Սերգեյ Պուշկին

Ալեքսանդր Պուշկինի հայրը

Սերգեյ Լվովիչ Պուշկին (մայիսի 23 (հունիսի 3), 1770, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - հունիսի 29 (հուլիսի 11), 1848 կամ հունիսի 28, 1848(1848-06-28)[1], Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն), Ալեքսանդր Պուշկինի հայրը, սիրողական բանաստեղծ:

Սերգեյ Պուշկին
Դիմանկար
Ծնվել էմայիսի 23 (հունիսի 3), 1770
ԾննդավայրՍանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն
Մահացել էհունիսի 29 (հուլիսի 11), 1848 (78 տարեկան) կամ հունիսի 28, 1848(1848-06-28)[1] (78 տարեկան)
Մահվան վայրՄոսկվա, Ռուսական կայսրություն
ԳերեզմանSviatohirsk Lavra
ՔաղաքացիությունFlag of Russia.svg Ռուսական կայսրություն
Մասնագիտությունռազմական գործիչ
ԱմուսինՆադեժդա Պուշկինա[2]
Ծնողներհայր՝ Lev Aleksandrovič Puškin?, մայր՝ Olga Vasil'evna Pushkina?
Պարգևներ և
մրցանակներ
Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշան
ԵրեխաներՕլգա Պավլիշչևա, Ալեքսանդր Պուշկին[2], Նիկոլայ Պուշկին, Լև Պուշկին[3], Սոֆյա Պուշկինա, Միխայիլ Պուշկին, Պլատոն Պուշկին և Պավել Պուշկին

ԿենսագրությունԽմբագրել

Լև Ալեքսանդրովիչ Պուշկինի և նրա երկրորդ կնոջ՝ Օլգա Վասիլևնայի (օրիորդական ազգանունը՝ Չիչերինա) որդին է: Ստացել է ֆրանսիական դաստիարակություն։ Սկզբում բանակում հաշվառվել է, ապա 1775 թվականին տեղափոխվել գվարդիա, իսկ 1777-1791 թվականներին եղել է Իզմայլովսկի գնդի սերժանտ։ Այնուհետև եղել է ենթասպա, իսկ հետո՝ կապիտան։ Մինչև 1797 թվականը ծառայել է լեյբ-գվ․ եգերական գնդում, որտեղից պաշտոնաթող Է եղել մայորի աստիճանով 1798 թվականին։ Նույն թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա։ Եղել է կոմիսարիատի աշխատակազմում, սկզբում Մոսկվայում (այդ ժամանակ էլ ծնվել է բանաստեղծը): Ծառայության մեջ է եղել կոմիսարիատի դեպոյում․ 8-րդ դասի կոմիսիոներ՝ 1802 թվականից, 7-րդ դասի՝ 1804 թվականից, ռազմական խորհրդական՝ 1812 թվականի հունիսի 25-ից: 1811 թվականին պարգևատրվել է Ս. Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշանով[4]:

Այնուհետև Վարշավայում եղել է պահեստային բանակի կոմիսարիատի հանձնաժողովի ղեկավար։ 1814 թվականի հուլիսին Վարշավայում միացել է ազատ Որմնադիրների օրդենին՝ «Հյուսիսային վահանի» օթյակում, որին չորս նախնական աստիճաններն անցնելուց հետո «կցվել է» 1817 թվականի հոկտեմբերի 10-ին: Իսկ դրանից քիչ առաջ՝ հունվարի 12-ին, ընդհանրապես ազատվել է ծառայությունից 5-րդ դասային աստիճանով։ Ամուսնացել է համեմատաբար երիտասարդ տարիքում՝ դեռ լեյբ-գվ․ եգերական գնդի սպա եղած ժամանակ Պետերբուրգում, 1796 թվականի նոյեմբերին Նադեժդա Օսիպովնա Գանիբալի՝ իր հեռավոր ազգականուհու հետ, որ այն ժամանակ իր մոր հետ ապրում էր Սանկտ Պետերբուրգում: Նադեժդա Օսիպիովնան եղել է Օսիպ Աբրամովիչ Գանիբալի և Մարիա Ալեքսեևնա Պուշկինայի դուստրը։

«Հայտնի էր որպես սրախոս և արտասովոր հնարամտության տեր մարդ։ Բանաստեղծություններ է գրել ֆրանսերենով, մասնակցել եմ ներկայացումների և լավ ասմունքել»: Եղել է Նիժնի Նովգորոդի մարզի Արզամասի գավառում գտնվող Բոլդինո և Կիստենյովո գյուղերի սեփականատերը:

ԸնտանիքԽմբագրել

ԿինըԽմբագրել

Նադեժդա Օսիպովնա Գանիբալ (21 հունիսի, 1775, Սույդա – 29 մարտի, 1836, քաղաք «Прекрасная креолка»), եղել է ծնողների միակ դուստրը։ Պսակադրվել են Սույդայի եկեղեցում 1796-ի սեպտեմբերի վերջին։ Եղել է Պսկովի նահանգի Միխայլովսկոե գյուղի սեփականատերը։

ԵրեխաներԽմբագրել

  • Օլգա (20 նոյեմբերի, 1797 – 2 մայիսի, 1868), Նիկոլայ Պավլիշչևի (1802-1879) կինը,
  • Ալեքսանդր (26 մայիսի, 1799, Մոսկվա – 29 հունվարի, 1837, Սանկտ Պետերբուրգ)
  • Նիկոլայ (26 մարտի, 1801, Մոսկվա – 30 հուլիսի, 1807, Զախարովո, Մոսկվայի նահանգ, թաղվել է Բոլշիե Վյազյոմիում)
  • Լև (17 ապրիլի, 1805[5], Մոսկվա – 19 հուլիսի, 1852, Օդեսա)
  • Սոֆյա (6 հունվարի, 1809 – 12 սեպտեմբերի, 1809, թաղվել է Դոնսկոյ վանքում)
  • Պավել (16 հուլիսի, 1810 – 27 դեկտեմբերի, 1810, թաղվել է Դոնսկոյ վանքում)
  • Միխայիլ (28 հոկտեմբերի, 1811 -?)
  • Պլատոն (14 նոյեմբերի, 1817, Սանկտ Պետերբուրգ – 18 հոկտեմբերի, 1819, Միխայլովսկոե), մկրտվել է Սանկտ Պետերբուրգի Պոկրովսկի-Կոլոմենսկի եկեղեցում, կնքահայրն ու կնքամայրը եղել են Լև եղբայրը և կապիտանի այրի Մարիա Ալեքսեևնա Գանիբալը:

Հաղորդակցման շրջանակԽմբագրել

Մանկուց մտերիմ է եղել իր խորթ զարմիկների՝ Ժերեբցովների ու Լաչինովների հետ, որոնք եղել են հոր առաջին կնոջ՝ Մարիա Մատվեևնա Վոյեկովայի զարմիկները։ Նաև միշտ ջերմությամբ ու հիացմունքով է արձագանքել իր խորթ հորեղբոր՝ Վլադիմիր Սերգեևիչ Գրուշեցկու (սենատոր, իսկական գաղտնի խորհրդական և հերոլդմեյստեր, Գրուշեցկիների ազնվականական տոհմից) մասին, որը հաճախ է եղել նրանց տանը։ Վլադիմիր Գրուշեցկին ամուսնացած էր Աննա Մատվեևնա Վոեյկովայի՝ նրա հոր՝ Լև Ալեքսանդրովիչի առաջին կնոջ քրոջ հետ:

Սերգեյ Լվովիչ Պուշկինն այդ մասին գրել է («Հայրենիքի որդին» ամսագրում)․

...Ես մանկուց հիշում եմ իր եղբորը՝ Ալեքսանդր Մատվեևիչ Վոյեյկովին, նրա հարազատ փեսային՝ Սերգեյ Իվանովիչ Գրուշեցկուն, նրա եղբորորդիներին՝ Լաչինովներին: Նրանք բոլորն այնքան հաճախ էին լինում իմ հոր մոտ, ոչ մի տոն բաց չէին թողնում, որ չգան նրա մոտ այն ժամանակվա սովորությամբ, շնորհավորանքով՝ որպես ընտանիքի ավագի։— Արդյոք դա համապատասխանում է հատվածում ասվածին:— Ես հիշում եմ, որ Վլադիմիր Սերգեևիչ Գրուշեցկին՝ միայն անցյալ տարի մահացած Ս. Պետերբուրգում սենատոր Սերգեյ Իվանովիչի որդին, ամեն կիրակի առավոտյան ժամը 9-ից արդեն իմ հոր մոտ էր գվարդիական ենթասպայական համազգեստով, որով ես հիանում էի:— Վլադիմիր Սերգեևիչն ինձ հիշեցնում էր իր մահվանից առաջ, որքան հաճախ է նա ինձ ձեռքերի վրա առել։

— Ս․ Պուշկին, «Сын отечества» ամսագիր, 1840 թվական[6]

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 1,2 Find a Grave — 1995.
  2. 2,0 2,1 Kindred Britain
  3. Пушкин, Лев Сергеевич (ռուս.) // Русский биографический словарь / под ред. А. А. ПоловцовСПб.: 1910. — Т. 15. — С. 317—318.
  4. Сергей Львович Пушкин // Кав. Орд. Св. Владимира четвертой степени // Список кавалерам императорских российских орденов всех наименований за 1829. Часть II. — СПб: при Императорской Академии Наук, 1830. — С. 95.
  5. Л. А. Черейский Пушкин Л. С.. — Л.: Наука. Ленингр. отд-ние,, 1989-01-01.
  6. Н.Эйдельман, 1981

ԳրականությունԽմբագրել

  • Эйдельман Н. В родню свою неукротим… // Татьяна Алексеева Знание — сила : журнал. — М.: общество «Знание» России, 1981. — № 1. — С. ч. II. — ISBN 0130-1640.
  • Модзалевский Б. Л. Род Пушкина.
  • Февчук Л. П. Портреты и судьбы. — Лениздат. — 1984.

Արտաքին հղումներԽմբագրել