Նորվեգերեն (ինքնանվանումը՝ «norsk» [nɔʂːk])[2], գերմանական խմբի լեզու, որով խոսում են Նորվեգիայում։ Պատմականորեն նորվեգերենը համեմատաբար մոտ է ֆարյորերենին և իսլանդերենին։ Սակայն դանիերենի խոշոր և շվեդերենի որոշակի ազդեցության պատճառով նորվեգերենը մոտ է նաև այդ լեզուների հետ։ Առավել նոր դասակարգումը նորվեգերենը տեղակարգում է դանիերենի և շվեդերենի հետ մայրցամաքային սկանդինավյան խմբի մեջ՝ ի տարբերություն կղզային սկանդինավյան լեզուների։

Infoboxforlang.png
Նորվեգերեն
Norsk
Տեսակ լեզու
Ենթադաս սկանդինավյան լեզուներ[1]
Մասն է արևմտաեվրոպական լեզուներ
Երկրներ Նորվեգիա
Խոսողների քանակ 4 600 000±100 000 մարդ
Վերահսկող կազմակերպություն Նորվեգերենի խորհուրդ
Գրերի համակարգ լատինական այբուբեն
IETF no
ԳՕՍՏ 7.75–97 нор 506
ISO 639-1 no
ISO 639-2 nor
ISO 639-3 nor

Målformer i Norge.svg
Կարմիրով նշված է բուկմոլի, իսկ կապույտով՝ նյունորսկի տարածվածության սահմանները
Norwegian language Վիքիպահեստում

Նորվեգիայի որոշ շրջանների մեկուսացման պատճառով գոյություն ունեն նորվեգերենի բարբառների բազմազանություն՝ կապված բառապաշարի կազմի, քերականության և շարադասության հետ։ Հարյուրամյակի ընթացքում Նորվեգերենի գրավոր լեզուն եղել է դանիերենը։ Դրա արդյունքում ժամանակակից նորվեգերենի զարգացումը հակասական երևույթ էր՝ սերտորեն կապված ազգայնականության, գյուղաքաղաքային տրամասության և Նորվեգայի գրական պատմության հետ։

Օրենսդրության և կառավարական քաղաքականության համաձայն՝ այժմ երկրում կա երկու «պաշտոնական» նորվեգերեն՝ բուկմոլ (նորվ.՝ bokmål՝ «գրքային լեզու») և նյունորսկ (նորվ.՝ nynorsk՝ «նոր նորվեգերեն»)[3][4]։

Նորվեգիայի լեզվի հարցը բավականին հակասական է։ Թեպետ դա ուղղակիորեն կապված չէ քաղաքական իրադրության հետ, սակայն գրական նորվեգերենը հաճախ բնութագրվում է որպես «պահպանողական-արմատականների» տարրապատկեր։ Բուկմոլի և նյունորսկի այժմյան ձևերը համարվում են գրավոր նորվեգերենի համապատասխանաբար պահպանողական և արմատական միջին ձևերը[5]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Archaeology & LanguagePimlico, 1998. — P. 68. — ISBN 978-0-7126-6612-1
  2. http://language.media.mit.edu/rankings/books
  3. http://ojs.statsbiblioteket.dk/index.php/sin/article/viewFile/17027/14789
  4. Kristoffersen Gjert (2000)։ The Phonology of Norwegian։ Oxford University Press։ էջեր 6–11։ ISBN 978-0-19-823765-5 
  5. Venås Kjell (1998)։ «Dialekt og normaltalemålet»։ Apollon 1։ ISSN 0803-6926 

ԳրականությունԽմբագրել

  • Olav T. Beito, Nynorsk grammatikk. Lyd- og ordlære, Det Norske Samlaget, Oslo 1986, ISBN 82-521-2801-7
  • Jan Terje Faarlund, Svein Lie, Kjell Ivar Vannebo, Norsk referansegrammatikk, Universitetsforlaget, Oslo 1997, 2002 (3rd edition), ISBN 82-00-22569-0 (Bokmål and Nynorsk)
  • Rolf Theil Endresen, Hanne Gram Simonsen, Andreas Sveen, Innføring i lingvistikk (2002), ISBN 82-00-45273-5
  • Arne Torp, Lars S. Vikør (1993), Hovuddrag i norsk språkhistorie (3.utgåve), Gyldendal Norsk Forlag AS 2003