«Պյոտր Կոտլյարևսկի»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
., փոխարինվեց: ։ → ։, , → , oգտվելով ԱՎԲ
չ (clean up, փոխարինվեց: ) – → ), (3), — ( → , ( oգտվելով ԱՎԲ)
չ (., փոխարինվեց: ։ → ։, , → , oգտվելով ԱՎԲ)
 
[[Արաքս]]ի մոտ պարսիկների հանդեպ տարած հաղթանակի համար Կոտլյարևսկին 1812թ. դեկտեմբերի 5-ին արժանացավ [[գեներալ-լեյտենանտ]]<nowiki/>ի կոչմանը, իսկ Ասլանդուզի համար՝ Սբ.Գեորգիի 3-րդ աստիճանի շքանշանի։ <ref>{{Cite book|title=Дема Е. Человек удивительного мужества: [О ген. от инф. П. С. Котляревском] // Воен. вестник. — 1994. — № 5 — С. 74—78.}}</ref>
 
Պատրաստվելով Լենքորանի գրոհին<ref>{{Cite journal|date=2021-08-13|title=Штурм Ленкорани|url=https://ru.wikipedia.org/w/index.php?title=%D0%A8%D1%82%D1%83%D1%80%D0%BC_%D0%9B%D0%B5%D0%BD%D0%BA%D0%BE%D1%80%D0%B0%D0%BD%D0%B8&oldid=116046528|language=ru}}</ref>՝ Կոտլյարևսկին [[1812]]<nowiki/>թ. դեկտեմբերի 30-ին ջոկատին հրաման տվեց. «Նահանջ չի լինելու»։ Ռուսները կորցրեցին ջոկատի 2/3-ը , սակայն Լենքորանը վերցրեցին։ Կոտլյարևսկուն գտան սպանվածների կույտի մեջ՝ երեք վիրավորումով։ Նրա դեմքը ծռվել էր, աջ աչքը չկար, ծնոթը ջնջխված էր, իսկ ականջից ցցված էին գլխի փշրված ոսկորները (ամբողջ կյանքում տուփի մեջ նա պահում էր գլխից հանված 40 ոսկոր, որը ոչ ոքի ցույց չէր տալիս), սակայն 14-րդ գրենադերային գնդի բժշկի ջանքերի շնորհիվ կենդանի մնաց։ Ասլանդուզի հաղթանակի համար Գերագույն հրամանատարը Կոտլյարևսկուն հանդիսավոր կերպով շնորհեց Սբ.Գեորգիի 2-րդ աստիճանի շքանշան, որը բավականին անսովոր պարգև էր 31 տարեկանում։ <ref>{{Cite book|title=Кавказская война и её герои. Ч. 2: Котляревский и Слепцов. — 3-е изд. — СПб.: Досуг и дело, 1903. — 35 с.}}</ref><ref>{{Cite book|title=Керсновский А. А. История русской армии. — М.: Эксмо, 2006. — Т. 1. — ISBN 5-699-18397-3.}}</ref>
 
Լենքորանի գրավումից հետո ծանր վիրավոր։ <ref>{{Cite book|title=Пикуль B. C. Воин, метеору подобный // Пикуль В. С. Избранные произведения: В XII т. Т. XII: Исторические миниатюры. — М.: Голос, 1994. — С. 38—47.}}</ref>
Կնքեց իր մահկանացուն 1851թ. հոկտեմբերի 21-ին (հին տոմարով) գիշերը ժամը 11-ին։ Կոտլյարևսկու աճյունն ամփոփված է ծովից ոչ հեռու, ամառանոցի այգում փոքր ճաղավանդակի ետևում։ Նրա կողքին ամփոփված է նրա ենթական, ընկեր և բարեկամ Օսիպ Շուլտենը<ref>{{Cite book|title=Соханская Е. А. Биографический очерк генерала от инфантерии Котляревского. — СПб., 1879. — 32 с.}}</ref>։
 
Խորհրդային շրջանում գեներալի գերեզմանը կորսվել է։ 2013թ. Թեոդոսիայի տանը, որտեղ ապրել է 10 տարի ։տարի։ <ref>{{Cite book|title=Соллогуб В. А. Биография генерала Котляревского. — 3-е изд. — СПб.: Тип. Гл. упр. Уделов, 1901. — 158 с.}}</ref><ref>{{Cite book|title=Усоский А. И. Военная история: Котляревский — «генерал-метеор» // Гуманитарные проблемы военного дела. — Новосибирск: НВВКУ, 2016. — № 3 (8). — С. 130—133. — ISSN 2413-8347.}}</ref>
 
Կոտլյարևսկին՝ փակցվել է հուշատախտակ։
285 960

edits