«Պյոտր Կոտլյարևսկի»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
clean up, փոխարինվեց: ) – → ), (3), — ( → , ( oգտվելով ԱՎԲ
չ (Colon֊ը (:, U+003A) փոխարինում եմ հայերեն վերջակետով (։, U+0589); ծանոթագրությունը տեղափոխում եմ կետադրական նշանից առաջ)
չ (clean up, փոխարինվեց: ) – → ), (3), — ( → , ( oգտվելով ԱՎԲ)
Առաջին իսկ ճակատամարտը, որում Լազարևը ջախջախեց լեզգիներին Իորի գետի մոտ, Կոտլյարևսկուն արժանացրեց երկու պարգևի՝ շտաբս-կապիտանի կոչմանն ու Սբ.Հովհան Երուսաղեմացու շքանշանին։ <ref>{{Cite book|title=Котляревский: Очерк жизни и боевой деятельности.|last=Ватейшвили Д. Л.|year=1980. — 139 с.|location=Тбилиси: Мецниереба}}</ref>
 
[[Թիֆլիս]]<nowiki/>ում Լազարևի սպանությունից հետո երիտասարդ Կոտլյարևսկին ստանձնեց եգերական ռոտայի հրամանատարությունը։ Այդ պաշտոնում էլ վիրավորվեց Գյանջայի գրոհի<ref>{{Cite journal|date=2021-07-02|title=Штурм Гянджи|url=https://ru.wikipedia.org/w/index.php?title=%D0%A8%D1%82%D1%83%D1%80%D0%BC_%D0%93%D1%8F%D0%BD%D0%B4%D0%B6%D0%B8&oldid=115243288|language=ru}}</ref> ժամանակ և մարտի դաշտից դուրս բերվեց Կովկասի ապագա փոխարքա [[Միխայիլ Վորոնցով|Միխայիլ Վորոնցովի]]ի կողմից, որի հետ նրան կապեց հետագա 48-ամյա ընկերությունը։ 1805թ. մասնակցեց Կառյագինի հերոսական սխրանքներին Ասքորանում, Շար-Բուլաղում, Մուհրաթագում, որտեղ երկու վիրավորում ստացավ, իսկ օոգոստոսի 14-ին արժանացավ Սբ.Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշանի՝ կապով<ref>{{Cite book|title=Абрамов Е. П. «Нам должно или взять крепость, или всем умереть… Штыку русскому ничто противиться не может». К 200-летию окончания Русско-иранской войны // Военно-исторический журнал. — М.: МО РФ, 2013. — № 11. — С. 3—9. — ISSN 0321-0626.}}</ref>։
 
1807թ. ստացավ փոխգնդապետի, իսկ 1808թ.՝ գնդապետի կոչում։
 
1810թ. Վրաստանում գլխավոր հրամանատար գեներալ Տորմասովը, ցանկանալով կանխել պարսիկների ներխուժումը, հրամայեց Կոտլյարևսկուն 17-րդ եգերական գնդի մեկ գումարտակով գրավել սահմանամերձ [[Մեղրի|Մեղրին]]։ն։ Ավելի ուշ Տորմասովը լուր ստացավ, որ այդ ուղղությամբ է շարժվում պարսկական ողջ բանակը և նա հրամայեց Կոտլյարևսկուն ետ դառնալ։ Սակայն այդ հրամանը հասավ այն ժամանակ, երբ Մեղրին արդեն գրավված էր վիրավոր Կոտլյարևսկու կողմից։ Տորմասովը կրկին հրամայեց ջոկատին նահանջել դեպի [[Շուշի]]։ Կոտլյարևսկին իր զեկուցագրում նշում էր Մեղրիի գրավման կարևորությունը և ցանկություն հայտնեց դիմակայել հակառակորդի բանակին՝ Ահմեդ խանի տասհազարանոց բանակին, որի խորհրդատուները անգլիական սպաներն էին։ 500-հոգանոց ջոկատի գիշերային  գրոհի արդյունքում թշնամու ամբողջ բանակը ոչնչացվեց սվիններով ձեռնամարտում։ 1810թ. հունիսի 14-ին Մեղրիի գրավման համար արժանացավ Սբ.Գեորգիի 4-րդ աստիճանի շքանշան։ <ref>{{Cite book|title=Георгиевские кавалеры: Сборник в 4 т. T. I: 1769—1850 / Сост. А. В. Шишов. — М.: Патриот, 1993. — С. 235—240.}}</ref>
 
[[1810]]<nowiki/>թ. դեկտեմբերի 7-ին վերցրեց [[Ախալքալաք|Ախալքալաքի]]ի բերդը, որը մի քանի տարի առաջ չէր հաջողել գրավել կոմս [[Իվան Գուդովիչ|Իվան Գուդովիչին]]ին, չնայած կորցրել էր 2000 զինվոր։ 1810թ. դեկտեմբերի 20-ին Կոտլյարևսկին գրավել էր արդեն Ախալքալաքի ողջ մարզը։ Այդ ժամանակ 29 տարեկանում նա ստացավ գեներալի կոչում և Գեորգիևյան դրոշներ՝ խիզախ գումարտակներին, որից հետո դեպի [[Ղարաբաղի խանություն]] արշավի համար ստացավ Սբ.Աննայի 1-ին աստիճանի շքանշան և 1200 ամենամյա վճար։ <ref>{{Cite book|title=Котляревский, Петр Степанович // [Кобленц — Круз, Александр Иванович]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1913. — С. 234—237. , (Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. К. И. Величко … [и др.] ; 1911—1915, т. 13).}}</ref>
 
Եկավ 1812 թվականը։ Պարսիկները, օգտվելով [[Կախեթի մարզ|Կախեթի]] ապստամբությունից, ցանկանալով միավորվել զեգիների հետ, բավականին ուժեր կուտակեցին և ներխուժում էին պատրաստում՝ հուսալով Ռուսաստանի դեմ հանել բոլոր լեռնցիներին և թաթարներին, վերջինիս տիրապետությունը տարածաշրջանում թոթափելու համար։ Հոկտեմբերի 19-ին Կոտլյարևսկին վճռական հարված հասցրեց 2000-ոց ջոկատով, 6 հրանոթով՝ փախուստի մատնելով պարսիկներին։ Նույն գիշերը Ասլանդուզի մոտ հանկարծակի գրոհով ոչնչացրեց  պարսից զորքի մնացորդներին։ Պարտված պարսիկների դրոշները տեղ գտան [[Կազանի Աստվածամոր տաճար (Սանկտ Պետերբուրգ)|Կազանի Աստվածամոր տաճարում]]։ <ref>{{Cite book|title=Громов А. В. Мемориализация наследия генерала от инфантерии П. С. Котляревского в музейных комплексах России и зарубежья, 24—25 ноября 2017 г.: сборник научных статей // Военная история России XIX—XX веков: Материалы X Международной военно-исторической конференции / под. ред. Д. Ю. Алексеева, А. В. Арановича. — СПб.: СПбГУПТД, 2017. — С. 3—18. — ISBN 978-5-7937-1704-5.}}</ref>
 
[[Արաքս|Արաքսի]]ի մոտ պարսիկների հանդեպ տարած հաղթանակի համար Կոտլյարևսկին 1812թ. դեկտեմբերի 5-ին արժանացավ [[գեներալ-լեյտենանտ]]<nowiki/>ի կոչմանը, իսկ Ասլանդուզի համար՝ Սբ.Գեորգիի 3-րդ աստիճանի շքանշանի։ <ref>{{Cite book|title=Дема Е. Человек удивительного мужества: [О ген. от инф. П. С. Котляревском] // Воен. вестник. — 1994. — № 5 — С. 74—78.}}</ref>
 
Պատրաստվելով Լենքորանի գրոհին<ref>{{Cite journal|date=2021-08-13|title=Штурм Ленкорани|url=https://ru.wikipedia.org/w/index.php?title=%D0%A8%D1%82%D1%83%D1%80%D0%BC_%D0%9B%D0%B5%D0%BD%D0%BA%D0%BE%D1%80%D0%B0%D0%BD%D0%B8&oldid=116046528|language=ru}}</ref>՝ Կոտլյարևսկին [[1812]]<nowiki/>թ. դեկտեմբերի 30-ին ջոկատին հրաման տվեց. «Նահանջ չի լինելու»։ Ռուսները կորցրեցին ջոկատի 2/3-ը , սակայն Լենքորանը վերցրեցին։ Կոտլյարևսկուն գտան սպանվածների կույտի մեջ՝ երեք վիրավորումով։ Նրա դեմքը ծռվել էր, աջ աչքը չկար, ծնոթը ջնջխված էր, իսկ ականջից ցցված էին գլխի փշրված ոսկորները (ամբողջ կյանքում տուփի մեջ նա պահում էր գլխից հանված 40 ոսկոր, որը ոչ ոքի ցույց չէր տալիս), սակայն 14-րդ գրենադերային գնդի բժշկի ջանքերի շնորհիվ կենդանի մնաց։ Ասլանդուզի հաղթանակի համար Գերագույն հրամանատարը Կոտլյարևսկուն հանդիսավոր կերպով շնորհեց Սբ.Գեորգիի 2-րդ աստիճանի շքանշան, որը բավականին անսովոր պարգև էր 31 տարեկանում։ <ref>{{Cite book|title=Кавказская война и её герои. Ч. 2: Котляревский и Слепцов. — 3-е изд. — СПб.: Досуг и дело, 1903. — 35 с.}}</ref> <ref>{{Cite book|title=Керсновский А. А. История русской армии. — М.: Эксмо, 2006. — Т. 1. — ISBN 5-699-18397-3.}}</ref>
 
Լենքորանի գրավումից հետո ծանր վիրավոր։ <ref>{{Cite book|title=Пикуль B. C. Воин, метеору подобный // Пикуль В. С. Избранные произведения: В XII т. Т. XII: Исторические миниатюры. — М.: Голос, 1994. — С. 38—47.}}</ref>