Գևորգ Բուրջալյան

հայ դերասան

Գևորգ Սարգսի Բուրջալյան (նաև՝ Գեորգի Բուջալով , ապրիլի 14, 1869(1869-04-14) կամ ապրիլի 26, 1869(1869-04-26), Աստրախան, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 10, 1924(1924-12-10), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), հայ դերասան։

Picto infobox masks.png
Գևորգ Բուրջալյան
Գևորգ Բուրջալյան.jpg
Ծնվել էապրիլի 14, 1869(1869-04-14) կամ ապրիլի 26, 1869(1869-04-26)
ԾննդավայրԱստրախան, Ռուսական կայսրություն
Մահացել էդեկտեմբերի 10, 1924(1924-12-10) (55 տարեկան)
Մահվան վայրՄոսկվա, ԽՍՀՄ
ՔաղաքացիությունFlag of Russia.svg Ռուսական կայսրություն
Մասնագիտությունդերասան

Եղել է ռեժիսոր, դերասան Արշակ Բուրջալյանի եղբայրը։

ԿենսագրությունԽմբագրել

Գևորգ Բուրջալյանը ծնվել է 1869 թվականին, Աստրախանում։ Սովորել է բարձրագույն տեխնիկական ուսումնարանում, 1898 թվականից մասնակցել է արվեստի և գրականության կյանքին։ Հետագայում Ստանիսլավսկու թատերախմբի հետ տեղափոխվել է Մոսկվայի Գեղարվեստական թատրոն, որտեղ խաղացել է 38 դեր։ 1921 թվականին եղել է թատրոնի 4-րդ ստուդիայի ղեկավարը։ Մեծ ներդրում է ունեցել թատրոնի պատմության հավաքագրման և թանգարանի ստեղծման գործում։ Եղել է մի շարք ներկայացումների երկրորդ ռեժիսորը[1]։

Խաղացել է բնութագրային էպիզոդիկ դերեր, աչքի ընկել կատարման վիրտուոզ վարպետությամբ։ Լավագույն դերերից են՝ Վասիլի Շույսկի (Ա․ Տոլստոյի «Ֆեոդոր Իոանովիչ արքան»), Պաստոր Կոլլին (Հաուպտմանի «Միայնակ մարդիկ»), Պապ (Իբսենի «Պեր Գյունտ»)։ Մասնակցել է Մոսկվայում հայկական սիրողական ներկայացումներին, իսկ 1909–1910 թվականներին, Օվի Սևումյանի հետ, կազմակերպել է հայկական թատերախումբ, բեմադրել Սունդուկյանի և Շիրվանզադեի պիեսները։ Կոնստանտին Ստանիսլավսկին բարձր է գնահատել իր անմիջական օգնական Բուրջալյանին, իսկ Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոն նրան անվանել է Մոսկվաի Գեղարվեստական թատրոնի դրոշակակիր։

ՖիլմերԽմբագրել

  • «Սամուել Գիպ, կամ Լակեյ-խաբեբա», 1916
  • «Երկրի և երկնքի գույները», 1918
  • «Տնային հռետորը», 1920

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 2, էջ 628