Մուրանո (իտալ.՝ Murano, լատ.՝ Amurianum բառից), Վենետիկի ծովածոցի ամենամեծ կղզիներից մեկը: Հռչակված է այստեղ արտադրվող ապակով՝ վենետիկյան մուրանոյի ապակով:

Picto infobox map.png
Մուրանո
իտալ.՝ Murano
լատ.՝ Amurianum

Մուրանո կղզու տեղադիրքը Վենետիկյան ծովածոցում
45°27′19″ հս․. լ. 12°21′19″ ավ. ե.HGЯO
Տեղագրություն Leguna Veneta.png
Երկիր Իտալիա Իտալիա
Վարչատարածքային բաժանում Վենետիկ (գավառ)
Ջրատարածություն Վենետիկի ծովածոց
Մակերես 1,17 կմ2
Ամենաբարձր կետը 4 մ
Բնակչություն (2014[1]) 4616 մարդ
##Մուրանո (Իտալիա)
Red pog.svg
Commons-logo.svg Վիքիպահեստում

ԱշխարհագրությունԽմբագրել

 
Մուրանոյի կազմի մեջ մտնող մանր կղզիները

Մուրանո կղզին գտնվում է Վենետիկի ծովածոցում: Այն Վենետիկ քաղաքից գտնվում է հյուսիս-արևելք ուղղության վրա: Բաղկացած է թվով 7 փոքրիկ կղզիներից, որոնք միմյանցից բաժանվում են ջրանցքներով[2]: Ընդհանուր տարածքը կազմում է 1,17 կմ2:

ՊատմությունԽմբագրել

Առաջին բնակավայրերը կղզում ի հայտ են եկել մեր թվարկության V-VII դարերում[3]: Մուրանոյի ծաղկումը տեղի ունեցավ 1291 թվականին, երբ որոշում ընդունվեց այնտեղ տեղափոխել վենետիկյան ապակեգործական արհեստանոցները, քանի որ ապակու արտադրությունը հույժ վտանգավոր էր քաղաքի փայտյա շինությունների համար[3][4]: Այդ պահից սկսած ապակեգործությունը դարձավ կղզու անբաժան մասը և պատմությունը:

XVIII դարում Մուրանոն, որին հաճախ անվանում են «Վենետիկի մանրակերտ», դարձավ վենետիկյան պատրիկների ամենասիրած հանգստավայրը[2]:

Ներկա դրությամբ կղզին գրավում է բազմաթիվ զբոսաշրջիկներին:

Վարչական կարգավիճակԽմբագրել

Մուրանոն Վենետիկի ինքնակառավարվող կոմունաներից մեկն է համարվում[5]:

ԲնակչությունԽմբագրել

Կղզու բնակչությունը ժողովրդագրական պիկին հասել է XVI դարում, երբ այն հասավ 30 000 մարդու[3]: Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչությունը կազմում է 4616 մարդ:

Մուրանոյի ապակու թանգարանԽմբագրել

 
Մուրանոյի ապակեգործը ապակե իր պատրաստելիս

Մուրանոյի ապակու թանգարան (իտալերեն, Museo del vetro), թանգարան ապակու արտադրության պատմության մասին, ինչպես նաև արտադրությունը մուրանյան ապակու, որը գտնվում է Մուրանո կղզում, Վենետիկի հյուսիսում։

Թանգարանը գտնվում է Պալացցո Հուստինիանոսի պալատում, որը երկար ժամանակ եղել է Տորսելլա եպիսկոպոսի նստավայրը։ Սկզբնապես պալատը կառուցվել է գոթական ոճով ինչպես Պատրիցիայն պալատը։ 1659 թվականին շենքը դարձավ Մարկո Հուստինիանոս եպիսկոպոսի նստավայրը, ով հետագայում գնել է պալատ և նվիրել Տորչելլոյի թեմին։

Տեսարժան վայրերԽմբագրել

Կղզու հիմնական տեսարժան վայրերն են.

  • Մուրանոյի ապակու գործարան, 1861 թվական
  • Սանտի Մարիա է Դոնատո տաճար XII դար
  • Սանտա Մարիա դելի Անջելինի եկեղեցի
  • Սան Պիետրո Մարտիրե եկեղեցի

ՊատկերասրահԽմբագրել

Տե՛ս նաևԽմբագրել

ԳրականությունԽմբագրել

  • Всеволожская С.Н. Венеция. — Ленинград: Искусство, 1970. — 222 с.
  • Качалов Н.Н. Стекло. — Москва: Издательство Академии наук СССР, 1959. — С. 98—128. — 465 с.
  • Красильникова Е.Н. Венеция. — Москва: Вече, 2003. — С. 164-171. — 208 с.

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել