Բացել գլխավոր ցանկը

Մոտարկումների տեսություն, մաթեմատիկայի բաժին, ուսումնասրիում է մի մաթեմատիկական օբյեկտ մեկ այլ մաթեմատիկական օբյեկտներով՝ որպես օրենք ավելի պարզ, մոտարկելու հնարավորությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրում է մոտարկման սխալանքի։ Մոտարկումների տեսության հիմնական մասը վերաբերվում են մի ֆունկցիայի մոտարկումը մեկ այլով, սակայն կան նաև աբստրակտ գծային տարածությունների կամ տոպոլոգիական տարածությունների մոտարկումներ։

Մոտարկումների տեսությունը կիրառվում է թվային ալգորիթմների կառուցման համար, ինչպես նաև տվյալների սեխմայի համար։

Բովանդակություն

ՕրինակներԽմբագրել

  •   ֆունկցիայի ճշգրիտ արժեքը հաշվելու փոխարեն բավականաչափ փոքր  -ի դեպքում օգտագործվում է հենց  -ը, այսինքն՝  ։ Որքան մեծ լինի  -ը, ավելի մեծ կլինի այսպիսի մոտարկման սխալանքը։

ՊատմությունԽմբագրել

Տարբեր ֆունկիաների (օրինակ՝ արմատ) կամ հաստատաունների (օրինակ՝  ) մոտարկման բանաձևեր հայտնի են եղել դեռ շատ վաղուց։

Ժամանակակից մոտարկումերի հիմանադիր ընդունված է համարել Չեբիշևի գիտական աշխատանքը, որը նվիրված է եղել զրոյից ամենաքիչ շեղում ունեզող բազմանդամներին(այժմ դրանց կոչում են Չեբիշևի բազմանդամներ)։

Ինչպես նաև մոտարկումների դասական արդյունք է համարվում Վայերշտրասի մետարկման թեորեմը։

ԱմսագրերԽմբագրել

Մոտարկումների տեսությանը նվիրված հիմնական գիտական հոդվածները՝

  • Journal on Approximation Theory (անգլերեն, թողարկվում է ԱՄՆ-ում, կարճ՝ JAT)
  • East Journal on Approximation (անգլերեն, թողարկվում է Ռուսաստանում և Բուլղարիայում)
  • Constructive Approximation (անգլերեն, թողարկվում է ԱՄՆ-ում)

ԾանոթագրություններԽմբագրել