Մարկ Գրիգորյան (լրագրող)

հայ լրագրող
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մարկ Գրիգորյան (այլ կիրառումներ)

Մարկ Վլադիմիրի Գրիգորյան (մայիսի 3, 1958(1958-05-03), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ լրագրող, դասախոս։ Ճարտարապետ Մարկ Գրիգորյանի[1] թոռը, երաժշտագետ Լևոն Հակոբյանի եղբայրը։ Հայաստանի հանրային ռադիոյի գործադիր տնօրեն (2017-2018)։

Մարկ Գրիգորյան
Դիմանկար
Ծնվել էմայիսի 3, 1958(1958-05-03) (63 տարեկան)
ԾննդավայրԵրևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
ՔաղաքացիությունFlag of Armenia.svg Հայաստան
Ազգությունհայ
ԿրթությունԵրևանի պետական համալսարան
Մասնագիտությունլրագրող
ԱշխատավայրԵրևանի պետական համալսարան
ԱմուսինԿարինե Էնֆենջյան
ԾնողներՌիտա Զավգորոդնյայա
Վլադիմիր Գրիգորյան
Պարգևներ և
մրցանակներ
Hellman/Hammett
ԵրեխաներՏիգրան Գրիգորյան
Մարգարիտա Սյուրսեն
Կայքmarkgrigorian.livejournal.com
Mark Grigoryan (journalist) Վիքիպահեստում

ԳործունեությունԽմբագրել

1980 թվականին ավարտելով Երևանի պետական համալսարանը՝ աշխատանքի է անցել Երևանի ավտոմատ կառավարման համակարգերի գիտահետազոտական ինստիտուտում (ԵրԱԿՀԳՀԻ)։

1989 թվականին ԽՍՀՄ ԳԱԱ (այժմ՝ ՌԳԱ) Վ․ Վինոգրադովի անվան ռուսաց լեզվի ինստիտուտում պաշտպանել է ատենախոսություն «Ռուսաց լեզու» մասնագիտությամբ։

Դասավանդել է Երևանի Պուշկինի անվան դպրոցում և Երևանի բուհերում (Երևանի պետական համալսարան և «Անանիա Շիրակացի» համալսարան)։

Մասնագիտական լրագրությամբ զբաղվել է 1993 թվականից՝ որպես Երևանում «Սվոբոդա» թերթի խմբագրի տեղակալ։ 1995-1996 թվականներին աշխատել է AIM (Armenian International Magazine) ամսագրում։

Համագործակցել է Հայաստանի և արտերկրի բազմաթիվ հրատարակությունների հետ։ Հեղինակ և խմբագիր է 16 գրքերի, բազմաթիվ գիտական և լրագրողական հոդվածների։ Երևանում Կովկասի ինստիտուտի հիմնադիրներից մեկն է։

Աշխատել է Լոնդոնում, BBC-ի ռուսական ծառայության «Վաղ ժամ» ծրագրում։ Մինչ 2011 թվականի մարտի 11-ը Սևա Նովգորոդցևի հետ վարել է «Բիբիսևա» ծրագիրը[2]։

2003 թվականին ստացել է Hellman/Hammett, լրագրողական ամենամյա մրցանակը, որը տրվում է ի նշան «խիզախության ճանաչման ընդդեմ քաղաքական հետապնդումների»[3]։

Դասավանդում է նաև Երևանի պետական համալսարանում։ 2017 թվականին Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի որոշմամբ՝ Մարկ Գրիգորյանը նշանակվել է Հայաստանի հանրային ռադիոյի գործադիր տնօրեն։ 2018 թվականի դեկտեմբերի 19-ին, մի խումբ աշխատակիցների պահանջով, հրաժարական է տվել[4]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Ноев Ковчег. № 3 (162) Февраль (1-15) 2011 года.
  2. Ведущие «БибиСевы» Сева Новгородцев и Марк Григорян
  3. International Freedom of Expression Exchange. 30 July 2003.
  4. «Մարկ Գրիգորյանը հրաժարական է տվել»։ Վերցված է 2018 Դեկտեմբեր 19 

ՀրապարակումներԽմբագրել

  • «Reporting on HIV/AIDS Archived 2010-10-17 at the Wayback Machine.». — London, 2008. (With Sandrine Amiel, Jeanne Lawler, Nora T. Schenkel, and Helen Sewell).
  • «Справочник для журналистов работающих в постконфликтных зонах (Северный Кавказ)» — Москва, 2007 (соавтор).
  • «Президентские выборы. Армения 2003» — Ереван, 2003. (На армянском, русском, английском).
  • «The Media Situation in Tajikistan. October 2000 Archived 2010-07-16 at the Wayback Machine.». — CIMERA, Geneva, 2002. (соавтор)
  • «Республика Армения. Выборы. 2000» — Ереван, 2000. (автор и редактор, на армянском, русском, английском).
  • Vladimir Grigorian. Year 2000. A Diary. — Yerevan, 2002 (редактор и издатель).
  • «Polls Apart. Media Coverage of the Parliamentary Elections, Belarus, October 2000 Archived 2016-03-09 at the Wayback Machine.» — London, Institute for War and Peace reporting, 2001 (автор и редактор).
  • «Mass Media in Armenia» — Yerevan, 1996. (автор и редактор)
  • «Mass Media in Armenia. Evaluations and Self-Evaluations» — Yerevan, 1997. (автор и редактор)
  • «Elections. Guide for Journalists» — Yerevan, 1999. (автор и редактор)
  • «Monitoring the Media Coverage of the May 1999 Parliamentary Elections in Armenia. Final Report. July 1999» — Dusseldorf, European Institute for the Media.
  • «Monitoring the Media Coverage of the March 1998 Presidential Elections in Armenia. Final Report. July 1998» — Dusseldorf, European Institute for the Media.
  • «Monitoring the Media Coverage of the 1996 Armenian Presidential Elections. Final Report. 20 January 1997» — Dusseldorf, European Institute for the Media.

Արտաքին հղումներԽմբագրել