Բացել գլխավոր ցանկը

Օսական ջոկատ, հայկական կողմից Արցախյան պատերազմին մասնակցած ռազմական կազմավորում, որի անդամները ազգությամբ հիմնականում օսեր էին։ Ջոկատը գլխավորում էր մայոր, Արցախյան պատերազմի հերոս Միրզա Աբաևը[1]։։

Օսական ջոկատ
Ընդհանուր տեղեկություն
Տեսակռազմական միավոր
ԵրկիրFlag of Armenia.svg Հայաստան և Flag of Artsakh.svg Արցախ
ՃակատամարտերԱրցախյան ազատամարտ

Ջոկատի կազմում էին նաև «Արցախի հերոս» կոչումը ստացած Նուրմագոմեդ Բուդաևը (հետմահու), Բորիս Ալիևը (հետմահու), Արթուր Կաչմազովը, Ալան Վարզիեևը, Ալիխան Շամխիևը (հետմահու), Ասլան Կուձիևը և այլք[1]:

Օսերը ժամանել էին Արցախ 1992 թվականին: Օսական ջոկատը կազմված էր 36 ռազմիկից, որոնիցի 30 ազգությամբ օսեր էին, 3 հայ, 1 կաբարդիներից, 1 ռուս, և 1 թաթար: Ջոկատի անդամներից 20 պրոֆեսիոնալ զինվորնեէ էին, մյուսները՝ աշխարհազորայիններ: Բացառությամբ 7 անձի, ջոկատի այլ անդամները զովետցին Արցախում:

Ջոկատի անդամ Ասլան Գատեևը տանկի հրամանատար էր: Բերձորի ազատագրման մարտերի ընթացքում, ոչնչացրել է թշնամու 10 տանկ:

Գեորգի Վալիևը նռնակաձիգային էր:

Օլեգ Գուսովը հատուկջոկատային էր Ցխինվալից: Արխացի մարտերում արժանացել էր «Արիության» շքանշանի:

Գուլբեկ Ինալովը ևս հատուկջոկատային էր Ցխինվալից: Նա ևս արժանացավ «Արիության» շքանշանի:

Նուրմահոմեդ Բուդաևը երտմահու արժանացավ «Արցախի Հերոս» շքանշանին: Զոհվեց գերության մեջ. ադրբեջանցիները իորեն ենթարկել էին դաժան կտտանքների, կույրացրել էին, հետո գնդակահարել:

Վերջին երկուսը աչքի էին ընկել Զանգարան-Սանասար մարտերում 90 ադրբեջանցի ահաբեկիչներին գերելով և նրանց Ստեփանակերտ հասցնելով. հակառակորդի գերինեի մեջ, ադրբեջացնիներից բացի, կային նաև չեչեն և ռուս վարձկաններ:

Ալեքսանդր Զանդիև (կամ Զանգիև)ը փորձառու զինվորական էր, կապիտան, մինչ Արցախյան Ազատագրական պատերազմը, մասնակցել էր օս-ինգուշական պատերազմին: Արցախում հյուսիս-կովկասյան ջոկի հրամանատարն էր. ջոկը կազմված էր նաև հայերից, ռուսներից և օսերից: Այդ ջոկը հատկապես աչքի ընկավ Ակնայի ազատագրման մարտերում, որտեղ ոչ միային ետ շպրտեցին Ակնայի վրա ադրբեջանցիների գրոհը, այլև կարողացան ազատագրել մի գանի հարակից գյուղեր: Իր հատուկ ծառայությունների համար, կապիտան Ալեկսանդր Զանդիևը արժանացավ Առաջին աստիջանի «Ռազմական Խաչ» շքանշանին:

Բորիս Ալիևը, ավագ լեյտենանտ, Արցախում գլխավորել է հատուկ նշանակության գումարտակը, որը մասնակցել է ամենածանր՝ Մարտունու, Քարվաճառի և Մարտակերտի համար մղվող մարտերում: Զոհվեց 1993 թ. Մարտակերտի ազատագրման համար մղված մարտում, որում իր ջոկատը կռվեց թրքական «բոզքուրդ» ահաբեկչական ջոկատի դեմ: Ավագ լեյտենանտ Ալիևը ետմահու արժանացավ «Արցախի Հերոս» կոչմանի, իսկ Մարտակերտում քաղաքի փողոցներից մեկն անվանակոչվեց իր անունով:

Զաուրմագ (կամ Սաուրմագ) Բարաև, մայոր, տանկիստ, օս-ինգուշական պատերազմի մասնակից: Արցախյան Ազատագրական Պատերազմում ոչնչացրել է թշնամու 20-ից ավելի զրահամեքենաներ: Պարգևատրվել է «Ծառայության» մեդալով: Արցախյան Ազատագրական Պատերազմից հետո մեկնել է Բոսնիա-Հերցեգովինա, որտեղ պատերազմել է սերբերի կողմից:

Օսական ջոկատի հմարամանատար մայոր Միրզա Աբաևը փորձառու զինվորական էր. նախ քան Արցախ ժամանելը, մասնակցել էր օս-ինգուշական և վրաց-օսական պատերազմնեին: Մայոր Աբաևը ժամանել էր Արցախ 1992 թվին իր ջոկատով: Նախ ջոկի հրամանատար էր, այնուհետև գլխավորեց գումարտակը: Մայոր Աբաևը աչքի է ընկել իր ռազմական հերոսական սխրանքներով: Պատերազմի ընթացքում, նա առգրավել է թշնամու 23 զրահամեքենա և 5 տանկ: 1993 թվականի օգոստոսի 22-ին Աբաևի ջոկատը ջախջախեց ադրբեջանցիներեն Ֆիզուլիի մոտ, և դրա արդյունքը դարձավ այն, որ քաղաքը և նրա շրջակայքը անցան հայերին[2]։ 1994 Ջրակն քաղաքի ազատագրման ընթացքում, ծանր վիրավորված, նռնակով միայնակ դուրս է եկել թշնամու տանկի դիմաց և պայթեցրել այն, ինչի արդյունքում զոհվել: Չնայած այդ հանգամանքի, ոսական ջոկատին հաջողվել է կասեցնել Ադրբեջանի տանկերի առաջխաղացումը: Մայոր Միրզա Աբաևը ետմահու արժանացել է «Արցախի Հերոս» կոչմանն ու «Ոսկե Խաչ» շքանշանին: Միրզա Աբաևին են պատկանում հետևյալ խոսքերը. «Այն ազգը, որն իր հողը պաշտպանելու ունակ չէ, անկարող է պահպանել այն՝ լինի պատերազմում թե բռնցքամարտում, կապ չունի, այդպիսի ազգը գոյության, էլ չասեմ ապրելու իրավունք իսկ չունի»[3]:

Տես նաևԽմբագրել

ԾանոթագրություններԽմբագրել