Բացել գլխավոր ցանկը

Երկհնչյուն, հնչյունաբանական միավոր, որը գոյանում է յ կիսաձայնի և որևէ ձայնավորի արտասանական սերտ զուգակցումով։ Ժամանակակից հայոց լեզվի Երկհնչյուններն են` այ(փայտ, լայն), յա(վայրկյան, մատյան), ույ(լույս, հույս), յու(բյուր, սյուն), ոյ(խոյ, գոյ), յո(յոթ, արդյոք), եյ(թեյ, Սերգեյ), յե(հայերեն, նայել), յի(կարդայի, արքայի), յը(հայը, վայը)։ Յ կիսաձայնը համակցվում է ձայնավորին կա'մ սկզբից, կա'մ վերջից, ի, ը ձայնավորների հետ` միայն սկզբից։ Ձայնավորների միջև գտնվող յ ձայնակապը երկհնչյուն է կազմում հաջորդող ձայնավորի հետ(Հա-յաստան, Կարո-յի)։ Շեշտազուրկ դեպքում Երկհնչյունների մի մասը հնչյունափոխվելով վերածվում է պարզ ձայնավորի` մենաբարբառի։ Երկու բառում` միայն և լռելյայն, ունենք յայն եռահնչյունը։ [1]։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Հ. Զ. Պետրոսյան, Հայրենագիտական բառարան, Երևան, 1987