Մուրանո (իտալ.՝ Murano, լատ.՝ Amurianum բառից), Վենետիկի ծովածոցի ամենամեծ կղզիներից մեկը։ Հռչակված է այստեղ արտադրվող ապակով՝ վենետիկյան մուրանոյի ապակով։

Picto infobox map.png
Մուրանո
իտալ.՝ Murano
լատ.՝ Amurianum

Մուրանո կղզու տեղադիրքը Վենետիկյան ծովածոցում
45°27′19″ հս․. լ. 12°21′19″ ավ. ե.HGЯO
Տեղագրություն Leguna Veneta.png
Երկիր Իտալիա Իտալիա
Վարչատարածքային բաժանում Վենետիկ (գավառ)
Ջրատարածություն Վենետիկի ծովածոց
Մակերես 1,17 կմ2
Ամենաբարձր կետը 4 մ
Բնակչություն (2014[1]) 4616 մարդ
##Մուրանո (Իտալիա)
Red pog.svg
Commons-logo.svg Վիքիպահեստում

ԱշխարհագրությունԽմբագրել

 
Մուրանոյի կազմի մեջ մտնող մանր կղզիները

Մուրանո կղզին գտնվում է Վենետիկի ծովածոցում։ Այն Վենետիկ քաղաքից գտնվում է հյուսիս-արևելք ուղղության վրա։ Բաղկացած է թվով 7 փոքրիկ կղզիներից, որոնք միմյանցից բաժանվում են ջրանցքներով[2]։ Ընդհանուր տարածքը կազմում է 1,17 կմ2:

ՊատմությունԽմբագրել

Առաջին բնակավայրերը կղզում ի հայտ են եկել մեր թվարկության V-VII դարերում[3]։ Մուրանոյի ծաղկումը տեղի ունեցավ 1291 թվականին, երբ որոշում ընդունվեց այնտեղ տեղափոխել վենետիկյան ապակեգործական արհեստանոցները, քանի որ ապակու արտադրությունը հույժ վտանգավոր էր քաղաքի փայտյա շինությունների համար[3][4]։ Այդ պահից սկսած ապակեգործությունը դարձավ կղզու անբաժան մասը և պատմությունը։

XVIII դարում Մուրանոն, որին հաճախ անվանում են «Վենետիկի մանրակերտ», դարձավ վենետիկյան պատրիկների ամենասիրած հանգստավայրը[2]։

Ներկա դրությամբ կղզին գրավում է բազմաթիվ զբոսաշրջիկներին։

Վարչական կարգավիճակԽմբագրել

Մուրանոն Վենետիկի ինքնակառավարվող կոմունաներից մեկն է համարվում[5]։

ԲնակչությունԽմբագրել

Կղզու բնակչությունը ժողովրդագրական պիկին հասել է XVI դարում, երբ այն հասավ 30 000 մարդու[3]։ Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչությունը կազմում է 4616 մարդ։

Մուրանոյի ապակու թանգարանԽմբագրել

 
Մուրանոյի ապակեգործը ապակե իր պատրաստելիս

Մուրանոյի ապակու թանգարան (իտալերեն, Museo del vetro), թանգարան ապակու արտադրության պատմության մասին, ինչպես նաև արտադրությունը մուրանյան ապակու, որը գտնվում է Մուրանո կղզում, Վենետիկի հյուսիսում։

Թանգարանը գտնվում է Պալացցո Հուստինիանոսի պալատում, որը երկար ժամանակ եղել է Տորսելլա եպիսկոպոսի նստավայրը։ Սկզբնապես պալատը կառուցվել է գոթական ոճով ինչպես Պատրիցիայն պալատը։ 1659 թվականին շենքը դարձավ Մարկո Հուստինիանոս եպիսկոպոսի նստավայրը, ով հետագայում գնել է պալատ և նվիրել Տորչելլոյի թեմին։

Տեսարժան վայրերԽմբագրել

Կղզու հիմնական տեսարժան վայրերն են.

  • Մուրանոյի ապակու գործարան, 1861 թվական
  • Սանտի Մարիա է Դոնատո տաճար XII դար
  • Սանտա Մարիա դելի Անջելինի եկեղեցի
  • Սան Պիետրո Մարտիրե եկեղեցի

ՊատկերասրահԽմբագրել

Տե՛ս նաևԽմբագրել

ԳրականությունԽմբագրել

  • Всеволожская С.Н. Венеция. — Ленинград: Искусство, 1970. — 222 с.
  • Качалов Н.Н. Стекло. — Москва: Издательство Академии наук СССР, 1959. — С. 98—128. — 465 с.
  • Красильникова Е.Н. Венеция. — Москва: Вече, 2003. — С. 164-171. — 208 с.

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Venice, the tourist maze, p. 171, Robert Charles Davis, Garry Marvin, 2004
  2. 2,0 2,1 Treccani
  3. 3,0 3,1 3,2 Britannica
  4. Красильникова, 2003, էջ 165
  5. «Città di Venezia. Suddivisioni amministrative»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-06-16-ին։ Վերցված է 2016-11-04 

Արտաքին հղումներԽմբագրել