Աբանտ (Կելեյոսի որդին)
Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Աբանտ (այլ կիրառումներ)
Աբանտ (կամ Ամբանտ) (հուն․՝ Ἂβας, -άντις, լատին․՝ Ăbās)[1], հունական դիցաբանությունում Էլևսինայի արքա Կելեյայի և նրա կնոջ Մեթանիրայի վեց որդիներից[2] ավագը, որը տեսնելով, թե ինչպես Դեմետրան մի շնչով խմում է անանուխով համեմված տարեկանի եփուկը[2], բացականչում է. «Օ՜, ի՜նչ ագահորեն ես դու խմում», որի համար նա, վիրավորված այդպիսի ավագների նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքից և աստվածներին չմեծարելուց, նրան փոխակերպում է մողեսի։
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Adam_Elsheimer_-_Die_Verspottung_der_Ceres_%28Milwaukee%29.jpg/225px-Adam_Elsheimer_-_Die_Verspottung_der_Ceres_%28Milwaukee%29.jpg)
Ամաչելով իր արարքից, Դեմետրան որոշում է նրա եղբայր Դեմոֆոնտին նվիրել անմահություն, սակայն պատահաբար կործանում է։ Կելեյը դառնորեն սգում է իր երկու որդիների մահը և ասում. «Դժբախտություն է եկել իմ տուն»։ Այդ ժամանակվանից նրան անվանում են Դիսավլ։ Նրան մխիթարում է Դեմետրա աստվածուհին, քոստանալով, որ շռայլորեն կպարգևատրի նրա մյուս որդուն՝ Տրիպտոլեմոսին[2]։
Աբանտի մասին պատմություն բովանդակում է Նիկանդրի «Թերիակա» պոեմի ներածություններում[3]։ Նմանատիպ պատմություն պատմվում է Միսմի որդի Ասկալաբի մասին (պատմությունների նմանությունը նշում է Է. Կիրնսը)[4]։
Մշակույթում
խմբագրելԳերմանացի նկարիչ Ադամ Էլսհայմերը պատկերել է խմող Ցերերային, որին ծաղրում է Աբանտը (չնայած, երբեմն ենթադրվում է, որ նկարում պատկերված է Ասկալաբը։ Աբանտի և Ցերեայի մասին սյուժաով ստեղծել է նաև հոլլանդացի գեղանկարիչ Մաթիաս Սթոմերը (գտնվում է Մյունխենի Հին պատկերասրահում)։
Ծանոթագրություններ
խմբագրել- ↑ в тексте схолий содержится написание «Амбант», но в литературе предлагается возможное исправление на более распространённое имя «Абант»
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Грейвс, Р. Мифы Древней Греции — М. : Прогресс, 1992, С. 65.
- ↑ Схолии к Никандру. Териака. 484
- ↑ Kearns E. The Heroes of Attica. University of London, 1989. P. 150; А. П. Кондрашов, Боги и герои древней Греции и Рима, 7
Գրականություն
խմբագրել- «Ռոշերի բառարան»։ Հատոր 1, սյունակ 2 (Աբանտ № 12), 279 (Ամբանտ)։
- «Դիցաբանության և հնությունների համառոտ բառարան»։ Մ. Կորշ։ Սանկտ-Պետերբուրգ, Ա. Ս. Սուվորինայի հրատարակչություն, 1894 թվական։