Ալեսանդրո Պերտինի (իտալ.՝ Sandro Pertini), (սեպտեմբերի 25, 1896(1896-09-25)[1][2][3][…], Սան Ջիովաննի, Ստելլա, Սավոնա, Լիգուրիա, Իտալիա - փետրվարի 24, 1990(1990-02-24)[3][4][5][…], Հռոմ, Իտալիա), իտալացի քաղաքագետ-սոցիալիստ, 1978-1985 թվականներին Իտալիայի նախագահը։

Ալեսանդրո Պերտինի
իտալ.՝ Sandro Pertini
Դիմանկար
Ծնվել էսեպտեմբերի 25, 1896(1896-09-25)[1][2][3][…]
ԾննդավայրՍան Ջիովաննի, Ստելլա, Սավոնա, Լիգուրիա, Իտալիա
Մահացել էփետրվարի 24, 1990(1990-02-24)[3][4][5][…] (93 տարեկան)
Մահվան վայրՀռոմ, Իտալիա
ԳերեզմանՍան Ջիովաննի
ՔաղաքացիությունFlag of Italy (1946–2003).svg Իտալիա և Flag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
Կրոնաթեիզմ
ԿրթությունՋենովայի համալսարան
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ և լրագրող
ԱշխատավայրՖլորենցիայի համալսարան
ԱմուսինԿառլա Վոլտոլինա
Զբաղեցրած պաշտոններԻտալիայի նախագահ, Իտալիայի պատգամավորների պալատի նախագահ, Ցմահ սենատոր, Իտալիայի Պատգամավորների պալատի անդամ, Իտալիայի սենատոր և Իտալիայի Սահմանադիր ժողովի անդամ
ԿուսակցությունԻտալիայի սոցիալիստական կուսակցություն և United Socialist Party?
Պարգևներ և
մրցանակներ
Մարտական խիզախության համար ոսկե մեդալ[6] Օտտո Հանի անվան խաղաղության մեդալ[7] Չորս ազատությունների մրցանակ - ազատության մեդալ Մադրիդի Կոմպլուտենսե համալսարանի պատվավոր դոկտոր Սանտյագոյի շքանշանի մեծ շղթա[8] Կառլոս III շքանշանի շղթա[9] և Grand Cross of the Order of the Bath?[10]
ԱնդամությունԻտալիայի Ազգային խորհուրդ
Կայքfondazionepertini.it/asp/fondazione.asp?IdSez=1
Ստորագրություն
Sandro Pertini Signature.svg
Sandro Pertini Վիքիպահեստում

ԿենսագրությունԽմբագրել

Ծնվել է 1896 թվականի Ստելլա քաղաքում։ Սկզբում կրթություն է ստացել Վարացայում, հետո Կյաբրերի վարժարանում, իսկ բարձրագույն կրթությունը ստացել և իրավաբանի դիպլոմ ստացել Քյուբրերի վարժարանում, իսկ բարձրագույն կրթությունը և իրավաբանի դիպլոմ է ստացել Ջենովայի համալսարանում։

1918 թվականին Պերտինին միանում է Իտալիայի սոցիալիստական կուսակցության միավորմանը, որից հետո տեղափոխվում է Ֆլորենցիա, որտեղ և պաշտպանել է դիսերտացիա քաղաքագիտությունից։ Այնտեղ նա ծանոթանում է ճանաչված իտալացի սոցիալիստների հետ, ինչպիսիք են Գաետանո Սալվենմինին, և եղբայրներ Կառլ և Նելլի Ռոսելլների և Էռնեստտո Ռոսսիի հետ։

Դիմադրություն ֆաշիզմինԽմբագրել

Իտալիայի Սոցիալիստական Միության նախագահի Ջակոմո Մատեոտի սպանությունից հետո Պետինին սկսեց տոտալիտար ռեժիմի դեմ պայքարը։ Նա մի քանի անգամ ծեծի է ենթարկվել, բայց չի դադարել հավատալ իր իդեալներին։ Հետո նա գաղտնի գնում է Ֆրանսիա, սակայն 1920 թվականին վերադառնում է Իտալիա և ձերբակալվում տաս տարի ազատազրկմամբ։ Ազատ է արձակվում Բենիտո Մուսուլինի ձերբակալումից մեկ ամիս հետո և միանում է գերմանիայի օկուպանտների դեմ շարժմանը, ինչպես նաև նորաստեղծ Սոցիալիստական Իտալիային էր դեմ։

Շուտով նրան ձերբակալում են և մահապատժի են ցանկանում ենթարկել, սակայն անտինացիստական պարտիզանական ուժերի շնորհիվ ազատ է արձակվում։ Դրանից հետո նա գնում է Իտալիայի հյուսիս և դառնում է Պարտիզանական շարժման հեղինակ։ Պատերազմի տարիներին նրան արիության և այլ մեդալներ են շնորհել։

Նախագահության տարիներԽմբագրել

1945 թվականին Պերտինին ընտրվում է Իտալիայի առաջին հանրապետության պատգամավոր։

1978 թվականի հուլիսի ութի ընտրությունների 16-րդ փուլում ընտրվում է Իտալիայի Հանրապետության նախագահ։

1985 թվականի հուլիսի 29-ին վաղաժամկետ լքում է պաշտոնը։

1985 թվականի հուլիսի 29-ից մինչև կյանքի վերջ սենատ է լինում։

1990 թվականի փետրվարի 24-ին Հռոմում 93 տարեկան հասակում մահանում է։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

ԳրականությունԽմբագրել

  • Angelini, C. (1985). In viaggio con Pertini. Bompiani.
  • Bisiach, Gianni (1984). Pertini racconta. Mondadori.
  • Carreti, S., y M. Degli'Innocenti (1996). Sandro Pertini combattente per la libertà. Lacaita.
  • Ghirelli, Antonio (1981). Caro Presidente. Rizzoli.
  • Guidotti, M. (1988). Sandro Pertini, una vita per la libertà. Editalia.
  • Nori, Paolo (2006). Noi la farem vendetta. Feltrinelli.
  • Pertini, Sandro (1984). Sandro Pertini, Sei condanne, due evasionite. Mondadori.
  • Uboldi, R. (1984). Pertini soldato. Bompiani.
  • VV. AA. (1997). Sandro Pertini nella Storia d'Italia. Lacaita.

Արտաքին հղումներԽմբագրել