«Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիների հայ գրականություն»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
չ (Colon֊ը (:, U+003A) փոխարինում եմ հայերեն վերջակետով (։, U+0589))
'''Հայրենական մեծ պատերազմի տարիների գրականություն ([[1941]]–[[1945]])''' [[Հայրենական մեծ պատերազմ]]ի շրջանում խորհրդային [[Գրականություն|գրականության]] հիմնական թեման դարձավ [[Ժողովրդավարություն|ժողովրդի]] պայքարը [[ֆաշիզմ]]ի դեմ։ [[Հանրապետություն|Հանրապետության]], շրջանային և [[ռազմաճակատ]]ային հայերեն թերթերում վկայակոչվում էին հայ [[դասական]]ները՝ները, հերոսությունը, հայրենասիրությունը և մայրենի լեզուն փառաբանող նրանց թևավոր դարձվածքները, ազգային պատմության հայրենասիրական Էջերը։
 
Հայրենական [[պատերազմ]]ի առաջին իսկ օրերից [[Երևան]] եկան հայ [[բանաստեղծ]]ների ատելության ու սիրո կանչերը, որոնց մեջ էրէին ժողովրդի պատգամախոսի՝ [[Ավետիք Իսահակյան]]ի, 1941 թվականի [[հունիսի 29]]-ին գրած «Ռազմակոչը»։, [[Հովհաննես Շիրազ]]ի «Էքսպրոմտը»:
 
== Պատկերային համակարգ ==
 
== Բանաստեղծական մտածողություն ==
Բանաստեղծական մտածողության մեջ կառուցվեց հայրենիքի նոր պատկերը՝ «միասնական ընտանիք»։ Սրանով են շնչում ժամանակի շատ ու շատ բանաստեղծական գործեր, ինչպես [[Գևորգ էմին]]ի «Կռունկը․․․»՝ հայոց ավանդական անտուններիանտունիների նոր իմաստավորումը, Հովհաննես Շիրազի «Ո՞րն է, բաբո, մեր հայրենիք․․․» բանաստեղծությունը, նաև ուրիշ գործեր, որոնց մեջ է [[Նաիրի Զարյան]]ի՝ հայրենասիրական պաթոսով տոգորված «Ձայն հայրենական» ([[1942]]) պոեմը։
{{քաղվածք|«Ո՞րն է, բաբո, մեր հայրենիք․․․»}}
 
բանաստեղծությունը, նաև ուրիշ գործեր, որոնց մեջ է [[Նաիրի Զարյան]]ի հայրենասիրական պաթոսով տոգորված «Ձայն հայրենական» ([[1942]]) պոեմը։
 
Այս շրջանի գրական նշանակալի երևույթներից է [[Նաիրի Զարյան]]ի «Արա Գեղեցիկ» ([[1944]]) պատմադիցաբանական ողբերգությունը, որտեղ տարբեր գաղափարախոսությունների, ընդդիմադիր հոսանքների բախումը ներկայացվում է իբրև կառուցումի և գոյության գոտեմարտ։ Հայոց պատմության հայրենասիրական, հերոսական և կենսասիրական–բարոյական ավանդույթների յուրացումը եղավ [[Դերենիկ Դեմիրճյան]]ի «[[Վարդանանք]]» (գիրք 1–2, 1944–1946]]) պատմավեպը, որն իր մեջ կրում է խոր ու հավերժական բովանդակություն՝ պատերազմների՝ կյանքի թշնամու դատապարտման միտքը։
 
Պատմության բարոյական խորհուրդների մյուս իմաստավորումն էր Ստեփան Զորյանի «Պապ թագավորը» ([[1944]]), որտեղ հեղինակը ազգի ստրկացման սպառնալիքներին հակադրել է ազգային ինքնուրույնության երազանքը։ Հայոց պատմության յուրօրինակ արդիական իմաստավորում էր նաև Վիգեն խեչումյանիԽեչումյանի ([[1916]]–[[1975]]) «[[Զվարթնոց]]» ([[1945]]) նովելների ժողովածուն, այստեղ հիմնականը այն միտքն է, որ ժողովուրդն իր գոյությունը պահել է ոչ միայն ազատագրական կռիվներով, այլև մարդու և կյանքի իր մեծարումով, շինարարության ու արվեստների պաշտամունքով, միջնադարյան դոգմաների դեմ ծառացումով։
 
== Ռազմաճակատային ակնարկներ ու պատմվածքներ ==
10 523

edits