Աշտե, երկար կոթով նիզակ՝ ձեռքով հարվածելու կամ նետելու համար։ Աշտեի կոթունը պատրաստված է փայտից, ծայրը՝ հնում բրոնզից, միջնադարում՝ երկաթից։ Հայկական բանակում եղել է աշտեմավորների հատուկ զորամաս։ Աշտեն առաջին անգամ հիշատակում է Մովսես Խորենացին, որն այն նույնացնում է մկունդի հետ[1]:

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. Գագիկ Հարությունյան (պատմաբան), Սուրեն Մարտիկյան, Արտակ Մովսիսյան (պ.գ.թ.), Մեր հաղթանակները, հ. Ա (խմբ. Էդուարդ Լ.Դանիելյան), Երևան, ««Գասպրինտ» ՍՊԸ», 2010 — 259, էջեր 259 — 259 էջ. — 500 հատ։