«Ադելաիդ-Լուիզ դ՛Էքմյուլ դե Բլոքվիլ»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ
Colon֊ը (:, U+003A) փոխարինում եմ հայերեն վերջակետով (։, U+0589)
չ (Colon֊ը (:, U+003A) փոխարինում եմ հայերեն վերջակետով (։, U+0589))
[[Պատկեր:Davout_Tombeau_Pere_Lachaise.JPG|մինի|<center>Դավու ընտանեկան գերեզմանը Փարիզի [[Պեր Լաշեզ]] գերեզմանատանը</center>]]
[[Պատկեր:Marquise_de_Blocqueville-2.jpg|մինի|<center>Մարքիզուհին 1882 թվականին։ [[Կոմեդի Ֆրանսեզ]] թատրոնում Էդուարդ Պայերոնի ''Le Monde où l'on s'ennuie'' կոմեդիայի բեմադրության ժամանակ 1881 թվականին ամբողջ Փարիզը զարմացել էր մարքիզուհու և դերասանուհի [[Մադլեն Բրոան|Մադլեն Բրոանի]] նմանության վրա</center>]]
'''Ադելաիդ-Լուիզ դ՛Էքմյուլ դե Բլոքվիլ''' ({{lang-fr|Adélaïde-Louise d'Eckmühl de Blocqueville}}, {{ԱԾ}}), [[Ֆրանսիա|ֆրանսիացի]] բանաստեղծուհի, [[Լուի Նիկոլյա Դավու|Լուի Նիկոլյա Դավուի]] վերջին դուստրը, որն իր կյանքի մեծ մասը նվիրել է [[Նապոլեոն Բոնապարտ|Նապոլեոնի]] «փառահեղ մարշալի» հիշատակը հարգելուն:հարգելուն։
 
== Կյանք ==
 
(2) Jules Claretie, ''La Vie à Paris, 1897'', {{ill|Éditions Fasquelle|fr}}, Paris, 1898․</ref>։ Գեղեցկությամբ աչքի է ընկել [[Լուի Ֆիլիպ I]] թագավորի արքունիքում ու արժանացել թագուհի [[Մարիա Ամալյա Նեապոլիտանցի|Մարիա Ամալյա Նեապոլիտանցու]] սիրալիր ընկերությանը։ Իր առաջին վեպը՝ ''Perdita'', հրատարակել է 1859 թվականին։ 1861 թվականին այրիանալով՝ սալոն է բացել իր փարիզյան հյուրանոցում, որտեղ հանդիպել են շատ անհատներ քաղաքական, գեղարվեստական և գրական աշխարհներից, այդ թվում՝ [[Դոմինիկ Էնգր|Դոմինիկ Էնգրը]], [[Լուի-Ադոլֆ Տիեր|Լուի-Ադոլֆ Տիերը]], [[Անրի Լակորդեր|Անրի Լակորդերը]], [[Օկտավ Ֆյոյե|Օկտավ Ֆյոյեն]], [[Շառլ Էռնեստ Բյոլե|Շառլ Էռնեստ Բյոլեն]], [[Վիկտոր Կուզեն|Վիկտոր Կուզենը]], [[Ֆերենց Լիստ|Ֆերենց Լիստը]], որը 1869 թվականին մարքիզուհուն նվիրված երաժշտական գործ է գրել։ Հանրահայտ այցելուներից մեկը՝ [[Ժյուլ Կլարետի|Ժյուլ Կլարետին]], գրել է․
{{quote|Նրա սրահը փարիզյան վերջին սրահներից մեկն էր, որտեղ կարելի էր խոսել ոչ միայն օրվա փոքր իրադարձությունների, այլև բարձր գրական հարցերի մասին՝ առանց մանրախնդրության ու լարման։ Նրա դուստրն ապրում էր այնտեղ, առաջին հարկում, նրբաճաշակորեն կահավորված բնակարանում․ հյուրասենյակի դիմաց, որը լի էր կայսրության հիշողություններով, գտնվում էր թանկարժեք ասեղնագործ չինական մետաքսներով ծածկված ներքնասենյակը:ներքնասենյակը։ Տիկին դե Բլոքվիլի այս սրահն ուներ իր առանձնահատուկ արտահայտչականությունը․ Դավուի բրոնզե արձանը կարծես նախագահում էր մարքիզուհու հանդիպումները<ref>Jules Claretie, ''Op. cit.'', {{p.|321-322}}.</ref>։}}
1874 թվականին մարքիզուհին հրատարակել է ''Les Soirées de la villa des Jasmins'', որտեղ նա պատկերել է չորս ընկերների, «ովքեր խոսում էին հոգու և ճակատագրերի, մարդկային սրտի անհասկանալի խորհուրդների մասին և քննարկում փիլիսոփայության, գրականության և արվեստի հազարավոր տարբեր հարցեր», մենք այնտեղ գտնում ենք, գրել է ''Journal des Savants'' ամսագրի քննադատը, «շատ մեծահոգի գաղափարներ, ազնիվ ազդակներ, հիանալի դիտարկումներ, ճիշտ և բարձր մտքեր»<ref>''Journal des savants'', year 1874․</ref>։
 
1879 թվականից ի վեր հրատարակել է հոր հիշատակին նվիրված մի քանի հատոր, ինչպես նաև պոեզիայի մի քանի ժողովածուներ:ժողովածուներ։ 1880 թվականին ստեղծել է Էքմյուլ մրցանակը, որը երկամյա մրցույթի ժամանակ քրիստոնեական փիլիսոփայության որևէ թեմայի վերաբերյալ լավագույն էսսեն արժանացնում է ոսկե [[Հասմիկ|հասմիկի]]:։ Հետո [[Օսեր (քաղաք)|Օսեր քաղաքում]] թանգարան է հիմնադրել, որին շատ ընտանեկան հուշանվերներ է նվիրաբերել։ 1885 թվականին նա 300,000 ֆրանկ գումար է կտակել [[Պենմարկ|Պենմարկում]] հանրահայտ դ՛Էքմյուլ [[Փարոս|փարոսի]] կառուցման համար։
 
Մահացել է [[Վիլեր սյուր Մեր]] համայնքում ու հուղարկավորվել [[Պեր Լաշեզ|Պեր Լաշեզի]] գերեզմանատանը (28-րդ բաժնում)<ref name="Le Journal">{{Cite news|title=Nos échos|journal=Le Journal (Paris)|date=8 October 1892|url=https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k7614863n|accessdate=8 October 2018}}.</ref>։