«Մասնակից:Սոնա Նասիբյան/Ավազարկղ»–ի խմբագրումների տարբերություն

No edit summary
Կանադացի լուսանկարիչը [[Յուսուֆ Քարշ]] 1957 թվականի գարնանը գնացել է Կուբա, որտեղ նկարել է Էռնեստ Հեմինգուեյի մի շարք դիմանկարներ{{sfn|Чертанов|2010|с=|loc=Глава двадцать вторая. Основной инстинкт}}:Նկարահանումը տեղի է ունեցել նկարչի մասնավոր կալվածքում ՝«Ֆինկա Վիխիա»-ում (այժմ Էռնեստ Հեմինգուեյի տուն-թանգարան), որը գտնվում է Գավանայի Սան Ֆրանցիսկո քաղաքում : Քարշը հիշում է,որ նրա դիմաց դրված էր նման մեծ գրողի բարդ բնավորությունը պատկերելու դժվարին խնդիրը, որում նա ենթադրում էր տեսնել նրա գրքի հերոսներին նախքան նրան հանդիպելը: Բայց և այնպես գրողը իր վրա չթողեց ընդհանրապես այն տպավորությունը, որը նա ակնկալում էր տեսնել, քանի որ տան տիրոջը բնորոշ էր «Քաղաքավարությունը, որը սահմանակից է ամաչկոտությանը»<ref name=":0">{{Cite web|lang=|url=https://nargismagazine.az/articles/article_monochrome-57/|title=Monochrome: «Две иконы в монохромной тональности»|author=Музаффарова, Нонна.|website=Nargis magazine {{!}} Журнал Nargis|date=2015-08-03|archiveurl=https://nargismagazine.az/articles/article_monochrome-57/|archivedate=2021-02-18|accessdate=2021-02-18}}</ref>: Իր մոդելին ավելի լավ հասկանալու համար Քարշը նախորդ օրը երեկոյան գնաց ''La Floridita ՝'' գրողի սիրելի փաբը։ Երբ առավոտյան ժամը 9-ին նա զանգեց լուսանկարչին,որպեսզի իմանա թե խմիչքներից ո՞րն էն խմելու, վերջինս պատասխանեց դայկիրի ,որի նկատմամբ գրողը անտարբեր էր։ Սրան ի պատասխան՝ նա անսպասելիորեն լսեց պատասխանը. «Աստված իմ, Քարշ», առարկեց Հեմինգուեյը, «օրվա այս ժամին»<ref name=":1">{{Cite web|lang=en|url=https://karsh.org/photographs/ernest-hemingway/|title=Ernest Hemingway|website=Yousuf Karsh|archiveurl=https://karsh.org/photographs/ernest-hemingway/|archivedate=2021-02-18|accessdate=2021-02-18}}</ref>:
 
Հայտնի լուսանկարչական դիմանկարի համար Քարշը գրողի զգեստապահարանից ընտրեց ձեռագործ սվիտեր,որը առաջարկել էր նրա չորրորդ կինը ՝ Մերի Ուելշը: Նա սվիտերը ամուսնուն նվիրեց վերջինիս ծննդյան օրվա առթիվ, սվիտերը շատ թանկ էր՝ [[Քրիստիան Դիոր]] նորաձեւության տանից: Ավելի ուշ Քարշը հիշեց, որ այն ժամանակ շատ է նկարել, որոնցում գրողը «հրաշալի ժպիտ ուներ՝ աշխույժ, սիրալիր, հասկացողությամբ լի»։ Այնուամենայնիվ, այս հավաքածուից Քարշը ընտրեց այն, որտեղ մոդելը նկարահանվել է առանց ժպիտի՝ «իսկական դիմանկար, կյանքից անխնա ծեծված, բայց աննկուն հսկայի դեմք»{{sfn|Чертанов|2010|с=|loc=Глава двадцать вторая. Основной инстинкт}}:Նկարիչը նշեց, որ այդ ժամանակ Հմենիգուեյը տուժել է ավիավթարի հետևանքով,որը տեղի էր ունեցել վերջին սաֆարիի ժամանակ Աֆրիկայում<ref name=":1" />: По поводу последующих трагических событий фотограф заметил:Անդրադառնալով դրան հաջորդած ողբերգական իրադարձություններին՝ լուսանկարիչը նշել է.
 
В свете самоубийства Хемингуэя, когда мне говорят, что сделанный мною портрет был провидческим, я должен заметить, что наша беседа, сопровождавшаяся хорошим кьянти, была вполне жизнерадостной
 
{{Քաղվածք|Հեմինգուեյի ինքնասպանությունից հետո, երբ ինձ ասում են,որ իմ լուսանկարած դիմանկարը իրատեսական է․ ես պետք է նշեմ,որ մեր զրույցը՝ լավ Չիանտիի ուղեկցությամբ, բավականին զվարճալի էր։Թեև Հեմինգուեյը, անշուշտ, տառապում էր Աֆրիկայի աղետից հետո, նրա հոգեբանական վիճակը այդ առավոտ դրական էր, բարի, և նա ամբողջությամբ կլանված էր մեր համատեղ աշխատանքով [1]:}}