Վասկո Պրատոլինի (հոկտեմբերի 19, 1913(1913-10-19)[1][2][3][…], Ֆլորենցիա[1] - հունվարի 12, 1991(1991-01-12)[1][2][3][…], Հռոմ, Իտալիա[1]), իտալացի գրող։ Հակաֆաշիստական Դիմադրության մասնակից, հետպատերազմյան Իտալիայի գրականության մեջ նեոռեալիզմի աչքի ընկնող ներկայացուցիչներից։

Վասկո Պրատոլինի
իտալերեն՝ Vasco Pratolini
Luigi Silori e Vasco Pratolini al ridotto del Teatro Eliseo di Roma (1959).jpg
Ծնվել էհոկտեմբերի 19, 1913(1913-10-19)[1][2][3][…]
ԾննդավայրՖլորենցիա[1]
Վախճանվել էհունվարի 12, 1991(1991-01-12)[1][2][3][…] (77 տարեկան)
Վախճանի վայրՀռոմ, Իտալիա[1]
ԳերեզմանCimitero delle Porte Sante
Մասնագիտությունգրող, սցենարիստ, լրագրող և պարտիզան
Լեզուիտալերեն
ՔաղաքացիությունFlag of Italy (1946–2003).svg Իտալիա և Flag of Italy (1861–1946).svg Իտալիայի թագավորություն
ԿրթությունՖլորենցիայի համալսարան
Պարգևներ
Commons-logo.svg Vasco Pratolini Վիքիպահեստում

Վաղ շրջանի հայտնի գործերից են «Վիա դե Մագաձինի» (1941), «Թաղամաս» (1945), «Ընտանեկան ժամանակագրություն» (1947)։ Լավագույն գործը «Վիպակ խեղճ սիրահարների մասին» (1947) երկն է, որտեղ Պրատոլինին ստեղծել է ժողովրդի բազմակողմանի կերպարը, ֆաշիզմի դեմ պայքարող կոմունիստների հերոսական բնավորություններ։ «Մետելլո» (1955) պատմավեպում ցույց է տվել իտալական բանվոր դասակարգի գիտակցության ձևավորումն ու զարգացումը։ Պրատոլինին իր հետագա ստեղծագործություններում՝ «Շռայլություն» (1960), «Այլաբանություն և ծաղր» (1966), հեռացել է նեոռեալիզմից։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 9, էջ 424