Կործանիչ, ռազմական ինքնաթիռ, նախատեսված է հակառակորդի օդային նշանակետերի դեմ պայքարելու համար։ Կիրառվում է հակառակորդի նկատմամբ օդային գերիշխանության հաստատման համար, ինչպես նաև ռմբակոծիչների, բեռնատար ինքնաթիռների, քաղաքացիական ինքնաթիռների ուղեկցման և հակառակորդի ինքնաթիռներից վերգետնյա նշանակետերի պաշտպանության համար։ Երբեմն կործանիչներն օգտագործվում են վերգետնյա և ծովային նշանակետերի դեմ գրոհներում։

Խորհրդային չորրորդ սերնդի Սու-27 կործանիչ
Ամերիկյան արտադրության հինգերորդ սերնդի F-22 Raptor կործանիչ

Չնայած ահեղաշունչ անվանմանը՝ կործանիչները դասվում են պաշտպանական սպառազինությունների տեսակին, սակայն վերջին զարգացումներով այս մեքենաների սպառազինությունը գնալով ավելանում է, և նրանք հաջողությամբ կարող են օգտագործվել նաև վերգետնյա և ծովային տարբեր նշանակետերի դեմ գրոհներում։

Որոշ ենթադրությունների համաձայն՝ ապագայում կործանիչների դերն իրենց վրա կարող են վերցնել ԱԹՍ-ները, ինչի ուղղությամբ ակտիվ աշաատանքներ են տարվում: Դա թույլ կտա կրճատել օդաչուական անձնակազմի կորուստը, պարզեցնել ու էժանացնել ինքնաթիռները, ինչպես նաև ազատել ծանրության սահմանափակումից, որը սահմանափակված է մարդու օրգանիզմի հնարավորություններով:

ԴասակարգումԽմբագրել

  • Ճակատային կործանիչներ, նախատեսվում են հակառակորդի նկատմամբ օդային գերիշխանության հաստատման համար, ամեն մթնոլորտային պայմաններում։ Ինչպես նաև օգտագործվում են ցամաքային զորքերի կրակային օժանդակություն ապահովելու համար։
  • Պաշտպանական կործանիչ, նախատեսվում են օդային հաձակումներից (ինքնաթիռներ, թևավոր հրթիռներ) վերգետնյա նշանակետերի պաշտպանության համար, այս նշանակետերից մեծ հեռավորությունների վրա։
  • Կործանիչ-ռմբակոծիչ, հանդիսանում է երկու տեսակի ռազմական ինքնաթիռների միջանկյալ տեսակ, որը մասնակիորեն իրականացնում է, և՛ պաշտպանական, և՛ հարձակողական գործողություններ։
  • Տախտակամածային ռմբակոծիչ, նախատեսված են ավիակիր նավերի վրա տեղակայման համար։

ՊատմությունԽմբագրել

Առաջին համաշխարհային պատերազմԽմբագրել

 
Վերականգնված И-15 բիս, 2004

Օդային առաջին մարտերը տեղի են ունեցել Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ: Հենց այդ ժամանակ էլ մասնագիտացված ինքնաթիռների անհրաժեշտություն է առաջացել, որոնց նպատակը կլիներ օդային թիրախների ոչնչացումը:

Առաջին կործանիչները ինքնաթիռներ էին, որոնք օգտագործվում էին հետախուզության համար: Դրանց թռիչքի արագությունը 150 կմ/ժ էր, անձնակազմը բաղկացած էր երկու մարդուց, սակայն շտուրմանը իր հետ ոչ թե տեսախցիկ էր վերցնում, այլ ծանր առարականեր՝ թնդանոթային արկեր, մետաղական ծանրոցներ: Նկատելով հակառակորդի օդանավը՝ օդաչուն նրան էր մոտենում վերևից, իսկ շտուրմանն ինքնաթիռի վրա էր նետում իր բեռը: Արդեն մեկ տարի անց այս մեթոդը կատարելագործվում է. շտուրմանն իր հետ է վերցնում ձեռքի գնդացիր կամ ատրճանակ՝ թիրախավորելով հակառակորդի օդանավի օդաչուին[1][2][3]:

Ավելի ուշ ստեղծվում է նոր սարք՝ տուրել, որը թույլ էր տալիս գնդացիրը պտտել 360°-ով: Այն տեղադրվում էր օդաչուի հետևում, ինչը նշանառուին թույլ էր տալիս կրակել հետին կիսագնդին, սակայն դա բացառում էր կործանիչին բնորոշ ճակատային հատվածը:

Առաջին կործանիչները, որպես այդպիսիք, ի հայտ են եկել Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում:

Այդ ժամանակի գնդացիրներն այնքան հուսալի չէին, որ դրանք տեղադրվեին թևերին, իսկ գնդացիրը պտտվող օդային պտուտակի տեսք ուներ: Սակայն շուտով ֆրանսիացի օդաչու Ռոլան Գարոսը մշակում է համակարգ, որը թույլ է տվել կրակել պտտվող պտուտակից: Սարքը մետաղական անկյունակ էր, որն ամրացված էր այնպիսի եղանակով, որ գնդակը անդրադարձվում էր օդաչուի ու ինքնաթիռի համար անվնաս տարածություն: Այդպիսի սարքի թերությունը գնդակների 7-10 % կորուստն էր: Այս խնդիրը լուծվել է մի փոքր ավելի ուշ, երբ Անտոն Ֆոքերը ստեղծել է կրակը սինքրոնիզացնող սարք, որը թույլ էր տալիս կրակել պտուտակի հարթակից՝ առանց այն վնասելու հնարավոր վտանգի[4]:

Միջպատերազմյան շրջանԽմբագրել

Միջպատերազմյան շրջանում ավիացիան զարգացում է ապրել՝ տախտակային բիպլաններից մինչև ամբողջովին մետաղից պատրաստված մոնոպլաններ՝ օդաչուական ծածկած խցիկներով: Մետաղյա առաջին կործանիչը եղել է գերմանական Junkers D.I.-ը:

1930-ական թվականների վերջի կործանիչները զարգացրել են 450 կմ/ժ արագություն և ունեցել են մի քանի գնդացիր:

Երկրորդ աշխարհամարտի կործանիչներԽմբագրել

 
«Supermarine Spitfire»՝ երկրորդ աշխարհամարտի կործանիչ

Երկրորդ աշխարհամարտի սկզբում կործանիչ ավիացիան արդեն ներկայանում էր որպես ռազմատեխնիկայի լավ ձևավորված ենթադաս: Որպես կանոն, ժամանակի գերտերություններն ունեցել են կործանիչների մի քանի տիպեր, որոնք միմյանցից տարբերվել են ինչպես թռիչքային բնութագրով, այնպես էլ կիրառման տակտիկայով: Այսպես, Գերմանիան ունեցել է Bf-109 և Me-110 կործանիչների տարբեր մոդիֆիկացիաներ, Խորհրդային Միությունը՝ И-16 և И-153, Մեծ Բրիտանիան՝ Spitfire և Hurricane կործանիչներ: Այլ երկրներ ևս, մասնավորապես ԱՄՆ-ն, Ճապոնիան, Ֆրանսիան, ևս ունեցել են կործանիչ ավիացիա:

Եվրոպական ռազմաբեմում ռազմական գործողությունների սկզբին դեռևս հստակ տարորոշված չէր, թե կործանիչների որ հատկություններն են գերակա՝ արագությու՞նը, թե՞ մանևրելու կարողությունը[5]: Դրանով էր պայմանավորված սխեմաների լուրջ տարբերությունը, որոնցով կառուցվում էին կործանիչները: Այսպես, խորհրդային И-153 «Чайка» մոդելը բիպլան էր, իսկ ավելի շուտ ի հայտ եկած И-16-ը՝ մոնոպլան: Գերմանական Me-109 և Me-110 կործանիչները տարբերվում էին շարժիչների քանակով՝ համապատասաանաբար մեկ և երկու: Սակայն մարտական ակտիվ գործողություններում կործանիչների կիրառումը շուտով հավասարության նժարը թեքել է միաշարժիչ մոնոպլան կործանիչների օգտին: Այսպես, ամբողջ Երկրորդ աշխարհամարտում արդյունաբերական հիմնական տերությունները ոչ մի անգամ չեն թողարկել բիպլան կործանիչների նոր մոդիֆիկացիաներ: Համեմատաբար զարգացում է ապրել երկշարժիչանի միայն մեկ կործանիչ՝ ամերիկյան Lightning-ը, որը հիմնականում պայմանավորված է եղել Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմի ռազմաբեմի առանձնահատկություններով:

ԾանոթագրություններԽմբագրել


Տես նաևԽմբագրել