Վլադիմիր Վասիլևիչ Մաքսիմով (իսկական անունն է՝ Սամուս ռուս.՝ Влади́мир Васи́льевич Макси́мов, հուլիսի 15 (27), 1880, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - մարտի 22, 1937(1937-03-22), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս և սովետական կինոյի և թատրոնի դերասան։ Հանրապետության վաստակավոր արտիստ (1925):

Picto infobox masks.png
Վլադիմիր Մաքսիմով
Maksimov VV (cropped).jpg
Ծնվել էհուլիսի 15 (27), 1880
ԾննդավայրՍանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն
Մահացել էմարտի 22, 1937(1937-03-22) (56 տարեկան)
Մահվան վայրԼենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union (1924–1955).svg ԽՍՀՄ, Flag of Russia.svg Ռուսական կայսրություն և Flag of the Russian Soviet Federative Socialist Republic (1937–1954).svg ՌԽՖՍՀ
Մասնագիտությունդերասան
Ծնողներհայր՝ Q4407125?
Պարգևներ և մրցանակներ
ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ

ԿենսագրությունԽմբագրել

Վլադիմիր Մաքսիմովը ծնվել է Սանկտ Պետերբուրգում, որոշ ժամանակ սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում, 1902 թվականին ավարտել է կայսերական իրավունքի դպրոցը, բայց իրավաբան չի դարձել, 1904 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոն[1]։

Մաքսիմովը լավ արտաքին տվյալներ ուներ, գեղեցիկ ձայն, պլաստիկություն և հաջող էր ինչպես բեմում, այնպես էլ էկրանին։ 1904-1906 թվականներին խաղացել է Արվեստի թատրոնում, խաղացած դերերի թվում են Դմիտրի Շուսկին՝ «Ցար Ֆյոդոր Իոաննովիչ» և Տրեպլևը «Ծովանկար»-ը։

1906 թվականին դերասանը տեղափոխվել է Մոսկվայի թատրոն՝ խաղալով, մասնավորապես, Մոլչալինը «Վայ վիտից»-ում, իսկ Գլումովը՝ Ա.Ն.Օստրովսկու «Խենթ փողեր» պիեսում։

1909 թվականին Մաքսիմովը հյուրախաղերով հանդես է եկել Ն. ն. Սինելնիկովի թատերախմբի հետ Եկատերինոդարում, 1910 թվականին Նեզլոբինի թատրոնի բեմում խաղացել է Արման Դյուվալի «Կամելիազարդ տիկինը» որպես՝ Ա.Դյումայի որդին։ 1911 թվականին վերադարձել է Մոսկվայի թատրոն, որտեղ խաղացել է մինչև 1918 թվականը։

1918 թվականին Պետրոգրադում, Մաքսիմովը մասնակցել է Բոլշոյի դրամատիկական թատրոնի ստեղծմանը և դարձել նրա առաջատար դերասաններից մեկը։  

1924 թվականին Մաքսիմովը լքել է Բոլշոյի դրաման, կարճ ժամանակ հանդես է եկել Պետական ժողովրդական տան թատրոնում։ 1925-1926 թվականներին նա ելույթ է ունեցել կատակերգության թատրոնի բեմում, որպես Ելենա Գրանովսկու գործընկեր։ Ավելի ուշ նա դուրս է եկել բեմ, որպես ընթերցող, մասնակցել կրկեսի ներկայացումներին։

Նա առաջին դերը ունեցավ կինոյում 1910 թվականին Վասիլի Գոնչարովի «Կեսգիշեր գերեզմանատանը» ֆիլմում[1][2], նկարահանվել է ավելի քան 60 ֆիլմերում։ Մաքսիմովի համար հսկայական նշանակություն ունեցավ «անուշահոտ սիրեկանի կերպարը» «Դիակ № 1346» մելոդրամայում[3]։ Վերջին անգամ էկրանին հայտնվել է 1926 թվականին՝ Ալեքսանդր I-ին մարմնավորելով Ալեքսանդր Իվանովսկու «Դեկաբրիստները» ֆիլմում։

1915 թվականին Մաքսիմովը նկարահանվել է 6 ֆիլմ, որոնցից միայն մեկը՝ «Մուրոչկա-մատնահարդարում»-ը, քիչ թե շատ հավանության է արժանացել քննադատների կողմից։ 1917 թվականին Մաքսիմովը պատրաստեց ևս 2 կինոնկար, բայց երբեք չվերադարձավ ռեժիսորության[4]։

1924 թվականից Մաքսիմովը զբաղվել է նաև մանկավարժական գործունեությամբ, դասավանդել է Լենինգրադի գեղարվեստական ինստիտուտում։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 «Владимир Максимов»։ «Энциклопедия отечественного кино»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-04-03-ին։ Վերցված է 2016-06-17 
  2. «В полночь на кладбище»։ «Энциклопедия отечественного кино»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-03-06-ին։ Վերցված է 2016-06-17 
  3. Б. Лихачёв «Кино в России» — М., 1927, стр. 85
  4. Короткий В. Режиссёры и операторы русского игрового кино. — М., 2009. — С. 223—224.