Հիվանդանոց (Գուրգեն Խանջյան)

HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հիվանդանոց (այլ կիրառումներ)

«Հիվանդանոց», Գուրգեն Խանջյանի առաջին վեպը, որը հրատարակվել է 1994 թվականին «Ազգ» օրաթերթի հրատարակչությունում: Խմբագիր՝ Գրիգոր Խաչատրյան:

Հիվանդանոց
Hivandanoc.jpg
Գրքի երկրորդ հրատարակության շապիկը (2012)
ՀեղինակԳուրգեն Խանջյան
Ժանրվեպ
Բնօրինակ լեզուհայերեն
Կերպար(ներ)Գրիգոր
Էջեր208 էջ
ԽմբագիրԱրքմենիկ Նիկողոսյան
ԵրկիրՀայաստան
Հրատարակման վայրԵրևան
ՀրատարակիչԱնտարես
Հրատարակման տարեթիվ1994, 2012
ԳՄՍՀ978-9939-51-313-3
ՀՏԴ891.981-3
ԳՄԴ84Հ-4

Վեպի ստեղծման պատմության մասին հեղինակն ասել է. «Վեպը սկսեցի 90 թվականին, ավարտեցի 92-ին, այսինքն` երբ գրում էի, Սովետի մասին խոսել չէր կարելի, ու ես խորը թաղել էի իրեն մետաֆորի մեջ` հիվանդանոց, վերջացրի առաջին գլուխը, Սովետը փլվեց: Հիմա ես չգիտեի` ոնց շարունակեմ էս վեպը. ճի՞շտ եմ արել, որ էս մետաֆորով եմ գրել, առաջ ո՞նց պետք է գնամ… Հետո չորս կողմս նայեցի, ավելի սարսափելի իրականություն էր սկսվել, և ժամանակն ինքը հուշեց, թե հաջորդ գլուխները ոնց պետք է գրեմ»[1]:

Երկրորդ հրատարակությունԽմբագրել

Վեպը երկրորդ անգամ հրատարակվել է 2012 թվականին «Անտարես» հրատարակչությունում: Խմբագիր՝ Արքմենիկ Նիկողոսյան, շապիկի ձևավորումը՝ Գագիկ Սարոյանի: 208 էջ:

Երկրորդ հրատարակության շարժառիթ ըստ հեղինակի այն է, որ «Հիվանդանոցը» լինելով իր առաջին վեպը, կարիք է ունեցել որոշ խմբագրումների: Սակայն վերահրատարակելու կարևոր հանգամանքներից մեկն էլ եղել է այն, որ նախկինում հրատարակված գիրքը տեխնիկապես լուրջ խնդիրներ է ունեցել: Երկրորդ հրատարակության շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2012 թվականի ապրիլի 28-ին[2]:

Կարծիքներ վեպի մասինԽմբագրել

  Հայ գրականության մեջ Խանջյանի «Հիվանդանոցն» ունի ուրույն դերակատարում, որովհետև իսկապես առաջին վեպն էր, որ եկավ քանդելու այն բոլոր կաղապարները, տաբուները, որ գերիշխում էին հայ վիպագրության մեջ, և կարճ ժամանակում կարողացավ ունենալ հետևորդների մի բանակ` նպաստելով արդի վիպագրության զարգացմանը[1]:
- Արքմենիկ Նիկողոսյան
 


  Խանջյանի առաջին վեպը` «Հիվանդանոցը», երեք մասից է բաղկացած` երեք տետր: Առաջին մասը պատմվում է երրորդ դեմքով, երկրորդ ու երրորդ մասերը` առաջին դեմքով: Երկրորդ մասում հիշատակվում է հեղինակ-պատմողի օրագրի մասին ու կարելի է ենթադրել, որ օրագրային գրառումների պոետիկայի ուղղորդմամբ է պայմանավորված երրորդից առաջին դեմքի անցումը, սակայն ներժանրային այս խաղարկումը խիստ պայմանական է: Պարզապես, գրելու ընթացքում հեղինակը դուրս է գալիս միջնորդավորված պատումի սահմաններից և ինքնանալու, շարունակելու ու ավարտելու համար հրաժարվում է պայմանական երրորդ դեմքի ծառայություններից[3]:
- Վահրամ Դանիելյան
 


ԾանոթագրություններԽմբագրել