Նարնջագույն, գույն տեսանելի լույսի ճառագայթման մեջ՝ դեղինի և կարմիրի միջև։ Մարդու աչքը ընկալում է նարնջագույնը էլեկտրամագնիսական ճառագայթման 585-620 (590—630) նանոմետր երկարությամբ ալիքների տիրույթում[1]։ Նկարչության և գույների ավանդական տեսության մեջ այն գունանյութերի երկրորդական տեսակ է, ստեղծվում է դեղինի և կարմիրի խառնուրդից։ Անվանված է այդ գույնն ունեցող նարինջ մրգի անունով։ MS Windows գունային համակարգում (հաշվարկման տասնվեցական համակարգ՝ hex) նարնջագույնին համապատասխանում է 20 երանգը։ RGB համակարգում (կարմիր, կանաչ, կապույտ՝ լույսի երեք հիմնական գույները) 3-րդ շարքի գույն է (կարմիրի և դեղինի միջև), այն կարելի է բնութագրել որպես դեղնակարմիր։

Գազարի, դդումի, բաթաթի, նարնջի և շատ այլ մրգերի ու բանջարեղենների նարնջագույն երանգը գալիս է կարոտիններից, որը ֆոտոսինթետիկ դեղնանարնջագույն գունանյութի տեսակ է: Արևից կլանած լույսի էներգիան այդ պիգմենտները փոխակերպում են բույսերի աճի համար քիմիական էներգիայի։ Նույն կերպ աշնանային տերևների երանգները նույն գունանյութից են՝ քլորոֆիլի հեռացվելուց հետո:

Եվրոպայում և Ամերիկայում անցկացված հարցումները ցույց են տվել, որ նարնջագույնը այնպիսի գույն է, որն առավելագույնս կապված է զվարճանքի, էքստրավերտների, ջերմության, կրակի, էներգիայի, գործունեության, վտանգի, համի և բույրի, աշնան և հելոուինյան եղանակի հետ, ինչպես նաև վաղուց Նիդեռլանդների և Նարնջի դինաստիայի ազգային գույնն է: Այն նաև քրիստոնեական ժողովրդավարության քաղաքական գաղափարախոսության և բազմաթիվ քրիստոնեա-դեմոկրատական քաղաքական կուսակցությունների գույնն է[2]։ Ասիայում այն բուդդայականության և հինդուիզմի կարևոր խորհրդանշական գույնն է[3]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Հովհաննես Այվազյան (գլխավոր խմբագիր-տնօրեն) և ուրիշներ, Հայաստանի բնաշխարհ (հանրագիտարան), Երևան, «Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն», 2006, էջ Ֆիզիկական էնցիկլոպեդիա — 692 էջ. — 3500 հատ, ISBN 5-89700-029-8։
  2. Reuchamps Min (դեկտեմբերի 17, 2014)։ Minority Nations in Multinational Federations: A Comparative Study of Quebec and Wallonia (English)։ Routledge։ էջ 140։ ISBN 9781317634720 
  3. Eva Heller, Psychologie de la couleur: effets et symboliques, pp. 149–158