Վինչենցո Սալվատորե Կարմելո Ֆրանչեսկո Բելլինի (իտալ.՝ Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini, նոյեմբերի 3, 1801(1801-11-03)[1][2][3][…], Կատանիա, Սիցիլիա, Իտալիա[4] - սեպտեմբերի 23, 1835(1835-09-23)[1][2][3][…], Պյուտո[4]), իտալացի օպերային կոմպոզիտոր։ Գրել է 11 օպերաներ, որոնցից առավել հայտնի են՝ «Լուսնոտը» (1830 թ.), «Նորմա» (1831 թ.) և «Պուրիտաններ» (1835 թ.)։

Վինչենցո Բելլինի
Vincenzo bellini.jpg
Բնօրինակ անունիտալ.՝ Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini
Ի ծնե անունիտալ.՝ Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini
Ծնվել էնոյեմբերի 3, 1801(1801-11-03)[1][2][3][…]
Կատանիա, Սիցիլիա, Իտալիա[4]
ԵրկիրBandiera del Regno di Sicilia 4.svg Q3932079?
Մահացել էսեպտեմբերի 23, 1835(1835-09-23)[1][2][3][…] (33 տարեկան)
Պյուտո[4]
Ժանրերօպերա և սիմֆոնիա
Մասնագիտությունկոմպոզիտոր
ՊարգևներՊատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ և Պատվավոր Լեգեոնի շքանշան
Vincenzo Bellini Վիքիպահեստում

ԿենսագրությունԽմբագրել

Վինչենցո Բելլինին սերել է երաժիշտների ընտանիքից (հայրը՝ դիրիժոր, պապը՝ երգեհոնահար և երգահան)։ Ուսանել է Նեապոլի երաժշտանոցում։ Գրել է 11 օպերա, որոնցից այսօր առավել հաճախ կատարվողներն են «Կապուլետներ և Մոնտեկիներ» (առաջին կատարումը՝ 1830 թ., «Ֆենիչե» թատրոն, Վենետիկ), «Լուսնոտը» (1831 թ., «Կարկանո» թատրոն, Միլան), «Պուրիտաններ» (1835 թ., Իտալական թատրոն, Փարիզ).

Առավել նշանավոր ստեղծագործությունը «Նորմա» օպերան է (1831 թ., «Լա Սկալա», Միլան)։

Բելլինին իտալական բելկանտո ոճի խոշորագույն վարպետներից է։ Նրա երաժշտության աչքի է ընկնում վառ մեղեդայնությամբ, ճկունությամբ, զարգացման անընդհատությամբ[5]:

Մահացել է 1835 թ. սեպտեմբերի 23-ին Փարիզի արվարձաններից մեկում։

ՕպերաներԽմբագրել

ՀղումներԽմբագրել