Ժան Տարո

ֆրանսիացի գրող

Ժան Տարո (ծնյալ Շառլ Տարո, ֆր.՝ Jean Tharaud, Charles Tharaud, մայիսի 9, 1877(1877-05-09)[1][2][3][4][5], Saint-Junien - ապրիլի 8, 1952(1952-04-08)[1][2][3][4], Փարիզ, Ֆրանսիա[1]), քսաներորդ դարի ֆրանսիացի գրող, Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ (1946 թ.)[7]

Ժան Տարո
ֆր.՝ Jean Tharaud
Jean Tharaud 1932.jpg
Ծնվել էմայիսի 9, 1877(1877-05-09)[1][2][3][4][5]
ԾննդավայրSaint-Junien
Մահացել էապրիլի 8, 1952(1952-04-08)[1][2][3][4] (74 տարեկանում)
Մահվան վայրՓարիզ, Ֆրանսիա[1]
ԳերեզմանCemetery of Saint-Louis, Versailles
ՔաղաքացիությունՖրանսիա[6]
Մայրենի լեզուֆրանսերեն
ԵրկերQ3028314?
Մասնագիտությունպատմաբան և գրող
Զբաղեցրած պաշտոններseat 4 of the Académie française?
Պարգևներ և
մրցանակներ
Գոնկուրյան մրցանակ Ֆրանսիական ակադեմիայի գրական մեծ մրցանակ և Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ
ԱնդամությունՖրանսիական ակադեմիա
Jean Tharaud Վիքիպահեստում

ԿենսագրությունԽմբագրել

Ժան և Ժերոմ Տարո (1874-1953) եղբայրները ծնվել են Սեն Ժունիենում և իրենց մանկությունն ու պատանեկությունն անցկացրել Անգուլեմում։ Այնուհետև կես դար շարունակ համագործակցել են միմյանց հետ, համատեղ հեղինակել բազմաթիվ գրքեր։ Ճամփորդությունների մոլի սիրահարներ լինելով՝ այցելել են բազում վայրեր ու երկրներ, այդ թվում՝ Պաղեստին, Իրան, Մարոկկո, Ռումինիա, և ստացած տպավորություններն օգտագործել են իրենց երկերը միասին հորինելիս։

Երկու եղբայրն էլ, թեև տարբեր ժամանակահատվածներում, ընտրվել են Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ. Ժերոմը՝ 1938 թվականին, Ժանը՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո կաճառը նոր «անմահներով» համալրելու նպատակով անցկացված առաջին իսկ ընտրության ժամանակ՝ 1946 թվականի փետրվարի 14-ին, չորս այլ թեկնածուների՝ Էռնեստ Սիլիեռի, Ռենե Գրուսեի, Օկտավ Օբրիի և Ռոբեր դ՛Արկուրի հետ մեկտեղ։

Տարո եղբայրների ստեղծագործությունների վրա իր դրոշմն է դրել կոնֆորմիզմի ոգին, որ տիպական էր նրանց ապրած ժամանակների համար։ Դրանցում նկատվում է նաև հակասեմականության որոշակի երանգ[8]

ԵրկերԽմբագրել

 
Ժերոմ և Ժան Տարոները, 1932
Գրված են եղբոր՝ Ժերոմի հեղինակակցությամբ
  • Le Coltineur débile (1898)
  • La Lumière (1900)
  • Dingley, l'illustre écrivain (1902, 1906 թ. արժանացել է Գոնկուրյան մրցանակի)
  • Les Hobereaux (1904)
  • L'Ami de l'ordre (1905)
  • Les Frères ennemis (1906)
  • Bar-Cochebas (1907)
  • Déroulède (1909)
  • La Maîtresse servante (1911)
  • La Fête arabe (1912)
  • La Tragédie de Ravaillac (1913)
  • La Mort de Déroulède (1914)
  • L'Ombre de la croix (1917)
  • Rabat, ou les heures marocaines (1918)
  • Une relève (1919)
  • Marrakech ou les seigneurs de l'Atlas (1920)
  • Quand Israël est roi (1921)
  • L'invitation au voyage (1922)
  • La randonnée de Samba Diouf (1922)
  • La Maison des Mirabeau (1923)
  • Le Chemin de Damas (1923)
  • L'An prochain à Jérusalem (1924)
  • Rendez-vous espagnols (1925)
  • Un royaume de Dieu (1925)
  • Causerie sur Israël (1926)
  • Notre cher Péguy (1926)
  • La Semaine sainte à Séville (1927)
  • En Bretagne (1927)
  • Mes années chez Barrès (1928)
  • La Reine de Palmyre (1928)
  • La Chronique des frères ennemis (1929)
  • Fès ou les bourgeois de l'Islam (1930)
  • L'Empereur, le philosophe et l'évêque (1930)
  • L'Oiseau d'or (1931)
  • Paris-Saïgon dans l'azur (1932)
  • La Fin des Habsbourg (1933)
  • La Jument errante (1933)
  • Versailles (1934)
  • Vienne la rouge, Plon, 24 juin 1934
  • Les Mille et un jours de l'Islam I : Les cavaliers d'Allah (1935)
  • Le Passant d’Éthiopie (1936)
  • Cruelle Espagne (1937)
  • L'Envoyé de l'Archange (1939)
  • Le Miracle de Théophile (1945)
  • Fumées de Paris et d'ailleurs (1946)
  • Vieille Perse et jeune Iran (1947)
  • Les Enfants perdus (1948)
  • La Double confidence (1951)

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել