Ֆրանսուա Կյուպի դե Ռենուշարդ

Ֆրանսուա Կյուպի դե Ռենուշարդ սենյոր դե Ռենուշարդ (նոյեմբերի 10, 1732(1732-11-10)[1], Փարիզ - հոկտեմբերի 13, 1808(1808-10-13)[1], Փարիզ), 18-րդ դարի ֆրանսիացի դասական կոմպոզիտոր, թավջութակահար ու երաժշտական մանկավարժ։

Ֆրանսուա Կյուպի դե Ռենուշարդ
Ծնվել էնոյեմբերի 10, 1732(1732-11-10)[1]
Փարիզ
ԵրկիրFlag of France (1794–1815, 1830–1958).svg Ֆրանսիա
Մահացել էհոկտեմբերի 13, 1808(1808-10-13)[1] (75 տարեկան)
Փարիզ
Մասնագիտություներաժիշտ, կոմպոզիտոր և թավջութակահար
Գործիքներթավջութակ

ԿենսագրությունԽմբագրել

Ֆրանսուա Կյուպի դե Ռենուշարդը եղել է Ֆերդինանդ-Ժոզեֆ դե Կյուպի Կամարգոյի և Մարի-Էնն Սմետի որդին։

Նա հանրահայտ բալետի պարուհի Մարի Կամարգոյի (1710–1770) և ջութակահար Ժան-Բապտիստ դե Կյուպի դե Կամարգոյի եղբայրն էր։

Եղել է Մարտեն Բերտոյի սանը: 1750 թվականին ընդունվել է Փարիզի Օպերա՝ որպես basse du grand chœur և այնտեղ մնացել մինչև 1770 թվականը:

Կրթական նշանակություն ունեցող իր բազմաթիվ ստեղծագործություններից բացի Կուպին ամրապնդել է իր հեղինակությունը Ֆրանսիայում թավջութակին ավելի մեծ նշանակություն տալու համար: Ֆրանսուա Կուպին նույն հարթության վրա է գտնվում մի կողմից իր ուսուցիչ Մարտեն Բերտոյի և Ժան-Բապտիստ Բարրիերի, իսկ մյուս կողմից ՝ եղբայրներ Ժան-Լուի Դյուպորի և Ժան-Պիեր Դուպորի հետ:

ՍտեղծագործություններԽմբագրել

Ֆրանսուա-Ժոզեֆ Ֆետիի կողմից չնշված այլ աշխատանքների թվում Ֆրանսուա Կյուպին գրել է նաև

  • Arrangements: Recueil d'airs choisis des meilleurs auteurs pour violoncelle (1761)
  • Recueil d'airs choisis des meilleurs auteurs ajustés pour le violoncelle[2] (Paris, Le Menu, 1761)
  • 6 սոնատա թավջութակի ու բասի համար, Op. 1 (c. 1761)
  • 6 դուետ 2 թավջութակի համար, Op. 2 (c. 1767), missing
  • 6 դուետ 2 թավջութակի համար, Op. 3 (c. 1770)
  • 3 դուետ 2 թավջութակի համար, Op. 5 (1773)[3]
  • 2 Cello concertos, mentioned by Fétis and Ernst Ludwig Gerber (missing)
  • Six duo (sic) pour deux violoncelles, Op. 3 (Paris, La Chevardière)
  • Six duo (sic) pour deux violoncelles, Op. 5 (Bayeux, Le Menu, 1773)
  • Airs d'opéra-comiques pour deux violoncelles (Paris, 1777)
  • Cello Concerto in D Major (1783)
  • Concerto à grand orchestre pour le violoncelle (Paris, 1783). The orchestra includes strings, 2 oboes and 2 horns; (Paris, 1783)
  • Air de l'Aveugle de Palmire, and Menuet de Fischer, for 2 cellos (c. 1784)
  • Recueil de petits airs variés et dialogués for 2 cellos, Op. 9 (around 1800)
  • Méthode nouvelle et raisonnée pour apprendre à jouer du violoncelle (Paris, Le Menu, 1772). The method contains comments on the technique of the instrument.

Գրականության ցանկԽմբագրել

  • François Schoonjans, « Amour, danse, musique, lignages : les Cupis de Camargo », in, Les Lignages de Bruxelles, Brussels, n° 55-56, 1973, p. 49-54.

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Արտաքին հղումներԽմբագրել