Եգիպտական թռչող շնիկ

Եգիպտական թռչող շնիկ
Եգիպտական թռչող շնիկ
Եգիպտական թռչող շնիկ
Դասակարգում
Թագավորություն  Կենդանիներ (Animalia)
Տիպ/Բաժին Քորդավորներ (Chordata)
Ենթատիպ Ողնաշարավորներ (Vertebrata)
Դաս Կաթնասուններ (Mammalia)
Կարգ Ձեռնաթևավորներ (Chiroptera)
Ընտանիք Թևոտուկազգիներ (Pteropodidae)
Ցեղ Rousettus
Ենթացեղ Rousettus
Տեսակ Եգիպտական թռչող շնիկ (R. aegyptiacus)
Միջազգային անվանում
Rousettus aegyptiacus
Տարածվածություն և պահպանություն
Հատուկ պահպանության կարգավիճակ՝ Status iucn3.1 LC hy.svg
Քիչ մտահոգող տեսակ

Տաքսոնի տարածվածությունը
Տաքսոնի տարածվածությունը

Եգիպտական թռչող շնիկ (լատ.՝ Rousettus aegyptiacus), չղջիկի տեսակ։

ԲնութագիրըԽմբագրել

Եգիպտական թռչող շնիկը չղջիկների փոքրի տեսակ է, որի երկարությունը հասնում է մինչև 17 սմ-ի: Ունեն թևերի լայն բացվածք: Արուները ավելի մեծ են և ունեն տեսանելի պարկ, որով տարբերվում են էգերից: Նրանց մարմինը բաց դարչնագույն է, իսկ թևերի մասը՝ մուգ դարչնագույն: Ականջները երկար են և սուր, աչքերը մեծ են և մուգ: Մորթին փափուկ է: Թռչող շնիկներն ունեն երկար լեզու:

Տարածումը և բնական միջավայրըԽմբագրել

Եգիպտական թռչող շնիկները տարածված են Եիգպտոսից մինչև Արաբական թերակղզի: Ապրում են հարթավայրերում, լեռներում: Հեշտությամբ ադապտացվում են միջավայրի պայմաններին:

ՎարքըԽմբագրել

Հիմնականում ապրում են խմբերով և ակտիվ են գիշերվա ընթացքում: Ի տարբերություն այլ չղջիկների, Եգիպտական թռչող շնիկներն օգտագործում են իրենց ձայնի արձագանքը: Թռիչքի ժամանակ մթության մեջ նրանք բարձր ձայներ են արձակում և արձագանքով կողմորոշվում տվյալ տարածքում:

ՍննդակարգըԽմբագրել

Սննդակարգի մեծ մասը կազմում է հասուն արևադարձային պտուղները՝ թուզ, նարինջ, արմավ, բանան և այլն: Սնունդ հայթայթելու համար մեկ գիշերվա ընթացքում կարող են անցնել 40 կմ տարածություն:

ԲազմացումըԽմբագրել

Բազմացման շրջանը տևում է հուլիս մասից մինչև սեպտեմբեր: Հղիությունը տևում է 115-120 օր: Սովորաբար ունենում են մեկ ձագ: Գրեթե վեց շաբաթ էգը ձագին իր մոտ է պահում, իսկ ավելի ուշ ձագը կախվում է բնի ցցված ժայռերից: Ձագերը սեռահասուն են դառնում կյանքի 9-րդ ամսում:

Պահպանման կարգավիճակըԽմբագրել

Բնության Պահպանության Միջազգային Միության Կարմիր գրքում (IUCN) գրանցված է որպես «Քիչ վտանգված» տեսակ (Least Concern): Տեսակի նվազման հիմնական պատճառը գյուղատնտեսության զարգացումն է տվյալ տարածքներում, ինչպես նաև բնական թշնամիները՝ նրանցով են սննվում օձերը, գիշատիչ թռչունները, կզաքիսները և այլն: