ու գրադարանը: Մոտավորապես 1410 թվականին, Շառլ Խելագարի օրոք, ավարտվել է ներքին պարսպի կառուցումը:

16-րդ դարում ֆրանսիական Հուգենոտյան պատերազմների ժամանակ ամրոցը դարձավ բանտ, այդ թվում նաև ապագա արքա Հենրի IV-ի համար:

17-րդ դարԽմբագրել

17-րդ դարում ճարտարապետ Լուի Լևոն Լյուդովիկոս XIV արքայի պատվերով կառուցեց երկու տաղավար։ Մեկը նախատեսված էր թագուհու համար, մյուսը՝ Ջուլիո Մազարինիի համար: Սակայն այն բանից հետո, երբ արքայի ուշադրությունը գրավեց մի այլ նախագիծ՝ Վերսալի պալատը, նոր պալատների կառուցողական աշխատանքները հետաձգվեցին: Շինարարները 1860 թվականին կրկին այցելեցին Վենսեն՝ Էժեն Էմանուել Վիոլե լը Դյուկի ղեկավարությամբ:

18-19-րդ դարերԽմբագրել

18-րդ դարում թագավորները ընդմիշտ հեռացան ամրոցից: Այստեղ տեղադրվեց վենսենյան ճենապակու արտադրամասը և կրկին՝ բանտը: Վենսենի բանտում իրենց օրերն են անցկացրել դե Բոֆոր կոմսը, Նիկոլա Ֆուկեն, Ջոն Վանբրուն, Մարկիզ դը Սադը, Դենի Դիդրոն և Օնորե Միրաբոն:

1804 թվականին ամրոցում, Նապոլեոն Բոնապարտի հրամանով, գնդակահարել են Էգիենյան կոմսին։

20-րդ դարԽմբագրել

20-րդ դարում ամրոցում ֆրանսիացիների կողմից մահապատժի է ենթարկվել Մատա Հարին՝ 1917 թվականին, իսկ գերմանացիների կողմից` 30 խաղաղ գերիներ 1944 թվականին:


ՊատկերասրահԽմբագրել

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել