La Voz de la Mujer («Կնոջ ձայնը»), Արգենտինայի առաջին անարխո-ֆեմինիստական և ֆեմինիստական թերթը։ 1896-1897 թվականներին տպագրվել է Բուենոս Այրեսում, 1899 թվականին՝ Ռոսարիոյում։ Ի լրումն առաջարկվող անարխիստ ֆեմինիզմի՝ թերթը պաշտպանել է անարխիստական կոմունիզմի իդեալները։ Թերթի կարգախոսն է եղել "Ni dios, ni patrón, ni marido" («Ոչ աստված, ոչ ղեկավար, ոչ ամուսին»)։ Ի սկզբանե (1894-1897) տպագրվել է Բուենոս Այրեսում։ Համաձայն փաստաթղթերի՝ 1899 թվականին տպագրվել է Ռոսարիոյում Վիրջինիա Բոլտենի գլխավորությամբ, սակայն ոչ մի օրինակ չի պահպանվել[2]։ Կա վկայություն, որ 1910 թվականին մտադրություն է եղել թերթը վերահրատարակել Մոնտեվիդեոյում, սակայն նախագիծն անհաջողության է մատնվել[3][4]։

La Voz de la Mujer
իսպ.՝ La Voz de la mujer[1]
8La Voz de la Mujer.jpg
Տեսակթերթ և պարբերական
Ժանրանարխիզմ կոմունիզմ, ֆեմինիզմ
Լեզուիսպաներեն[1]
ԽմբագիրConsuelo González Ramos?[1]
Հիմնադրվել է1896
ԵրկիրԱրգենտինա Արգենտինա
Հրատարակման վայրԲուենոս Այրես (1896–1897), Ռոսարիո (1899)
ԳրասենյակԲուենոս Այրես, Արգենտինա
Տպաքանակ1000-5000

ՊատմությունԽմբագրել

«La Voz de la Mujer»-ի յուրաքանչյուր համար ունեցել է 4 էջ ծավալ և 1000-2000 տպաքանակ, ինչպես նաև գաղտնի բաժանվում էր հրատարակիչների կողմից։ Թերթը համագործակցել է հայտնի անարխիստներ Լուիզ Միշելի և Էմմա Գոլդմանի հետ։ Առաջին համարը թողարկվել է 1896 թվականի հունվարի 8-ին։ Ֆինանսական դժվարություններից ելնելով՝ վերջին համարը թողարկվել է 1897 թվականի հունվարի 1-ին[5]։

Թերթը կոչ է արել կանանց ապստամբել տղամարդկանց ճնշման դեմ՝ առանց պրոլետարիատական պայքարից հրաժարվելու և ստեղծելու անարխիստական կոմունիզմ։

Խմբագիրների հիմնական թիրախն է եղել ամուսնության ինստիտուտը, և նրանք կնոջը դիտել են որպես շահագործման շղթայի ճնշված օղակ։ Պաշտպանում էին ազատ սիրո գաղափարը, որը նկարագրում էին որպես «միություն, որը կարող է ավարտվել, երբ սերը վերջանում է»[6][7]։

Թերթի համարներից հավաքել է անարխիստ պատմաբան Մաքս Նետլաուն։ Դրանք գտնվում են Ամստերդամի Սոցիալական պատմության միջազգային ինստիտուտում։

ՖիլմագրությունԽմբագրել

ՄատենագիտությունԽմբագրել

  • Maxine Molyneux, Mouvements féministes en Amérique latine, Cátedra, Madrid, 2003, extraits en ligne.
  • Joël Delhom, La voix solitaire de la femme anarchiste argentine à la fin du XIXe siècle, colloque international Les représentations des relations amoureuses et des sexualités dans les Amériques, HCTI, Université de Bretagne-Sud, avril 2011, texte intégral.
  • Hélène Finet, Ni Dieu, ni patron, ni mari : Femmes, ouvrières et anarchistes à Buenos Aires (1890-1920), Orthez, Éditions du Temps Perdu, 2009, notice Archived 2014-10-19 at the Wayback Machine..
  • Marianne Enckell, Y en a pas une sur cent, Réfractions, n°24, printemps 2010, texte intégral.
  • Joël Delhom, David Doillon, Hélène Finet, Guillaume de Gracia, Pierre-Henri Zaidman, Viva la social ! : anarchistes & anarcho-syndicalistes en Amérique latine (1860-1930), Noir et Rouge, 2013, notice.
  • (անգլերեն) Libcom, No God, no boss, no husband : The world’s first anarcha-feminist group, texte intégral en anglais, Ni dieu, ni maître, ni mari : La Voz de la Mujer - Argentine 1896-97, texte intégral en français, 3 janvier 2012.
  • (Իսպաներեն) La Voz de la Mujer. Periódico comunista-anárquico, préface de Maxime Molineux, Buenos Aires, Editorial de la Universidad Nacional de Quilmes, 2002, 987-9173-08-2.

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 1,2 WeChangEd
  2. Prieto Agustina, Fernández Cordero Laura, Muñoz Pascual (2013)։ «Biografías anarquistas. Tras los pasos de Virginia Bolten»։ Políticas de la Memoria (Spanish) (Buenos Aires: CeDInCI)։ Spring 2013/2014 (14): 207–234։ ISSN 1668-4885։ Արխիվացված է օրիգինալից 2015-02-11-ին։ Վերցված է 2016-05-19 
  3. Prieto et al, 217.
  4. Molyneux Maxine (2003)։ Movimientos de mujeres en América Latina (Spanish)։ Madrid: Cátedra։ էջ 41 
  5. Molyneux, 53.
  6. Guerra Pepita (հունվարի 8, 1896)։ «Texto sin título sobre el amor libre»։ La Voz de la Mujer (Spanish) 
  7. Lareva Carmen (հունվարի 8, 1896)։ «El amor libre»։ La Voz de la Mujer (Spanish) 
  8. Película: Ni Dios Ni Patrón Ni Marido (2010)