Օռլին Վասիլև (բուլղար․՝ Орлин Василев, նոյեմբերի 20, 1904(1904-11-20) կամ դեկտեմբերի 4, 1904(1904-12-04)[1], Vranyak, Բուլղարիայի իշխանություն - ապրիլի 2, 1977(1977-04-02), Սոֆիա, Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետություն), բուլղարացի գրող։ Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության գործիչ։ Դիմիտրովյան մրցանակի դափնեկիր։ Եղել է Բուլղարիայի ազգային գրադարանի տնօրեն։

Օռլին Վասիլև
BASA 82K-1-1-1 Orlin-Vassilev,before1942.jpg
Ծնվել էնոյեմբերի 20, 1904(1904-11-20) կամ դեկտեմբերի 4, 1904(1904-12-04)[1]
ԾննդավայրVranyak, Բուլղարիայի իշխանություն
Վախճանվել էապրիլի 2, 1977(1977-04-02) (72 տարեկան)
Վախճանի վայրՍոֆիա
ԳերեզմանՍոֆիայի կենտրոնական գերեզմանոց
Մասնագիտությունգրող
Լեզուբուլղարերեն
Ազգությունբուլղարացի
ՔաղաքացիությունFlag of Bulgaria (1971–1990).svg Բուլղարիա
ՊարգևներԴիմիտրովյան մրցանակ
ԶավակներOrlin Orlinov?
Commons-logo.svg Orlin Vasilev Վիքիպահեստում

ԿենսագրությունԽմբագրել

Օռլին Վասիլևը ծնվել է 1904 թվականին ուսուցչի ընտանիքում։ Հայրը եղել է բուլղարերենի ուսուցիչ և Բյալա Սլատինայի գիմնազիայի տնօրեն։ Գիմնազիայում սովորելու տարիներին Օռլին Վասիլևը դարձել է կոմունիստական խմբակի անդամ։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել 1923 թվականի սեպտեմբերյան ապստամբությանը։ 1924 թվականին անցնում է Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության շարքերը և ֆաշիստական կառավարության կողմից ենթարկվում ճնշումների։ 1933-1934 թվականներին խմբագրել է «Աշխարհ» թերթը, որն արգելվել է թագավորական գրաքննության կողմից։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Օռլին Վասիլևը եղել է Բուլղարիայի կոմունիստական կուսակցության ընդհատակյա օրգան «Պատրիոտ»-ի խմբագիրներից մեկը։ Աշխատել է նաև մի շարք առաջադիմական թերթերում։ 1944 թվականի սեպտեմբերյան հեղաշրջման օրերին եղել է նրա եռանդուն կազմակերպիչներից մեկը[2][3]։

Գրական գործունեությունԽմբագրել

Գրական գործունեությունը սկսել է1927 թվականից։

Պատմվածքներ

  • «Հասարակ հոգիներ», 1930
  • «Դառը հաց», 1937
  • «Կյանք և եղելություն», 1944
  • «Նապաստակի ձագը»

Վեպեր

  • «Հաստատում», 1932
  • «Բոցեղեն օղակ», 1936
  • «Ատամ ընդ ատաման», 1944

Դրամաներ

  • «Տագնապ», 1948
  • «Սեր», 1952
  • «Երջանկություն»

ԸնտանիքԽմբագրել

Ամուսնացել է Կունկայի հետ։ Ունեցել են երկու երեխա՝ Օռլինը և Մարիան։ Որդին՝ Օռլին Օռլինովը, եղել է գրող, սցենարիստ։

ԾանոթագրություններԽմբագրել

  1. 1,0 1,1 Internet Movie Database — 1990.
  2. Բուլղարական պատմվածքներ, «Հայաստան» հրատարակչություն, Երևան, 1966
  3. Советский фактор в Восточной Европе 1944-1953 гг. В 2-х тт. Документы / Т. I. 1944-1948 гг.. Москва, РОССПЭН, 1999. ISBN 5-8243-0009-7. с. 139-144.

Արտաքին հղումներԽմբագրել