Հայաստանի աշխատավորուհի

«Հայաստանի աշխատավորուհի», հասարակական–քաղաքական, գրական–գեղարվեստական պատկերազարդ ամսագիր։ Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեի հրատարակություն։

Լույս էր տեսնում 1924 թ.-ից (1941–1958 թթ.-ին ընդհատվել է), Երևանում։ Խմբագիրներ Ֆ. Վարդանյան, Վ. Տարախչյան, Ա. Չոլախյան, Վ. Աթանեսյան, Ա. Երիցյան, Ժ. Մադոյան, Ա. Չիլինգարյան (1972 թ.-ից)։ Առաջին շրջանում հանդեսը ներկայացրել է Հայաստանում սոցիալիստական հասարակարգի ամրապնդման, կոլեկտիվ տնտեսությունների կազմակերպման և արդյունաբերական ձեռնարկությունների ստեղծման համար մղվող պայքարում էր հայ կնոջ մասնակցությունը, օգնել էր վերացնելու անգրագիտությունը, պայքարել էր աշխատավոր կնոջ իրավունքների համար։ Վերահրատարակումից հետո (1958 թ.) «Հայաստանի աշխատավորուհի» ակտիվ մասնակցում է ԽՄԿԿ և ՀԿԿ համագումարների ու պլենումների որոշումները կյանքի կոչելու գործին, մասսայականացնում կուսակցության և կառավարության նախագծումները։ Պրոպագանդում էր սովետական հայրենասիրություն, ժողովուրդների բարեկամություն ու պրոլետարական ինտերնացիոնալիզմ, հետևողականորեն լուսաբանում կանանց դերն ու տեղը կոմունիստական հասարակարգի կառուցման գործում։ Հանդեսի մշտական խորագրերն են նության ճանաչված ստեղծագործողներին։ «Հայաստանի աշխատավորուհի» առանձնահատուկ ուշադրություն է նվիրում հասարակություն ընտանիք անհատ փոխհարաբերություններին, սոցիոլոգիական ուսումնասիրություններ կազմակերպում այդ թեմայով, հարցազրույցներ անցկացնում հանրապետության նշանավոր մարդկանց հետ։ Անդրադառնում էր նաև կանանց ու երեխաների առողջապահության, հանգստի կազմակերպման հարցերին, տալիս բժշկական, կենցաղային խորհուրդներ։ Ամսագրին թղթակցում են հանրապետության գրողներ, գիտնականներ, բժիշկներ, տարբեր մասնագիտությունների առաջավոր կանայք։ Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով (1974 թ.):

ՀղումներԽմբագրել

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 136