Բացել գլխավոր ցանկը

Արաբկիրի բարբառ, հայերենի կը ճյուղի բարբառ։

ՏարածվածությունԽմբագրել

Խոսվում էր Փոքր Հայքի հարավային մասում՝ Արաբկիր, Տիվրիկ, Կյուրին, Տարենտե, ինչպես և Կեսարիայի ու Յոզղատի գյուղերից մի քանիսում։ Գրաբարին մոտ գծեր ունի։ Գործիականը կազմվում է օք-ով, սահմանական ներկան և անկատարը կազմվում են գա, գօ, գու մասնիկներով (նախադաս կամ ետադաս), որոնք ձայնավորով սկսվող բայերի մոտ կրկնվում են (գա գէրթամ)։ Շարունակական ներկան և անկատարը կազմվում են ընը, նը(ը) մասնիկներով (գէրթամ ընը). ապառնին՝ դի (ձայնավորի մոտ՝ դ մասնիկով(դէրթամ)[1]:

ԳրականությունԽմբագրել

  • Մելիք Ս. Դավիթ-բեկ, Արաբկիրի գաւառաբարբառը, Վիեննա, 1919։
  • Աճառյան Հրաչյա, Հայ բարբառագիտություն, Մոսկվա-Նոր Նախիջևան, 1911։
  • Ջահուկյան Գևորգ, Հայ բարբառագիտության ներածություն, Երևան, 1972։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Հ. Զ. Պետրոսյան, Ս. Ա. Գալստյան, Թ. Ա. Ղարագյուլյան (1975)։ Լեզվաբանական բառարան։ Երևան: ՀՍՍՀ ԳԱ հրատարակչություն։ էջ էջ 33