«Վիլհելմ II»–ի խմբագրումների տարբերություն

Ավելացվել է 279 բայտ ,  1 ամիս առաջ
չ
Colon֊ը (:, U+003A) փոխարինում եմ հայերեն վերջակետով (։, U+0589)
չ (Colon֊ը (:, U+003A) փոխարինում եմ հայերեն վերջակետով (։, U+0589))
}}
 
'''Վիլհելմ II''' ({{lang-de|Wilhelm II.}}, Ֆրիդրիխ Վիլհելմ Վիկտոր Ալբերտ ֆոն Հոհենցոլլերն, {{ԱԾ}}) եղել է [[Գերմանիայի կայսր|Գերմանիայի վերջին կայսրը]] (''Կայզեր'') և [[Պրուսիայի միապետների ցանկ|Պրուսիայի թագավորը]]՝ կառավարելով [[Գերմանական կայսրություն]]ը և [[Պրուսիա|Պրուսիայի թագավորությունը]] 1888 թվականի հունիսի 15-ից մինչև 1918 թվականի նոյեմբերի 9-ը:ը։ Նա Միացյալ Թագավորության թագուհի [[Վիկտորիա (Մեծ Բրիտանիայի թագուհի)|Վիկտորիայի]] ավագ թոռն էր և բարեկամական կապ ուներ Եվրոպայի շատ միապետների և արքայազների հետ, որոնցից ամենանշանավորն էին Միացյալ թագավորության արքա [[Գեորգ V]]-ը և Ռուսաստանի կայսր [[Նիկոլայ II]]-ը:ը։
 
Դառնալով կայսր 1888 թվականին նա հեռացրեց կանցլեր [[Օտտո ֆոն Բիսմարկ]]ին 1890 թվականին:թվականին։ Նա Գերմանիայի արտաքին հարաբերություններում բռնեց նոր ուղի, որն իր կիզակետին հասավ [[Ավստրո-Հունգարիա]]յին սատարմամբ [[Հուլիսյան ճգնաժամ|1914 թվականի հուլիսի ճգնաժամում]], ինչն իր հերթին պատճառ հանդիսացավ [[Առաջին համաշխարհային պատերազմ]]ի սկսման օրեր անց:անց։
 
Նա ուներ պայթյունավտանգ բնավորություն և շատ ժամանակ անպատասխանատու հայտարարություն էր անում, առանց խորհրդակցելու իր նախարարների հետ, վառ օրինակ էր Դեյլի Տելեգրաֆին տված հարցազրույցը 1908 թվականին, որն արժեցավ նրա ազդեցության մեծ մասի կորստին{{Sfn | Cecil | 1996 | loc = vol. 2, pp. 138–41}}: Նրա գլխավոր գեներալներ [[Պաուլ ֆոն Հինդենբուրգ]]ը և [[Էրիխ Լյուդենդորֆ]]ը, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում վարում էին քաղաքականություն՝ քիչ հաշվի առնելով քաղաքացիական կառավարությանը:կառավարությանը։ Որպես անարդյունավետ պատերազմական ժամանակների ղեկավար, նա կորցրեց բանակի վստահությունը և 1918 թվականի նոյեմբերին գահընկեց արվեց և արտաքսվեց [[Նիդերլանդներ]]:։
 
==Կենսագրություն==
Վիլհելմը ծնվել է 1859 թվականի հունվարի 27-ին [[Բեռլին]]ի [[Կրոնպինցների պալատ]]ում:ում։ Նրա մայրը եղել է [[Ֆրիդրիխ III (Գերմանիայի կայսր)|Արքայազն Ֆրիդրիխ Վիլյամ պրուսացու]] (ապագա Ֆրիդրիխ III) կինը՝ [[Վիկտորյա Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացի (Գերմանիայի կայսրուհի)|Վիկտորիան]]:։ Վիկտորիան Միացյալ Թագավորության թագուհի [[Վիկտորյա (Մեծ Բրիտանիայի թագուհի)|Վիկտորիայի]] ավագ դուստրն էր:էր։ Վիլհելմի ծննդյան ժամանակ նրա պապի եղբայր [[Ֆրիդրիխ Վիլհելմ IV]]-ը Պրուսիայի թագավորն էր և նրա պապ [[Վիլհելմ I Հոհենցոլեռն|Վիլհելմ]]ը ռեգենտն էր:էր։ Նա Վիկտորիա թագուհու և [[Ալբերտ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացի|Արքայազն Ալբերտ]]ի առաջին թոռն էր, սակայն առավել կարևոր էր, որ նա Պրուսիայի թագաժառանգ արքայազնի առաջին որդին էր:էր։ 1861 թվականից նա Պրուսիայի գահի երկրորդ հավակնորդն էր, իսկ նաև 1871 թվականից արդեն նորաստեղծ [[Գերմանական կայսրություն|Գերմանական կայսրության]] երկրորդ հավակնորդը, որը, համաձայն Գերմանական կայսրության սահմանադրության ղեկավարվում էր Պրուսիայի թագավորի կողմից:կողմից։
 
[[Պատկեր:The Crown Prince of Prussia and Prince Wilhelm II. at Balmoral Castle. - Oct. 1863.jpg|thumb|Վիլհելմը իր հոր հետ 1862 թվականին]]
 
Տրավմատիկ ծանր ծնունդը պարալիզացրեց նրա ձախ ձեռքը, ինչի պատճառով այն 15 սմ-ով կարճ էր աջ ձեռքից:ձեռքից։ Նա անընդհատ փորձել է թաքցնել այդ թերությունը, շատ լուսանկարներում ձեռք դիրքը այնպիսին է, որ երկարությունների տարբերությունը չզգացվի:չզգացվի։ Պատմաբանները կարծում են, որ նրա հաշմանդամությունը ազդել է նրա բնավորության վրա<ref>William L. Putnam, -''The Kaiser's merchant ships in World War I'' (2001) p. 33</ref><ref>https://www.youtube.com/watch?v=AHNorbVvyLg</ref>:։
 
===Վաղ տարիներ===
1863 թվականին Վիլհելմին տարան Անգլիա մասնակցելու իր մորեղբայր Բերտիի (հետագայում թագավոր [[Էդուարդ VII]]) և արքայադուստր [[Ալեքսանդրա Դանիացի|Ալեքսանդրա Դանիացու]] հարսանյաց հանդեսին:հանդեսին։ Վիլհելմը մասնակցեց արարողությանը որպես հարսի քողը բռնող և նրա կողքին դրված էր փոքր խաղալիք դաշույն:դաշույն։ Հարսանյաց հանդեսի ժամանակ չորսամյա Վիլհելմը անհանգիստ էր:էր։ Նրա տասնութամյա մորեղբայր [[Ալֆրեդ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացի|Արքայազն Ալֆրեդ]]ը անընդհատ հսկելով նրան, սաստեց, որպեսզի նա հանգիստ լինի, սակայն Վիլհելմը հանեց իր դաշույնը և սպառնաց Ալֆրեդին:Ալֆրեդին։ Երբ Ալֆրեդը փորձեց իրեն ենթարկել Վիլհելմին, վերջինս հարվածեց նրա ծնկին:ծնկին։ Նրա տատիկ թագուհի Վիկտորիան չտեսավ այդ միջադեպը և Վիլհելմը մնում էր նրա համար «խելացի, սիրելի փոքրիկ տղա{{Sfn | Massie | 1991 | p = 27}}»:
 
Նրա մայր Վիկին մեղադրում էր իրեն երեխայի հաշմանդամության մեջ և փորձում էր համոզել, որ Վիլհելմը կդառնա լավ հեծյալ:հեծյալ։ Միտքը այն մասին, որպես գահի ժառանգորդ չի կարողանա ձի վարել, տանջում էր Վիկիին:Վիկիին։ Ձիարշավի դասերը Վիլհելմը սկսեց երբ նա ութ տարեկան էր:էր։ Կրկին ու կրկին տանջվող արքայազնին նստեցնում էին ձիու վրա և ստիպում ընթանալ:ընթանալ։ Նա անընդհատ ընկնում էր, սակայն արցունքներով նորից նստում էր ձիու վրա:վրա։ Շաբաթներ անց, նա վերջապես կարողացավ պահպանել հավասարակշռությունը{{Sfn | Massie | 1991 | p = 28}}:
 
Վիլհելմը վեց տարեկանից ուսանել և մեծ մասամբ եղել է 39 ամյա ուսուցիչ Գեորգ Հինցպետերի ազդեցության տակ{{Sfn | Clay | 2007 | p = 14}}:
 
Որպես դեռահաս նա ուսանել է [[Կասել]]ի գիմնազիայում:գիմնազիայում։ 1877 թվականին Վիլհելմը ավարտեց բարձրագույն դպրոցը և իր տասնութամյակին իր տատիկից՝ թագուհի Վիկտորիայից ստացավ նվեր ասպետության շքանշան:շքանշան։ Կասելից հետո Վիլհելմը չորս տարի ուսանել է [[Բոննի համալսարան]]ում՝ ուսանելով իրավունք և քաղաքագիտություն:քաղաքագիտություն։ Նա դարձավ հատուկ ''[[Բորուսիա Բոննի մասնաշենք]]ի'' անդամ{{Sfn | Massie | 1991 | p = 29}}: Վիլհելմը փայլել է արագ մտքով, սակայն հաճախ քննադատվել է բուռն էմոցիաների համար:համար։
 
Որպես [[Հոհենցոլերններ|Հոհենցոլերններ թագավորական ընտանիքի]] անդամ Վիլհելմը վաղ տարիներից շփվել է Պրուսիայի մտավորականության ռազմական հասարակության հետ:հետ։ Սա մեծ ազդացություն է ունեցել նրա վրա և մեծ տարիքում Վիլհելմը հազվադեպ էր լինում առանց զինվորական համազգեստի:համազգեստի։ Պրուսական կոշտ ռազմական մշակույթը փոխեցին նրա հայացքները քաղաքականությունում և անձնական զարգացման մեջ:մեջ։
 
Թագաժառանգ արքայազն Ֆրիդրիխը իր որդուն վերաբերվում էր մեծ սիրով և հարգանքով:հարգանքով։ Նրա հոր կարգավիճակը որպես Գերմանիայի միավորման պատերազմների հերոսի մեծ նշանակություն է ունեցել Վիլհելմի անձնական կյանքում:կյանքում։ Մոտ էմոցիոնալ շփումները հոր և որդու միջև չէին խրախուսվում:խրախուսվում։ Ավելի ուշ, երբ նա շփվեց թագաժառանգ արքայազնի քաղաքական ընդդիմախոսների հետ, Վիլհելմը եկավ ավելի հստակ եզրահանգման իր հոր հանդեպ, ով իր համար մի գործիչ էր, ով ունի տղամարդկային անկախություն և մեծ ներուժ:ներուժ։ Վիլհելմի համար նաև կուռք էր հանդիսանում իր պապը՝ [[Վիլհելմ I Հոհենցոլեռն]]ը, ում հետագայում Վիլհելմը անվանում էր որպես Գերմանիայի առաջին կայսր «Վիլհելմ Մեծ»{{Sfn | Hull | 2004 | p = 31}}: Սակայն նա մոտ հարաբերություններ ուներ մոր հետ:հետ։
 
Վիլհելմը ընդդիմանում էր իր ծնողների, հատկապես մոր ջանքերին ուսանել բրիտանական լիբերալիզմ:լիբերալիզմ։ Փոխարենը նա համաձայնեց հետևել իր ուսուցիչներին, որոնք սատարում էին ավտորիտար ռեժիմին և նրանց ազդեցության ներքո նա ավելի պրուսիֆիկացվեց:պրուսիֆիկացվեց։ Այսպիսով նա օտարացավ իր ծնողների հետ՝ կասկածելով որ նրանք գործում են Բրիտանիայի շահերից:շահերից։ Գերմանիայի կայսր Վիլհելմ I-ը տեսավ թե ինչպես է իր թոռը դուրս գալիս Վիկտորիայի ազդեցությունից և մեծանում որպես տղամարդ:տղամարդ։ Երբ Վիլհելմը դարձավ քսանմեկ տարեկան, կայսրը որոշեց, որ արդեն ժամանակն է նրան ուսանել ռազմական գործ:գործ։ Նա նշանակեց Վիլհելմին [[Պոտսդամ]]ում տեղակայված Առաջին հետևակային գումարտակում լեյտենանտ:լեյտենանտ։ Գումարտակի մասին Վիլհելմը ասել է,-«Ես իրականում գտա իմ ընտանիքին, ընկերական հետաքրքրությունը, ամենինչ առանց որոնց ես ապրել եմ մինչ այս»:։ Որպես տղա և ուսանող նա եղել է կուլտուրական, որպես սպա նա սկսել է խոսել ավելի խրոխտ ինչպես պրուսացի սպային է վայել{{Sfn | Massie | 1991 | p = 33}}:
 
Շատ դեպքերում Վիլհելմը դարձել է իր ժառանգորդ լինելու և Օտտ ֆոն Բիսմարկի հնարքների զոհը:զոհը։ Ընտանիքի երկու կողմերը տառապել են հոգեկան հիվանդությամբ և դա կարող է բացատրել նրա հուզական անկայունությունը:անկայունությունը։ Երբ Վիլհելմը քսան տարեկանում էր, Բիսմարկը փորձեց նրան հանել ծնողների դեմ (որոնք չէին ընդունում Բիսմարկին և նրա քաղաքականությունը) որոշ հաջողությամբ:հաջողությամբ։ Բիսմարկը ցանկանում էր երիտասարդ արքայազնին օգտագործել որպես զենք նրա ծնողների դեմ, որպեսզի շարունակի իր քաղաքական մենաշնորհը:մենաշնորհը։ Այսպիսով Վիլհելմը գնալով հեռացավ իր ծնողներից, հատկապես իր անգլիացի մորից:մորից։ 1889 թվականի ապրիլի պայթյունից հետո Վիլհելմը բարկացած խոստովանեց, որ անգլիացի բժիշկը սպանեց նրա հորը և մեկ այլ անգլիացի բժիշկ պարալիզացրեց նրա ձեռքը, որին վստահում էր նրա մայրը{{Sfn | Röhl | 1998 | p = 12}}:
 
Երիտասարդ տարիքում Վիլհելմը սիրահարվեց իր զարմուհի [[Ելիզավետա Ֆյոդորովնա]]յին:յին։ Ելիզավետան մերժեց նրան և ամուսնացավ ռուսական կայսրի ընտանիքի անդամի հետ:հետ։ 1880 թվականին Վիլհելմը սկսեց հանդիպել [[Ավգուստա Վիկտորիա]]յի հետ, հայտնի որպես «Դոնա»:։ Նրանք ամուսնացան 1881 թվականի փետրվարի 27-ին և մնացին ամուսնացած քառասուն տարի, մինչև Դոնայի մահը 1921 թվականին:թվականին։ Տասը տարվա ընթացքում՝ 1882 թվականից մինչև 1892 թվականը, Ավգուստա Վիկտորիան Վիլհելմին պարգևեց յոթ երեխա՝ վեց տղա և մեկ աղջիկ{{Sfn | Massie | 1991 | p = 34}}:
 
1884 թվականի սկզբներին Բիսմարկը սկսեց համոզել Կայզեր Վիլհելմին ուղարկել դիվանագիտական գործուղման, որը թագաժառանգ արքայազնի իրավունքներից էր:էր։ Այս տարի արքայազն Վիլհելմը ուղարկվեց Ռուսաստանի ցար [[Ալեքսանդր III]]-ի մոտ Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ մասնակցեց [[Նիկոլայ II|Ցարևիչ Նիկոլայի]] տասվեցերորդ տարեդարձի արարողությանը:արարողությանը։ Երկու տարի անց Կայզեր Վիլհելմ I-ը Վիլհելմին տարավ Ավտրո-Հուգարիայի կայսր [[Ֆրանց Յոզեֆ I]]-ի հետ հանդիպման:հանդիպման։ 1886 թվականին նաև [[Հերբերտ ֆոն Բիսմարկ]]ի շնորհիվ, ով կանցլերի որդին էր, նա շաբաթը երկու անգամ փորձաշրջան էր անցնում Արտաքին գործերի նախարարությունում:նախարարությունում։
 
==Գահակալման սկիզբ==
[[Պատկեր:Wilhelm II of Germany.jpg|upright=0.8|thumb|Այս լուսանկարում Վիլհելմը աջ ձեռքով բռնել է ձախ ձեռքը, որը պարալիզացված է:]]
 
Կայզեր [[Վիլհելմ I Հոհենցոլեռն]]ը մահացավ Բեռլինում 1888 թվականի մարտի 9-ին և արքայազն Վիլհելմի հայրը դարձավ կայսր որպես Ֆրիդրիխ III: Նա արդեն տառապում էր աղիքային քաղծկեղից և իր գահակալման բոլոր 99 օրը մինչև մահը պայքարեց հիվանդության դեմ:դեմ։ Նույն տարվա հունիսի 15-ին 29-ամյա Վիլհելմը դարձավ Գերմանիայի կայսր և Պրուսիայի թագավոր<ref>Lamar Cecil, ''Wilhelm II, vol 1: Prince and Emperor, 1859-1900'' (1989) pp 110-23.</ref>:։
 
Չնայած երիտասարդ տարիքում նրա կուռքը եղել էր Օտտո ֆոն Բիսկմարկը, Վիլհելմի խարիզմատիկ բնավորությունը շուտով բերեց կոնֆլիկտի «Երկաթե Կանցլերի» հետ, ով կարևոր դեր էր ունեցել կայսրության հիմնադրման հարցում:հարցում։ Նոր կայսրին դուր չէր գալիս Բիսմարկի զգուշավոր արտաքին քաղաքականությունը՝ գերադասելով Գերմանիայի արագ և ուժեղ ընդլայնումը, որը կպաշտպանի Գերմանիայի դիրքը արևի տակ:տակ։ Բացի այդ երիտասարդ կայսրը վեր էր դասում օրենքը գահից, ի տարբերություն իր պապիկի:պապիկի։ Չնայած կայսրության սահամանադրությամբ գործադիր իշխանությունը պատկանում էր կայսրին, Վիլհելմ I համաձայն էր առօրյա կառավարումը հանձնել Բիսմարկին:Բիսմարկին։ Կանցլերի և Վիլհելմի միջև վաղ վեճերը շուտով փչացրեցին երկուսի հարաբերությունը:հարաբերությունը։ Բիսմարկը հավատում էր, որ Վիլհելմը թույլ բնավորություն ունի և նրան կարելի է կառավարել և ձևականորեն ցույց տվեց որ սատարում է Վիլհելմի քաղաքականությանը 1880-ական թվականների վերջին:վերջին։ Նրանց հարաբերությունները վերջնականապես փլուզվեցին 1890 թվականի սկզբին, երբ Բիսմարկը փորձեց ընդունել հակասոցիալիստական օրենք<ref>Cecil, ''Wilhelm II, vol 1: Prince and Emperor, 1859-1900'' (1989) pp 124-46.</ref>:։
 
==Բաժանում Բիսմարկից==
[[Պատկեր:Wilhelm II. 1905.jpeg|upright=0.8|thumb|left|Գերմանիայի կայսր Վիլհելմ II]]
Նպատակասլաց երիտասարդ կայզերը մերժեց Բիսմարկի «խաղաղասեր արտաքին քաղաքականությունը» և իր գեներալներին կարգադրեց աշխատել «նախընտրություն տալով պատերազմական ագրեսիվ քաղաքականությանը»:։ Բիսմարկը իր օգնականին ասել է «Այդ երիտասարդը ցանկանում է պատերազմել Ռուսաստանի դեմ և ուզում է անմիջապես հանել իր սուրը:սուրը։ Ես չեմ ցանկանա դառնալ դրա մասը<ref>{{cite book|author=John C. G. Röhl|title=Kaiser Wilhelm II: A Concise Life|url=https://books.google.am/books?id=wf8OBAAAQBAJ&pg=PA44|year=2014|publisher=Cambridge UP|page=44}}</ref>»:
Երբ Բիսմարը հասավ բացարձակ մեծամասնության՝ Ռայխստագում ունենալով իր քաղաքական գործիչներին և որոշեց ընդունել հակասոցիալիստական օրենքներ:օրենքներ։ Նրա ''Կարտելը'', Պահպանողական և Ազգային լիբերալ կուսակցություններից բաղկացած մեծամասնությունը, ցանկացավ ընդունել օրենքները խորհրդարանում, սակայն համաձայնության չեկան մեկ հարցում, որ ոստիկանությունը կարող էր ձերբակալել սոցիալիստ ագիտատորներին իրենց տներից:տներից։ Համաձայնության չգալով ''Կարտելը'' մասնատվեց:մասնատվեց։
 
Քանի որ քննարկումները շարունակվում էին, Վիլհելմը գնալով ավելի շատ էր հետաքրքրվում սոցիալական խնիրներով, հատկապես 1889 թվականին գործադուլ հայտարարած բանվորների խնդիրներով:խնդիրներով։ Նա անընդհատ ընդհատում էր Բիսմարկին խորհդում, ցույց տալով որ չի սատարում Բիսմարկի սոցյալական քաղաքականությունը:քաղաքականությունը։ Բիսմարկը իր հերթին չէր վստահում Վիլհելմի քաղաքականությանը և անընդհատ փորձում էր շրջանցել այն:այն։ Բիսմարկը զգալով երիտասարդ կայսրի անվստահությունը և նրա ամբիցիոզ խորհրդականների ճնշումները, հրաժարվեց բանվորների պաշտպանության մասին զեկույցը ստորագրել, ինչը պահանջվում էր սահմանադրությամբ:սահմանադրությամբ։ Վերջնական բաժանում տեղի ունեցավ, երբ Բիսմարկը փնտրում էր նոր խորհրդարանական մեծամասնություն, որպեսզի ընդունի հակասոցիալիստական օրենքը:օրենքը։ Բիսմարկի կողմնակիցներից Ռայխստագում մնացել էին Կաթոլիկ կենտրոնամետ կուսակցությունը և Պահպանողական կուսակցությունը:կուսակցությունը։ Բիսմարկը ցանկացավ դաշինք կազմել ՑենտրեԿենտրոնամետ կուսակցության հետ և կուսակցության խորհրդարանական խմբակցության ղեկավար [[Լյուդվիգ Վինդհորստ]]ին հրավիրեց նոր կոալիցիան քննարկելու<ref>Steinberg, pp. 445–47.</ref>:։ Խորհրդարանական պետությունում կառավարությունը ներկայացված է լինում խորհրդարանական մեծամասնության կողմից և իրավունք ունի կնքել դաշինքներ մեծամասնության հասնելու համար, սակայն Գերմանիայում Կանցլերը ստիպված էր կախված լինել կայսրից և Վիլհելմը հավատում էր, որ ինքը իրավունք ունի լինել տեղեկացված նախարարների հանդիպումից առաջ:առաջ։ Կայսրի իշխանության վերաբերյալ Բիսմարկի բացասական կոչերը կայսրեական մասնաշենքում վերջնականապես Վիլհելմին հունից հանեցին:հանեցին։ Առաջին անգամ իր կյանքում Բիսմարկը չկարողացավ օգտագործել իր առավելությունը և գրեց հրաժարականի նամակ՝ քննադատելով Վիլհելմի արտաքին և ներքին քաղաքականությունը, ինչը հրապարակվեց միայն Բիսմարկի մահից հետո<ref>Cecil, ''Wilhelm II, vol 1: Prince and Emperor, 1859-1900'' (1989) pp 147-70.</ref>:։
 
==Վիլհելմի վերահսկողություն==
===Բիսմարկի հրաժարական===
 
Բիսմարկը հրաժարական տվեց 1890 թվականին 75 տարեկան հասակում և նրան հաջորդեց որպես կանցլեր [[Լեո ֆոն Կապրիվի]]ն, ում իր հերթին փոխարինեց [[Խլոդվիգ Հոհենլոե]]ն 1894 թվականին:թվականին։ Հոհելոեի հրաժարականից հետո 1900 թվականին Վիլհելմը կանցլեր նշանակեց իր խոսքով «իր սեփական Բիսմարկին»՝ [[Բեռնհարդ Բյուլով]]ին:ին։
 
Բիսմարկը հիմնականում վարում էր զգույշ արտաքին հարաբերություններ Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի հետ՝ փորձելով պահպանել խաղաղ հարաբերություններ Բրիտանիայի և Ռուսաստանի հետ, չնայած նրանց նկատմամբ հանրային բացասական կարծիքի:կարծիքի։ Բիսմարկի հրաժարականից հետո Բեռլինի արտաքին քաղաքականությունը կտրուկ փոխվեց, Ֆրանսիայի հետ հարաբերությունները արագորեն վատթարացան, ինչը բերեց 1914 թվականին Գերմանիայի մեծ մասի մեկուսացմանը{{Sfn | Taylor | 1967 | pp = 238–39}}:
 
Նշանակելով Կապրիվիին, այնուհետև Հոհենլոեին՝ Վիլհելմը վարում էր նոր քաղաքականություն, որը պատմության մեջ հայտնի է որպես «նոր ուղղություն», որով իր կարծիքով կմեծացնի կայսրի ազդեցությունը կառավարության նկատմամբ:նկատմամբ։ Պատմաբանները կածում են, որ սրանով Վիլհելմը փորձում էր հասնել մենիշխանության, սակայն պարզ էր, որ շատ դինամիկ զարգացումներ են սպասվում կայսրի և կանցլերի միջև «Վիլհելմյան ժամանակաշրջան»-ում:ում։ Այս կանցլերները ավագ քաղաքացիական ծառայողներ էին, սակայն ոչ քաղաքական և պետական գործիչներ ինչպես Բիսմարկը:Բիսմարկը։ Վիլհելմը կարծում էր, որ երկիրը կարիք ունի նոր Երկաթե կանցլերի, որը չի ենթարկվի որևէ անձի ազդեցության, բացառությամբ կայսրի և կվարի ուժեղ և հավասարակշռված քաղաքականություն:քաղաքականություն։ Իր հրաժարականից մինչև մահը Բիսմարկը մնաց Վիլհելմի լավագույն քննադատներից մեկը, սակայն չունենալով քաղաքական հենք և ազդեցություն, ոչինչ չկարողացավ փոխել:փոխել։
 
[[Պատկեր:Philip Alexius de Laszlo - Wilhelm II, Deutscher Kaiser, 1908.jpg|thumb|right|Դիմանկար [[Ֆիլիպ դե Լացլո]]յի կողմից, 1908 թվական:]]
Քսաներորդ դարի սկզբից Վիլհելմը սկսեց կենտրոնանալ [[Գերմանական կայսերական նավատորմ|Գերմանական նավատորմ]]ի կառուցման վրա և պետք է մրցակցեր Բրիտանիայի նավատորմի հետ և դարձներ Գերմանիան համաշխարհային տերություն:տերություն։ Նա հրամայեց իր զինվորական ղեկավարությանը կարդալ [[Ալֆրեդ Թայեր Մահան]]ի, ''[[Ծովային ուժի ազդեցությունը պատմության ընթացքում]]'' գիրքը և ժամեր շարունակ գծագրում էր նավերի հատակագծեր, որոնք ցանկանում էր կառուցել:կառուցել։ Բյուլովը և Բեթման Հոլվեմգը, նրա հավատարիմ կանցլերները, հետևում էին ներքին քաղաքականությանը, մինչդեռ Վիլհելմը արտաքին ասպարեզում վարում էր էքսցենտրիկ քաղաքականություն, ինչը տագնապալից էին ընդունում եվրոպական երկրներում:երկրներում։
 
===Արվեստի և գիտության խթանող===
Վիլհելմը խանդավառությամբ խրախուսեց արվեստը և գիտությունը, ինչպես նաև հանրային կրթությունը և սոցիալական բարեկեցությունը:բարեկեցությունը։ Նա հովանավորեց [[Կայզեր Վիլհելմի գիտական միություն|Կայզեր Վիլհելմի գիտական միության]]ը գիտության մեջ ուսումնասիրություններ կատարելու համար, որը հիմնադրել էին մի քանի հարուստ անձինք և պետությունը և ուներ մի շարք հետազոտական ինստիտուտներ:ինստիտուտներ։ [[Պրուսիայի գիտությունների ակադեմիա]]ն չկարողացավ դիմակայել կայզերին և կորցրեց իր անկախության մի մասը, ստիպված էր ներմուծել մի քանի ճարտարագիտական ծրագրեր և ներդնել կրթաթոշակ 1900 թվականի կայզերի նվերից հետո{{Sfn | König | 2004 | pp = 359–377}}:
 
Վիլհելմը աջակցել է նորամուծություններին և փորձել է բարեփոխումներ իրականացնել Պրուսիայի միջնակարգ ուսուցման մեջ, որը հիմնականում ավանդական, էլիտար, քաղաքականացված և չզարգացող ուղղություն ուներ:ուներ։
 
==Անհատականություն==
[[File:Bundesarchiv Bild 183-R52035, Hamburg, Kaiser Wilhelm II. im Tierpark Hagenbeck.jpg|thumb|Կայսր Վիլհելմ II-ը զրուցում է [[եթովպացիներ]]ի հետ [[Համբուրգ]]ում 1909 թվականին:]]
Պատմաբանները հաճախ ապշել են նրա ինքնությամբ կառավարման սկզբին:սկզբին։ Այսպիսով [[Թոմաս Նիպերդեյ]] նրան բնորոշում է.
{{quote|... տաղանդավոր, արագ հասկացող, հաճախ գերազանց, սիրում է ժամանակակից տեխնոլոգիան, արդյունաբերությունը, գիտությունը, սակայն ժամանակ առ ժամանակ մակերեսային, շտապող, անհանգիստ, չի կարողանում հանգստանալ, առանց որևէ խորը կարևորությամբ, առանց որևէ ցանկության աշխատելու կամ ուղղորդելու տանում է գործը ավարտին, առանց մտածոլու խորքային, առանց հաստանալու խնդրի իրական բովանդակությունը, անվերահսկելի և հազիվ թե հասկանալու կարևորությունը, ինչի հաջողությունը անհույս է, ինչպես Բիսմարկն էր ասում նրա վաղ տարիների մասին, նա ամեն օր ուզում է տոնել իր ծննդյան տարեդարձը, ռոմանտիկ, սենտիմենտալ և թատերական, անվստահ և ինքնագոհ` անսահման գերագնահատելով ինքնավստահությունը և ցանկանալով այն ցուցադրել:ցուցադրել։ Դեռահաս ուսանող, ով ցանկանում էր դառնալ աշխարհի սուպերլիդեր{{Sfn | Nipperdey | 1992 | p = 421}}:}}
 
Պատմավան [[Դավիդ Ֆրոմկին]] գտնում էր, որ Վիլհելմը և սիրում էր և ատում էր Բրիտանիան{{Sfn | Fromkin | 2008 | p = 110}}: Ըստ Ֆրոմկինի.
{{quote |Վիլհելմի ներսում կիսա-գերմանական մասը պատերազմում էր կիսա-անգլիական մասի հետ:հետ։ Նա շատ էր խանդում բրիտանացիներին` ցանկանալով լինել բրիտանացի, ցանկանալով լինել ավելի լավ բրիտանացի քան բրիտանացիներն էին, մինչդեռ ատում էր նրանց, քանի որ նրանք երբեք մինչև վերջ չէին ընդունի նրան{{Sfn | Fromkin | 2008 | p = 87}}}}:
 
===Հարաբերություններ օտարերկրացի բարեկամների հետ===
Որպես Վիկտորիա թագուհու թոռ, Վիլհելմը ապագա [[Գեորգ V]] թագավորի զարմիկն էր, ինչպես նաև նրա զարմուհիներն էին Ռումինիայի թագուհի [[Մարիա (Ռումինիայի թագուհի)|Մարիան]], Նորվեգիայի թագուհի [[Մոդ Բրիտանացի|Մոդը]], Իսպանիայի թագուհի [[Վիկտորիա Եվգենիա Բոտենբերգացի|Վիկտորիա Եվգենիան]] և Ռուսաստանի կայսրուհի [[Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա (Ալիքս)|Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնա]]ն:ն։ 1889 թվականին Վիլհելմի կրտսեր քույր [[Սոֆիա Պրուսացի|Սոֆիան]] ամուսնացավ Հունաստանի ապագա թագավոր [[Կոնստանտինոս I]]-ի հետ:հետ։ Վիլհելմի քույրը սկսեց դավանել [[Հույն ուղղափառ եկեղեցիներ|Հույն ուղղափառ եկեղեցուն]] և նրա ամուսնությունից հետո Վիլհելմը փորձեց արգելել նրա մուտքը Գերմանիա:Գերմանիա։
 
[[Պատկեր:The Nine Sovereigns at Windsor for the funeral of King Edward VII.jpg|thumb|right|Ինը միապետերը [[Վինձոր ամրոց]] [[Էդուարդ VII]]-ի թաղմանը, լուսանկարը 1910 թվականի մայիսի 20-ին:]]
 
Վիլհելմի ամենաքննարկելի հարաբերությունները իր բրիտանացի բարեկամների հետ էր:էր։ Նա շատ էր կարոտում էր տատ Վիկտորիային իր ընտանիքի մյուս անդամներին<ref>King, Greg, ''Twilight of Splendor: The Court of Queen Victoria During Her Diamond Jubilee Year'' (Wiley & Sons, 2007), p. 52</ref>:։ Չնայած Վիկտորիան շատ հարգանքով էր վերաբերվում Վիլհելմին, նրա մյուս բարեկամները Վիլհելմին համարում էին անհետաքրքիր և անհրապույր և հիմնականում խուսափում էին նրա հետ շփվելուց<ref>King (2007), p. 52</ref>:։ Նա հատկապես վատ հարաբերություններ ուներ իր մորեղբայր [[Էդուարդ VII|Բերտիի]]իի հետ (հետագայում Էդուարդ VII թագավոր):։ 1888-ից 1901 թվականներին Էդուարդը շատ էր վիրավորում Վիլհելմին՝ վերաբերվելով նրան ոչ թե որպես Գերմանիայի կայսրի, այլ որպես սովորական զարմիկի<ref>Magnus, Philip, ''King Edward the Seventh'' (E. P. Dutton & Co, Inc., 1964), p. 204</ref>:։ Իր հերթին Վիլհեմը հաճախ էր վիրավորում իր մորեղբորը, ում նմանեցնում էր «ծեր սիրամարգի» և իր կայսրի դիրքը համարում էր ավելի բարձր նրանից<ref>Magnus, p. 204</ref>:։ 1890 ական թվականներին, Վիլհելմը մի քանի այցելություն է կատարել Անգլիա [[Կաուսների շաբաթ]]ին մասնակցելու համար [[Ուայթ կղզի|Ուայթ կղզում]] և հաճախ մրցում էր իր մորեղբոր հետ:հետ։ Էդուարդի կին, Դանիայում ծնված [[Ալեքսանդրա Դանիացի|Ալեքսանդրան]], սկզբում որպես արքայադուստր Ուելսացի, հետո որպես թագուհի, նույնպես չէր սիրում Վիլհելմին՝ երբեք չմոռանալով Պրուսիայի կողմից [[Շլեզվիգ Հոլշտայն]]ի բռնակցումը Դանիայից 1860-ական թվականներին<ref>Battiscombe, Georgiana, ''Queen Alexandra'' (Constable, 1960), p. 174</ref>:։ Չնայած իր վատ հարաբերություններին անգլիացի բարեկամների հետ, այնուամենայնիվ, երբ Վիլհելմը իմացավ թագուհի Վիկտորիայի ծանր հիվանդության մասին լուրերը 1901 թվականի հունվարին, նա մեկնեց Անգլիա և մնաց այնտեղ անգամ մահից հետո և մասնակցեց հուղարկավորությանը:հուղարկավորությանը։ Նա նաև ներկա էր թագավոր Էդուարդ VII-ի հուղարկավորությանը 1910 թվականին:թվականին։
 
1913 թվականին Վիլհելմը կազմակերպեց ճոխ հարսանիք իր միակ աղջկա՝ [[Վիկտորիա Լուիզա Պրուսացի|Վիկտորիա Լուիզա]]յի համար:համար։ Հյուրերի մեջ էին նաև նրա երրորդ զարմիկ [[Նիկոլայ II]]-ը, ով նույնպես չէր սիրում Վիլհելմին, և նրա անգլիացի զարմիկ, Թագավոր Գեորգ V-ը ու նրա կին [[Մարիա Թեքցի|Թագուհի Մարիան]]:։
 
==Միջազգային հարաբերություններ==
Վիլհելմ II-ի օրոք Գերմանիայի արտաքին հարաբերությունները առերեսվեցին մի շար նշանակալի խնդիրների հետ:հետ։ Բնավորությամբ Վիլհելմը անհամբեր էր, շատ ժամանակ սենտիմենտալ և բռնկվող:բռնկվող։ Նա անձնապես թույլ էր պատրաստված, որպեսզի ճիշտ ղեկավարեր Գերմանիայի արտաքին հարաբերությունները և տաներ ճիշտ ուղղությամբ:ուղղությամբ։ Այժմ լայնորեն ընդունված է, որ Վիլհելմի արտաքին քաղաքականությունը հաճախ հավանության էր արժանանում Գերմանիայի արտաքին հարաբերությունների էլիտայի կողմից:կողմից։ Կան բազմաթիվ օրինակներ, ինչպիսիք են 1896 թվականի [[Կրյուգերի հեռագիր]]ը, որով Վիլհելմը շնորհավորել է նախագահ [[Ստեֆանուս Յոհաննես Պաուլուս Կրյուգեր|Պաուլուս Կրյուգեր]]ին [[Տրանսվաալ]]ի հանրապետության հաղթանակի համար ընդդեմ բրիտանական [[Ջեյմսոնի ռեյդ]]ում, այսպիսով դեմ գնալով Բրիտանիայի հանրային կարծիքին:կարծիքին։
 
Բրիտանացիների հանրային կարծիքը Կայզերի հանդեպ շատ բարձր էր վերջինիս կառավարման առաջին տասներկու տարիներին, սակայն սկսեց անկում ապրել 1890-ականների վերջին:վերջին։ [[Առաջին համաշխարհային պատերազմ]]ի ընթացքում նա դարձավ բրիտանական հակագերմանական գաղափարախոսության հիմնական թիրախը և բնորոշվեց որպես ատելի թշնամի{{Sfn | Reinermann | 2008 | pp = 469–85}}:
 
Վիլհելմը փորձեց բոլորի ուշադրությունը գրավել տեղեկատվություն տարածելով [[դեղին վտանգ]]ի մասին՝ փորելով համոզել եվրոպական առաջնորդներին, որ վտանգ կա Չինաստանից ներխուժման հետ կապված, քիչ թվով առաջնորդներ ուշադրություն դարձրեցին{{Sfn | Röhl | 1996 | p = 203}}: Վիլհելմը օգտագործեց Ճապոնիայի հաղթանակը [[Ռուս-ճապոնական պատերազմ (1904-1905)|Ռուս-ճապոնական պատերազմ]]ում, որպեսզի փորձի համոզել եվրոպացիներին, որ դեղին վտանգը գնալով իրական է դառնում, քանի որ, ըստ Վիլհելմի Ճապոնիան կարող է միավորվել Չինաստանի հետ և շարժվեր դեպի արևմուտք:արևմուտք։ Վիլհելմի օրոք Գերմանիան ներդրումներ կատարեց իր Աֆրիկայի և Խաղաղ օվկիանոսի գաղութներում, որոնցից քչերն էին եկամտաբեր, բացի այդ դրանք բոլորը Գերմանիան կորցրեց Առաջին աշխարհամարտի ընթացքում:ընթացքում։ [[Հարավարևմտյան Աֆրիկա]]յում (այժմ Նամիբիա), սկսեց հեղաշրջում ընդդեմ Գերմանիայի տիրապետության, որը բերեց [[Հերերոների և հոտենտոտների ապստամբություն|երերոների և հոտենտոտների կոտորածին]], չնայած Վիլհելմը հրամայեց կանգնեցնել կոտորածը:կոտորածը։
 
Դիվանագիտության մեջ Վիլհելմի եզակի հաջողություններից մեկը եղել 1900 թվականին, երբ նա աջակցեց [[Ֆրանց Ֆերդինանդ]]ի և [[Սոֆիա (Հոհենբուրգի կոմսուհի)|Կոմսուհի Սոֆիա Խոտեկ]]ի ամուսնության, ի հակադրություն Ավստրիայի կայսր [[Ֆրանց Յոզեֆ I]]-ի ցանկության{{Sfn | Cecil | 1996 | p = 14}}:
===Պաշտոնական այցելություններ Օսմանյան կայսրություն===
[[Պատկեր:Wilhelm_Decorated_Streets.jpg|thumb|Կայսր Վիլհելմ II-ը [[Երուսաղեմ]]ում, Օսմանյան կայսրություն կատարած այցի շրջանակներում, 1898 թվական:]]
Իր առաջին այցի ժամանակ [[Կոստանդնուպոլի]] 1889 թվականին, Վիլհելմը համաձայնեցրեց գերմանական հրացանների վաճառքը Օսմանյան բանակին<ref name="istanbulnet">{{cite web|url=http://www.istanbul.net.tr/istanbul_eski_eserler_detay.asp?id=135 |title=Alman Çeşmesi |accessdate=2006-09-16 |deadurl=yes |archiveurl=https://web.archive.org/web/20070927210356/http://www.istanbul.net.tr/istanbul_eski_eserler_detay.asp?id=135 |archivedate=սեպտեմբերի 27, 2007 |df=dmy }}</ref>:։ Իր երկրորդ պատոնական այցը [[Օսմանյան կայսրություն]] կայացել էր սուլթան [[Աբդուլ Համիդ II]]-ի հրավերով:հրավերով։ Կայզերը իր ուղևորությունը սկսեց Ստամբուլի օսմանյան [[Էյալեթ]]ի 1898 թվականի հոկտեմբերի 16-ից, դրանից հետո առագաստանավով մեկնեց [[Հայֆա]] հոկտեմբերի 25-ին:ին։ [[Երուսաղեմ]] և [[Բեթղեհեմ]] այցելելուց հետո Կայզերը վերադարձավ [[Յաֆֆա]], որտեղի նավով գնաց [[Բեյրութ]], որտեղից գնացքով [[Ալեյ (քաղաք)|Ալեյ]] և [[Զահլե]]ով հասավ Դամասկոս նոյեմբերի 7-ին<ref name="Emperor's visit">{{cite web|url=http://www.abdelraoufsinno.com/periodicals/docum_41.pdf|title=The Emperor's visit to the East: As reflected in contemporary Arabic journalism|author=Abdel-Raouf Sinno|date=1998}}</ref>:։ Հաջորդ օրը Կայզերը արտասանեց իր հանրահայտ ելույթը Սալահադինի դամբարանում, որտեղ նա ասաց.
 
{{Քաղվածք|Տեսնալով այս մեծ հյուրընկալությունը, որը ցուցաբերվեց մեր հանդեպ` ես համարում եմ, որ պարտավոր եմ շնորհակալ լինել Ձեզ իմ և Կայսրուհու անունից ջերմ հյուրընկալության համար, որը եզ զգացի բոլոր քաղաքներում որտեղ եղա, հատկապես Դամասկոս քաղաքում:քաղաքում։ Խորապես ցնցված լինելով այս հիասքանչ ընդունելությունից և գիտակցելով, որ կանգնած եմ բոլոր ժամանակների ամենամեծ առաջնորդներից մեկի, մեծ սուլթան Սալահադինի դամբարանի վրա, որի նման ասպետ այլևս չի եղել, ես մեծ բավականությամբ իմ շնորհակալությունն եմ հղում բոլորի կողմից Սուլթան Աբդուլ Համիդին:Համիդին։ Այսուհետ Սուլթանը և նաև երեք հարյուր միլիոն մուսուլմաններ, ովքեր համարում են սուլթանին իրենց խալիֆ, կարող են համոզված լինել, որ Գերմանական կայսրությունը միշտ կմնա իրենց ընկերը:ընկերը։|author=Վիլհելմ II|source=<ref>{{cite book|author1=Wolf von Schierbrand |authorlink1=Wolf Curt von Schierbrand |author2=A. Oscar Klaussmann|url=https://archive.org/details/kaisersspeechesf00williala|title=The kaiser's speeches: Forming a character portrait of Emperor William II|publisher=Harper & Brothers Publishers|year=1903|page=320–321}}</ref>}}
 
Նոյեմբերի 10-ին Վիլհելմը այցելեց [[Բաալբեկ]], որից հետո Բեյրութից նավով վերադարձավ տուն նոյեմբերի 12-ին<ref name="Emperor's visit"/>:։ Իր եկրորդ այցելության ժամանակ երաշխավորեց գերմանական ընկերությունների խոստումը նախագծել [[Բեռլին-Բաղդադ երկաթգիծ]]ը<ref name="istanbulnet"/>:։
 
Նա երրորդ անգամ այցելեց 1917 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, որպես սուլթան [[Մեհմեդ V]]-ի հյուր:հյուր։
 
===Հոնի 1900 թվականի ելույթ===
1900 թվականին Չինաստանում տեղի ունեցավ հակաարևեմտյան [[Բոքսերի ապստամբություն]]ը ընդդեմ բրիտանական, ֆրանսիական, ռուսական, ամերիկյան ճապոնական և գերմանական զորքերին:զորքերին։ Այնուամենայնիվ գերմանացիները որոշեցին, որ ապստամբությանը մասնակցելը որևէ հեղինակություն չի բերի նրանց և միացան միայն, երբ բրիտանացիները և ճապոնացիները նվաճեցին [[Պեկին]]ը:ը։ Բացի այդ գերմանացիների ուշ միանալուց բացի իրավիճակը ավելի վատթարացրեց Կայզերի վատ պատրաստված ելույթը, ով հրամայեց իր զորքերին լինել [[հոներ]]ի պես անողոք ճակատամարտում<ref name="HunSpeechII">{{cite web|title="Hun Speech": Kaiser Wilhelm II's Address to the German Expeditionary Force Prior to its Departure for China (July 27, 1900)|url=http://germanhistorydocs.ghi-dc.org/sub_image.cfm?image_id=2178|publisher=German History in Documents and Images|accessdate=դեկտեմբերի 24, 2012}}</ref>:։ Վիլհելմը այս ելույթը ունեցավ [[Բրեմերհավեն]]ում 1900 թվականի հուլիսի 27-ին, հասցեագրելով իր խոսքերը գերմանական ուժերին, որոնք ուղարկվել էին ճնշելու Բոքսերի ապստամբությունը:ապստամբությունը։ Վիլհելմը իր ելույթում օգտագործեց կրակոտ և շովինիստական հռետորաբանություն՝ ընդգծելով Գերմանական կայսրության հզորությունը:հզորությունը։ Կա ելույթի երկու տարբերակ:տարբերակ։ Արտաքին քաղաքականության գրասենյակը հրատարակեց խմբագրված տարբերակը, համոզելով, որ չի նշվել մեկ շատ կարևոր պարագրաֆի մասին, ինչը դիտվեց որպես դիվանագիտական բացթողում<ref name="HunSpeech">{{cite web|last=Dunlap|first=Thorsten|url=http://germanhistorydocs.ghi-dc.org/sub_document.cfm?document_id=755&language=english|title=Wilhelm II: "Hun Speech" (1900)|publisher=German History in Documents and Images|accessdate=դեկտեմբերի 24, 2012}}</ref>:։ Խմբագրված տարբերակը հետևյալն է.
 
{{quote|Մեծ անդրծովյան խնդիրներ են ընկել Գերմանական կայսրության վրա, խնդիրներ, որոնք շատ ավելի մեծ են, քան մեր երկրից որևէ մեկը կսպասեր:կսպասեր։ Գերմանական կայսրությունը, ինչպես իրեն է հատուկ, պարտավոր է օգնել իր քաղաքացիներին, ովքեր վտանգի մեջ են օտար երկրներում:երկրներում։ Խնդիրներ, որոնք հին [[Սրբազան Հռոմեական կայսրություն|գերմանական ազգի Հռոմեական կայսրությունը]] ի վիճակի չէր լուծել, նոր Գերմանական կայսրությունը հստակ գիտի լուծման ձևը:ձևը։ Սա հնարավոր է դարձնում մեր բանակը:բանակը։
 
Այն կառուցվել է երեսնամյա ազնիվ, խաղաղ աշխատանքի արդյունքում` հետևելով իմ աստվածատուր պապիկի սկզբունքներին և դրել ենք դրանք թշնամու առաջ փորձության, որտեղ նրանք պետք է ապացուցեն իրենց գերակայությունը:գերակայությունը։ Ձեր կուրսանտները ռազմածովային ուժերում արդեն անցել են փորձությունը, նրանք ցույց են տվել իրենց սկզբունքները և ես հպարտ եմ, որ մեր կուրսանտները առավելություն ունեն օտարերկրացիների նկատլամբ:նկատլամբ։ Հիմա ամեն ինչ կախված է ձեզանից, որպեսզի նմանվեք նրանց:նրանց։
 
Մեծ փորձություն է սպասվում ձեզ:ձեզ։ Դուք պետք է վրեժ լուծեք մեծ անարդարության համար:համար։ Չինացիները ոտնահարել են ազգերի իրավունքը, նրանք ծաղրի են ենթարկել իրենց հյուրին, խախտել են հյուրընկալության նորմերը, ինչը աննախադեպ է պատմության մեջ:մեջ։ Շատ ավելի մտահոգիչ է, որ հանցագործությունը կատարել է մի ազգ, որը հպարտանում է իր հին մշակույթով:մշակույթով։ Ցույց տվեք հին պրուսական առաքինությունը:առաքինությունը։ Պատկերացրեք ձեզ որպես քրիստոնյաներ, որոնք տառապանքների դեմ կայուն են:են։ Թող ազնվությունը և փառքը ուղեկցի ձեր գիտելիքներին և զենքին:զենքին։ Կարգապահությամբ և արիությամբ օրինակ եղեք ամբողջ աշխարհի համար:համար։
 
Դուք լավ գիտեք, որ կռվում եք ընդդեմ խորամանկ, արի, լավ զինված և դաժան թշնամու դեմ:դեմ։ Երբ դուք նրան հանդիպեք, իմացեք, որ ոջ մի զիջում չպետք է լինի:լինի։ Գերիներ չպետք է վերցնել:վերցնել։ Այնպես ցույց տվեք Ձեր ուժը, որ ոչ մի չինացի հազարմյակներ թարս չնայի գերմանացու ուղղությամբ:ուղղությամբ։ Պահպանեք կարգապահությունը:կարգապահությունը։ Թող Աստծո օրհնությունը լինի ձեզ հետ, յուրաքանչյուրի և ամենքի հետ:հետ։ Բացեք քաղաքակրթության ճանապարհը մեկընդմիշտ:մեկընդմիշտ։ Այսժմ կարող եք մեկնել:մեկնել։ Հաջողություն կոմրադներ<ref name="HunSpeech" /><ref>:{{Citation|last=Prenzle|first=Johannes|title=Die Reden Kaiser Wilhelms II|location=Leipzig|pages=209–212|language=German}}</ref>}}
 
Պաշտոնապես նրա ելույթից հանվել է հետևյալ մասը.
 
{{quote|Երբ դուք հանդիպեք թշնամուն, նա պետք է պարտության մատնվի:մատնվի։ Ոչ մի ներում:ներում։ Գերիներ չպետք է վերցնել:վերցնել։ Ով ընկնի ձեր ձեռքը պետք է սպանվի:սպանվի։ Ընդամենը հազար տարի առաջ [[հոներ]]ը թագավոր [[Աթթիլա]]յի գլխավորությամբ հայտնի դարձան այս եղանակով և անգամ այսօր նրանց դարձնում է հզոր պատմության մեջ:մեջ։ Պետք է նույնկերպ գերմանացու անունը հայտնի դարձնել Չինաստանում, որ ոչ մի չինացի չհամարձակվի ուրիշ աչքերով նայել գերմանացու ուղղությամբ<ref name="HunSpeech" /><ref>{{Citation|last=Görtemaker,|first=Manfred|title=Deutschland im 19. Jahrhundert. Entwicklungslinien|year=1996|publisher=Schriftenreihe der Bundeszentrale für politische Bildung|location=Opladen|edition=Volume 274|page=357}}</ref>։}}
 
 
«Հոն» տերմինը ավելի ուշ դարձավ դաշնակիցների հակագերմանական քարոզչության գլխավոր հենքերից մեկը Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ<ref name="HunSpeechII" />:։
 
===Մարոկկոյի ճգնաժամ===
Վիլհելմը դիվանագիտական լուրջ սխալներից մեկը գործեց 1905 թվականի [[Մարոկկոյի առաջին ճգնաժամ|Մարոկկոյի ճգնաժամ]]ի ժամանակ, երբ նա այցելեց Մարոկկոյի [[Տանժեր]] քաղաք 1905 թվականի մարտի 31-ին:ին։ Նա իր օգնելու պատրաստակամությունը հայտնեց Մարոկկոյի սուլթան [[Աբդուլազիզ (Մարոկկոյի սուլթան)|Աբդուլազիզ]]ին<ref name="Britannica">{{EB1911|noprescript=1|title=Morocco|volume=18|page=858}}</ref>:։ Կայզերը շրջեց քաղաքում սպիտակ ձիու վրա նաստած:նաստած։ Կայզերը հայտարարեց, որ եկել է պաշտպանելու սութանի ինքնիշխանությունը, որը հարցականի տակ էր դրել Ֆրանսիան իր ազդեցությամբ:ազդեցությամբ։ Դրանից հետո սուլթանը մերժեց Ֆրանսիայի առաջարկած բարեփոխումների ծրագիրը և առաջարկեց աշխաևհի տերություններին գագաթնաժողով հրավիրելը, որը պետք է խորհուրդ տար իրեն ինչպես իրականացնել անհրաժեշտ բարեփոխումներ:բարեփոխումներ։
 
Կայզերի ներկայությունը Ֆրանսիայի կողմից դիտվեց որպես Գերմանիայի հետաքրքրվածություն Մարոկկոյի նկատմաբ ի հակառակ Ֆրանսիայի հետաքրքրությունների:հետաքրքրությունների։ Կայզերը իր ելույթում անգամ նշեց որ կցանկանար, որ Մարոկկոն ձեռք բերի անկախություն և սա շատ զայրացրեց Ֆրանսիային և առիթ դարձավ [[Ալխեսիրասի կոնֆերանս]]ից հետո ավելի շատ մեկուսացնել Գերմանիային Եվրոպայում{{Sfn | Cecil | 1996 | pp = 91–102}}:
===''Daily Telegraph''-ի գործ===
 
[[Պատկեր:Churchill und Wilhelm II. (1906).jpg|thumb|upright=0.9|Վիլհելմ II-ը և [[Ուինսթոն Չերչիլ]]ը [[Վրոցլավ]]ի մոտակայքում, [[Սիլեզիա (մարզ)]] 1906 թվականին:]]
 
''Daily Telegraph''-ի հարցազրույցը համարվում է Վիլհելմի ամենակոպիտ սխալը, որն արժեցավ նրա հեղինակության և իշխանության նվազման ավելի շատ Գերմանիայում, քան նրա սահմաններից դուրս<ref>{{cite book|author=John C. G. Röhl|title=Wilhelm II: Into the Abyss of War and Exile, 1900–1941|url=https://books.google.am/books?id=FN9GAgAAQBAJ&pg=PA662|year=2014|publisher=Cambridge University Press|pages=662–95|isbn=9781107728967}}</ref>:։ ''[[The Daily Telegraph|Daily Telegraph]]''-ի 1908 թվականի Գերմանիայում հրատարակված էջերից մեկում հարցազրույց զետեղվեց, որում ներառված էր Վիլհելմի հետ հարցազրույցը:հարցազրույցը։ Վիլհելմը հարցազրույցը ի կզբանե համարում էր անգլո-գերմանական բարեկամության և հարաբերությունների զարգացման հիմք, սակայն հարցազրույցի ժամանակ իր էմոցիոնալ բռնկումների պատճառով նա ոչ միայն փչացրեց հարաբերությունները Բրիտանիայի հետ, այլ Ֆրանսիայի, Ռուսաստանի և Ճապոնիայի հետ:հետ։ Նա իր զրույցում նաև նշեց, որ գերմանացիները հոգ չեն տանելու բրիտանացիների հանդեպ, Ֆրանսիան և Ռուսաստանը փորձում են Գերմանիային ներքաշել [[Անգլո-բուրական պատերազմ]]ում և որ Գերմանիայի նավատորմը կառուցվում է Ճապոնիայի դեմ և ոչ Բրիտանիայի:Բրիտանիայի։ Նրա հարցազրույցի ամենահիշարժան մասն էր, որ նա ասաց, - «Դուք անգլիացիները խելագար եք, խելագար, խելագար ինչպես մարտ ամսվա նապաստակը»<ref>{{cite web|url=http://wwi.lib.byu.edu/index.php/The_Daily_Telegraph_Affair|title=The Daily Telegraph Affair|publisher=}}</ref>։ Արդյունքում սա լրջագույն ազդակ էր Վիլհելմի գահընկեցության գործընթացի սկզբին Գերմանիայում:Գերմանիայում։ Վիլհելմի վարկանիշը մնաց առավելագույն ցածր այս հարցազրույցից հետո{{Sfn | Cecil | 1996 | loc = vol. 2, pp. 135–7, 143–45}}<ref>Donald E. Shepardson, "The 'Daily Telegraph' Affair," ''Midwest Quarterly'' (1980) 21#2 pp 207–220</ref>:
 
===Ռազմածովային ուժերի մեծացում===
Վիլհելմի կողմից իրականացրած քաղաքականություններից ամենաազդեցիկը նավատորմի զանգվածային շինարարությունն էր:էր։ Հզոր նավատորմը Վիլհելմի գերնպատակն էր:էր։ Նա իր մորից ժառանգել էր սերը դեպի բրիտանական [[Արքայական նավատորմ]]ը, որը այդ ժամանակ ամենամեծն էր աշխարհում:աշխարհում։ Նա մեկ անգամ իր մորեղբայր [[Էդուարդ VII|Ուրելսի արքայզն]]ին ասել էր, որ իր երազանքն է ունենալ սեփական նման նավատորմ:նավատորմ։ Վիլհելմի մղումները երևացին նա տատիկ [[Վիկտորիա (Մեծ Բրիտանիայի թագուհի)|Վիկտորիա]]յի 60 ամյակին նվիրված նավատորմի ցուցադրությունից հետո:հետո։ Բացի այդ Վիլհելմը ցանկանում էր ընդարձակել իր ազդեցությունը Հարավային Աֆրիկայում [[Կրյուգերի հեռագիր|Կրյուգերի հեռագրից]] հետո:հետո։ Վիլհելմը նավատորմի շինարարությունը սկսեց նավատորմի ղեկավար [[Ալֆրեդ ֆոն Տիրպից]]ի նշանակումից հետո 1897 թվականին<ref>Carl L. Boyd, "The Wasted Ten Years, 1888–1898: The Kaiser Finds an Admiral." ''Royal United Services Institution. Journal'' 111.644 (1966): 291-297.</ref>:։
 
Նոր ադմիրալը մշակեց նոր պլան, որը կոչեցին «Ռիսկային տեսություն» կամ [[Տիրպիցի պլան]], որով Գերմանիան կարող էր մարտնչել Բրիտանիայի դեմ և պաշտպաներ Գերմանիայի դիրքերը միջազգային հարփակում շնորհիվ հզոր նավատորմի կառուցված [[Հյուսիսային ծով]]ում<ref>Jonathan Steinberg, "The Tirpitz Plan." ''Historical Journal'' 16.1 (1973): 196-204. [https://www.jstor.org/stable/2637924 online]</ref>:։ Տրիպիցը օգտվեց Վիլհելմի վստահությունից և պահանջեց նավատորմային միջոցներ 1897 և 1900 թվականներին, որոնցով Գերմանիայի նավատորմը կառուցվեց Բրիտանական կայսրության նավատորմին նման նավատորմ:նավատորմ։ Նավատոմի ծախսերը բերեցին ֆինանսական խնդիրների Գերմանիայում 1914 թվականի դրությամբ, քանի որ 1906 թվականին Վիլհելմը կարգադրեց կառուցել ավելի մեծ և ավելի թանկարժեք ռազմանավ<ref>Lamar Cecil, ''Wilhelm II: Emperor and Exile, 1900-1941 - Vol. 2'' (1996) pp 152-73.</ref>:։
 
1889 թվականին Վիլհելմը վերակազմավորեց վերահսկողության մակարդակը նավատորմում՝ ստեղծելով Նավատոմի կաբինետ (''Marine-Kabinett'') Գերմանիայի կայսերական ռազմական կաբինետի նման, որը նախկինում վերահսկում էր նավատորմը և բանակը:բանակը։ Նավատորմի կաբինետի ղեկավարին տրված էր մեծ լիազորություններ, այդ թվում նշանակումներ, ազատումների, կառավարում և հրամանների արձակում ռազմածովային ուժերին:ուժերին։ Կաբինետի առաջին ղեկավար նշանակվեց կապիտան [[Գուստավ ֆոն Սենդեն-Բիբրան]]ը, ով պաշտոնավարեց մինչև 1906 թվականը:թվականը։ Կայրսերական ադմիրալությունը լուծարվեց և դրա պարտականությունը բաշվեցին երկու կազմակերպությունների միջև:միջև։ Ստեղծվեց նոր պաշտոն հավասար բանակի գերագույն հրամանատարին. Ադմիրալության գլխավոր շտաբի պետ կամ ''[[Oberkommando der Marine]]'', որը պատասխանատու էր նավերի կառուցման, մարտավարության և տակտիկայի համար:համար։ Փոխադմիրալ նշանակվեց [[Մաքս ֆոն դեր Գոթս]]ը 1889 թվականին և պաշտոնավարեց մինչև 1895 թվականը:թվականը։ Նավերի նախագծման և մատակարարումների համար պատասխանատու էր Կայսրեական Նավատոմային գրադենյակի պետական խորհուրդը ([[Reichsmarineamt]]), որը ենթարկվում էր Կանցլերին և խորհուրդ էր հարցնում ''Ռայխստագ''-ից նավատորմային հարցերով:հարցերով։
 
==Առաջին համաշխարհային պատերազմ==
Պատմաբանների մեծ մասը կարծում է, որ Վիլհելմը հիմնականում կատարում էր ծիսական պարտականությունները պատերազմի ժամանակ՝ իրականացնելով ռազմական շքերթներ և մրցանակաբաշխություններ:մրցանակաբաշխություններ։ «Մարդ, որն իրեն համարում էր ամենակարող խաղաղ ժամանակ, պատերազմի ժամանակ դաձավ 'Կայզերի ստվերը' աչքից հեռու, թաքնված և մի կողմ քաշված:քաշված։»<ref>Lamar Cecil, ''Wilhelm II, vol. ii: Emperor and Exile, 1900–1941'' (1996), p. 212.</ref>
===Սարաևոյի ճգնաժամ===
[[Պատկեր:Kaiserparade 1909 Karlsruhe.jpg|thumb|upright=1.35|Կայսր Վիլհելմը Բադենի մեծ իշխանի, Պրուսիայի արքայազնի, Հեսեի մեծ իշխանի, Մեկլենբուրգ-Շվերինի մեծ իշխանի, Բավարիայի արքայազնի, Բադենի արքայազնի և իր որդու հետ 1909 թվականի ամռան զորավարժությունների ժամանակ:]]
[[Պատկեր:Kaiser generals.jpg|thumb|upright=1.35|Վեիլհելմ II-ը գերմանացի գեներալների հետ]]
 
Վիլհելմը Ավստրո-Հունգարիայի արքայազն [[Ֆրանց Ֆերդինանդ]]ի ընկերն էր և խորապես ցնցված եր նրա սպանությամբ 1914 թվականի հունիսի 28-ին:ին։ Վիլհելմը հրամայեց սատարել Ավստրո-Հունգարիային վերացնելու սերբական [[Սև ձեռք (Սերբիա)|Սև ձեռք]] գաղտնի կազմակերպությունը, որն իր վրա էր վերցրել սպանության պատասխանատվությունը:պատասխանատվությունը։ Նա ցանկացավ մնալ Բեռլինում մինչև ճգնաժամը կլուծվի, սակայն նրա խորհրդականները համոզեցին նրան գնալ ճանապարհորդության Հյուսիսային ծովում 1914 թվականի հուլիսի 6-ին:ին։ Վիլհելմը շատ էր ցանկանում լինել գործողությունների կիզակետում, և երբ իմացավ [[Հուլիսյան ճգնաժամ|Ավստրո-Հունգարիայի վերջնագրի]] մասին Սերբիային, շտապ վերադարձավ Բեռլին:Բեռլին։ Նա Բեռլին հասավ Հուլիսի 28-ին և կարդալով Սերբիայի պատասխանը, գրեց դրա վերաբերյալ.
 
{{quote|Հիանալի որոշում ընդամենը 48 ժամում:ժամում։ Սա ավելին էր քան ես սպասում էի:էի։ Սա մեծ բարոյական հաղթանակ է Վիեննայի համար, սակայն պատերազմի վտանգը դեռևս առկա է և դեսպան Գիզլին խորհուրդ կտամ լուռ մնալ Բելգրադում:Բելգրադում։ Այս փաստաթղթի պատճառով ես երբեք չէի հայտարարի զորահավաքի մասին{{Sfn | Ludwig | 1927 | p = 444}}:}}
 
Կայսրը չգիտեր, որ Ավտոր-Հունգարիայի նախարարները և գեներալները արդեն համոզել էին Ավստրիայի 83 ամյա կայսր [[Ֆրանց Յոզեֆ I]]-ին ստորագրել Սերբիային պատերազմ հայտարարելու մասին հռչակագիր:հռչակագիր։ Դրանից հետո Ռուսաստանը սկսեց գլխավոր զորահավաքը, որպեսզի հարձակվի Ավստրիայի վրա և պաշտպանի Սերբիային:Սերբիային։
 
===Հուլիսյան ճգնաժամ===
Հուլիսի 30-ին երբ Վիլհելմը ստացավ փաստաթուղթ, որով պարզ էր, որ Ռուսաստանը չի չեղարկի զորահավաքը, նա մեկնաբանություն գրեց հետևյալ տեքստով. {{quote|... Ես այլևս ոչ մի կասկած չունեմ, որ մեր պարտավորությունները Ավստրիային պաշտպանելուն օգտագործում են Անգլիան, Ռուսաստանը և Ֆրանսիան` հրահրելով Ավստրո-սերբական պատերազմը և մեզ նույնպես ներքաշում են պատերազմի մեջ ... Մենք կպահպանենք բարեկամական հարաբերությունները ծեր և ազնիվ կայսրի հետ և կպայքարեն Անգլիայի դեմ, որը ցանկանում է ոչնչացնել մեզ և դրա համար ունենալ լուրջ հիմք և բոլոր եվրոպական երկրներին հանում է մեր դեմ{{Sfn | Balfour | 1964 | pp = 350–51}}:}}
 
Երբ պարզ դարձավ, որ Գերմանիան մտնելու է պատերազմի մեջ երկու ճակատվո և Բրիտանիան նույպես պատերազմի մեջ կլինի, եթե Գերմանիան հարձակվի Ֆրանսիայի վրա չեզոք [[Բելգիա]] տարածքով, խուճափած Վիլհելմը փորձեց վերաուղղել հիմնական գրոհը Ռուսաստանի վրա:վրա։ Երբ [[Հելմուտ ֆոն Մոլտկե կրտսեր]]ը (ով ընտրել էր հին 1905 թվականի պլանը մշակված [[Ալֆրեդ ֆոն Շլիֆեն]]ի կողմից Գերմանիայի հնարավոր երկու ճակատով պատերազմի համար) նրան ասաց, որ դա անհնար է, Վիլհեմը ասաց,-«Քո [[Հելմուտ ֆոն Մոլտկե Ավագ|հորեղբայրը]] ուրիշ պատասխան կտար»{{Sfn | Ludwig | 1927 | p = 453}}: Վիլհելմը նաև ասել էր,-«Մտածում եմ, որ [[Գեորգ V|Գեորգը]] և [[Նիկոլայ II|Նիկին]] խաղացել են իմ դեմ:դեմ։ Եթե իմ [[Վիկտորիա (Մեծ Բրիտանիայի թագուհի)|տատիկը]] ողջ լիներ, նա երբեք չէր թողնի դա»{{Sfn | Balfour | 1964 | p = 355}}: Բնօրինակ [[Շլիֆենի պլան]]ով Գերմանիան սկզբից պետք է հարձակվեր ավելի թույլ թշնամու վրա, այսինքն Ֆրանսիայի վրա:վրա։ Ըստ պլանի Ֆրանսիային ջախջախումը պետք է շատ կարճ տևեր, մինչ Ռուսաստանը սպատրաստվեր պատերազմի:պատերազմի։ Ֆրանսիայի հաղթելը հեշտ էր Պրուսիայի համար 197 թվականի Ֆրանս-պրուսական պատերազմի ժամանակ:ժամանակ։ 1914 թվականին Ֆրանսիայի և Գերմանիայի սահմանին գերմանացիների գրոհը կարող էր կանգնեցվել Ֆրանսիայի ամրությունների շնորհիվ:շնորհիվ։ Իսկ Վիլհելմը կատեգորիկ դեմ էր Նիդերլանդներով հարձակմանը:հարձակմանը։
 
===Ստվեր-Կայզեր===
[[Պատկեր:Hindenburg, Kaiser, Ludendorff HD-SN-99-02150.JPG|left|thumb|upright=1.15|[[Պաուլ ֆոն Հինդենբուրգ|Հինդենբուրգ]]ը, Վիլհելմ II-ը և [[Էրիխ Լյուդենդորֆ|Լյուդենդորֆ]]ը 1917 թվականի հունվարին:]]
 
Պատերազմի ժամանակ Վիլհելմի ազդեցությունը նշանակալի ընկավ և նա կատարում էր հիմնականում արարողակարգային պարտականություններ:պարտականություններ։ Բարձրագույն հրամանատարությունը շարունակում էր շարժվել նրա մարտավարությամբ անգամ երբ պարզ դարձավ, որ [[Շլիֆենի պլան]]ը ձախողվել է:է։ 1916 թվականի դրությամբ կայսրությունը արդյունավետորեն դարձավ ռազմական դիկտատուրաֆելդմարշալ [[Պաուլ ֆոն Հինդենբուրգ]]ի և գեներալ [[Էրիխ Լյուդենդորֆ]]ի գլխավորությամբ{{Sfn | Craig | pp = 374, 377–78, 393}}: Հիմնականում կտրված լինելով իրականությունից և քաղաքական որոշումներ ընդունելու գործընթացից՝ Վիլհելմը տատանվում էր պարտվողականության և հաղթանակի երազանքների միջև:միջև։ ինչը տարածվում էր նաև նրա բանակի վրա:վրա։ Այնուամենայնիվ Վիլհելմը դեռ իրավունք ուներ կատարել քաղաքական նշանակումներ և միայն նրա համաձայնությունից հետո կարող էին իրականացվել լուրջ փոփոխություններ ռազմական գործերում:գործերում։ Վիլհելմը 1914 թվականի սեպտեմբերին հեռացրեց Հելմուտ ֆոն Մոլտկե կրտսերին և նրա փոխարեն նշանակեց [[Էրիխ ֆոն Ֆոլկենհայն]]ին:ին։ 1917 թվականին Հինդենբուրգը և Լյուդենդորֆը որոշեցին, որ Բեթման-Հոլվեգը այլևս չպիտի պաշտոնավարի որպես կանցլեր և խորհուրդ տվեցին Կայզերին նշանակել մեկ ուրիշի:ուրիշի։ Երբ նա հարցրեց ում, նրանք խորհուրդ տվեցին հանրությանը ոչ հայտնի [[Գեորգ Միխաելես]]ին:ին։ Կայզերը չէր ճանաչում Միխաելեսին, սակայն համաձայնեց գեներալների հետ:հետ։ 1917 թվականի հուլիսին երբ նա իմացավ, որ նրա զարմի Գեորգ V-ը անվանափոխել է Բրիտանիայի թագավորական տոհմի անվանումը [[Վինդզորների հարստություն|Վինդզոր]]<ref>{{London Gazette|issue=30186|page=7119|date=17 July 1917}}</ref>, Վիլհելմը որոշեց, որ պետք է դիտել [[Շեքսպիր]]ի ''[[Վինձորի զվարճասեր կանայք]]'' ներկայացումը<ref>{{Citation | url = https://books.google.am/books?id=4QcAVV_jIqYC&pg=PP22#v=onepage&q&f=false | page = xxiii | title = Books | isbn = 9780307593023 | date = 23 March 2010| last1 = Carter | first1 = Miranda }}</ref>:։ Կայզերի վարկանիշը կտրուկ ընկավ 1918 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբեր ամիսներին բանակում, քաղաքացիական կառավարությունում և հանրության շրջանում, քանի որ ԱՄՆ նախագահ [[Վուդրո Վիլսոն]]ը հասկացրել էր, որ Կայզերը այլևս չի լինի հաշտության պայմանագրի քննարկման կողմ{{Sfn | Cecil | 1996 | p = 283}}{{Sfn | Schwabe | 1985 | p = 107}}: Նույն տարեթվին Վիլհելմը հիվանդացավ աշխարհով տարածված [[Իսպանական գրիպ]]ով, սակայն ողջ մնաց<ref>Collier 1974</ref>:։
 
==Գահընկեցություն և հեռացում==
 
Վիլհելմը Բելգիայի [[Սպա (քաղաք)|Սպա]] քաղաքում տեղակայված կայսրեական բանակի գլխավոր շտաբի մասնաշենքում էր, երբ ապստամբությունները Բեռլինում և այլ կենտրոններում անակնկալի բերեցին նրան 1918 թվականի վերջում:վերջում։ Ապստամբությունները իր կառուցած նավատորմում շոկային էին նրա համար:համար։ [[Գերմանական հեղափոխություն (1918-1919)|Գերմանական հեղափոխության]] բռնկումից հետո Վիլհելմը չէր կարողանում որոշել հրաժարվել թե ոչ գահից:գահից։ Այդ ժամանակից սկսած նա որոշել էր հանձնել կայսրի թագը, բայց պահել Պրուսիայի թագը:թագը։ Այնուամենայնիվ դա անգնար էր կայսրության սահմանադրությամբ:սահմանադրությամբ։ Մինչդեռ Վիլհելմը մտածում էր, որ նա կայսր է Պրուսիայի հետ միության շնորհիվ, սահմանադրությամբ ասվում էր որ Պրուսիայի թագը և կայսերական թագը կապված են, ինչը նշանակում էր, որ չի կարելի հրաժարվել մեկց՝ թողնելով մյուսը:մյուսը։
 
Վիլհելմի հույսերը պահպանել գոնե կոչումներից մեկը ի չիքս դարձան, երբ նա առերեսվեց աճող հեղափոխական տրամադրությունների հետ և կանցլեր [[Մաքսիմիլիան Բադենացի]]ն հայտարարեց Վիլհելմի կողմից երկու տիտղոսներից հրաժարման մասին 1918 թվականի նոյեմբերի 9-ին:ին։ Կանցլեր Մաքսիմիլիանը ստիպված էր նույնպես հրաժարական տալ նույն օրը, որբ պարզ դարձավ, որ միայն [[Գերմանիայի սոցիալ դեմոկրատական կուսակցություն|Գերմանիայի սոցիալ դեմոկրատական կուսակցության]] առաջնորդ [[Ֆրիդրիխ Էբերտ]]ը կարող է վերահսկել իրադրությունը:իրադրությունը։ Նույն օրն ավելի ուշ Էբերտի պետական քարտուղարը (նախարար), սոցյալ դեմոկրատ [[Ֆիլիպ Շեյդեման]]ը հռչակեց Գերմանիան որպես [[Վայմարյան հանրապետություն|հանրապետություն]]:։
 
Վիլհելմը համաձայնվեց հրաժարական տալ միայն Լյուդենդորֆի հեռանալուց հետո, ում փոխարինեց Գեներալ [[Վիլհելմ Գրյոներ]]ը, ով տեղեկացրեց կայսրին, որ զորքը հետ կվերադառնա, եթե հրաման լինի, սակայն չի ցանկանում կռվել Վիլհելմի գահի համար տնային ճակատում:ճակատում։ Միապետության վերջին հենարանն այլև չկար և անգամ ուժեղ մոնարխիստ Հինդենբուրգը խորհուրդ տվեց կայսրին հանձնել գահը{{Sfn | Cecil | 1996 | loc = vol. 2 p. 292}}:
 
Փաստը, որ բանակի բարձրագույն հրամանատարությունը կարող է մեկ օրում երես թեքել Վիլհելմից կանխագուշակվել էր 1897 թվականի դեկտեմբերին, որբ Վիլհելմը այցելեց [[Օտտո ֆոն Բիսմարկ]]ին վերջին անգամ:անգամ։ Բիսմարկը նորից զգուշացրել էր Կայզերին սպաների աճող ազդեցության մասին, հատկապես ադմիրալների, որոնք լծված են նավատորմի կառուցմանը:կառուցմանը։ Բիսմարկի վերջին զգուշացումն էր.
 
{{quote|Ձերդ Գերազանցություն, որքան երկար Դուք կոնենակ ներկայիս սպայական կազմը այնքան ձեզ շնորհակալ կլինեն:կլինեն։ Սակայն եթե իրավիճակը փոխվի, նրանք այլ մարդիկ կդառնան Ձեզ համար{{Sfn | Palmer | 1976 | p = 267}}:}}
 
Նոյեմբերի 10-ին Վիլհելմը անցավ սահմանը գնացքով և արտաքսվեց Նիդերլանդներ, որը մնացել էր չեզոք պատերազմի ընթացքում{{Sfn | Cecil | 1996 | loc = vol. 2 p. 294}}: 1919 թվականին ընդունված [[Վերսալյան պայմանագիր|Վերսալյան պայմանագր]]ի 227 հոդվածով հստակ նշվում էր, որ քրեական գործ է բացված Վիլհելմի դեմ «միջազգային կայունության և պայմանագրերի խախտման համար», սակայն Նիդերլանդների կառավարությունը հրաժարվեց արտահանձնել նրան, չնայած Դաշնակիցների կոչերին:կոչերին։ [[Գեորգ V]]-ը գրեց, որ համարում է իր զարմիկին «պատմության մեջ մեծագույն հանցագործ», սակայն մերժեց վարչապետ [[Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջ]]ի առաջարկին «կախաղան բարձրացնել Կայզերին»:։ ԱՄՆ նախագահ [[Վուդրո Վիլսոն]]ը դեմ էր արտահանձմանը՝ վախեալով որ այն կարող է ապակայունացնել միջազգային դրությունը և կորցվի խաղաղությունը{{Sfn | Ashton | Hellema | 2000 | pp = 53–78}}:
 
Սկզբում Վիլհելմը բնակություն հաստատեց [[Ամերոնգեն]]ում, որտեղ նոյեմբերի 28-ին պաշտոնական փաստաթղթով հրաժարվեց կայսրի և Պրուսիայի գահերին՝ պաշտոնապես ավարտելով Հոհենցոլերների 400 ամյա իշխանությունը Պրուսիայում:Պրուսիայում։ Նա նաև տեղեկացրեց իր զինվորներին և սպաներին Պրուսիայում և կոյսրությունում, որ նրանք այլևս պարտավոր չեն ենթարկվել իրեն<ref>{{cite book|title=The American Year Book: A Record of Events and Progress|url=https://books.google.am/books?id=jzM9AQAAMAAJ&pg=PA153|year=1919|page=153}}</ref>:։ Նա բնակարան ձեռք բերեց [[Դորն]]ում և տեղափոխվեց այնտեղ 1920 թվականի մայիսի 15-ին{{Sfn | Macdonogh | 2001 | p = 426}}: Սա մնաց իր բնակարանը մինչև կյանքի վերջ:վերջ։ The [[Վայմարյան հանրապետություն]]ը թույլատրեց Վիլհելմին տեղափոխել քսաներեք երկաթուղային վագոն կահույք, մեկ բեռնատար և մեկ նավ իր Պոտսդամի [[Նոր պալատ (Պոտսդամ)|Նոր Պալատ]]ից{{Sfn | Macdonogh | 2001 | p = 425}}:
 
===Կյանք արտաքսման մեջ===
1922 թվականին Վիլհելմը հրատարակեց իր հուշերի առաջին հատորը{{Sfn | Hohenzollern | 1922}}: Շատ բարակ գիրք, որտեղ հիմնական շեշտը դրված էր նրա անմեղության վրա Մեծ Պատերազմում և բացահայտում էր նրա գործողությունները կառավարման ժամանակ, հատկապես առանձնացված էր արտաքին քաղաքականությունը:քաղաքականությունը։ Իր կյանքի հետագա քսան տարիներին նա ընդունում էր հյուրեր (հիմնականում ոտնկայս) և թարմացնում էր իր պատկերացումները Եվրոպայի իրադարձությունների վերաբերյալ:վերաբերյալ։ Նա մորուք էր աճեցրել և թույլատրել էր իր հանրաճանաչ բեխերը կտրել:կտրել։ Նա նաև սովորեց հոլանդերեն:հոլանդերեն։ Վիլհելմը մեծացրեց իր գիտելիքները հնէաբանության ոլորտում, երբ հյուրընկալվել էր Հունաստանի [[Ախիլիոն]] պալատում:պալատում։ Նա պալատը գնել էր 1907 թվականին, որը նախկինում պատկանել էր [[Էլիզաբեթ Բավարացի (Ավստրիայի կայսրուհի)|Էլիզաբեթ Բավարացուն]], որը սպանվել էր 1898 թվականին:թվականին։ Նա նաև նախագծում էր կառուցել մեծ շինություններ և ռազմանավեր ազատ ժամերին:ժամերին։ Արտաքսման ժամանակ Վիլհելմի ամենասիրած զբաղմունքներից մեկը որսորդությունն էր և նա հավաքել էր հազարավոր կենդանիների խրթվիլակներ:խրթվիլակներ։ Նա իր ժամանակի մեծ մասը ծախսում էր ծառ կտրելով և հազարավոր ծառեր կտրվեցին նրա արտաքսման տարիներին Դորնում{{Sfn | Macdonogh | 2001 | p = 457}}:
 
====Հայացքներ նացիզմի վերաբերյալ====
 
1930-ական թվականների սկզբին Վիլհելմը հուս ուներ, որ գերմանական Նացիստական կուսակցության հաղթանակից հետո հետաքրքրություն կառաջանա վերականգնել միապետությունը և նրա ավաք թոռը կդառնա չորրորդ Կայզեր:Կայզեր։ Նրա երկրորդ կին Հերմինեն անընդհատ խնդրանքով դիմում էր Նացիստական կառավարությանը իր ամուսնու հարցով:հարցով։ Այնուամենայնիվ [[Ադոլֆ Հիտլեր]]ը որպես Առաջին աշխարհամարտի վետերան, ինչպես մյուս նացիստական առաջնորդները որևէ հարգանք չէին տածում դեպի այն մարդը, ով ըստ նրանց մեղավոր էր Գերմանիայի մեծագույն պարտության մեջ:մեջ։ Չնայած նա հյուրընկալել էր [[Հերման Գյորինգ]]ին Դորնում նվազագույնը մեկ անգամ, Վիլհելմը արդեն չէր վստահում Հիտլերին:Հիտլերին։ Իմանալով նախկին [[Կուրտ ֆոն Շլեյխեր|կանցլեր Շլեյխեր]]ի կնոջ սպանության մասին՝ ասաց «Մենք ստիպված ենք ապերլ մի իշխանության օրոք, որտեղ ամեն ոք պետք է պատրաստ լինի որ կարող է Նացիստների կամոք դուրս նետվել իրենց ճանապարհից»{{Sfn | Macdonogh | 2001 | pp = 452–52}}:
 
Վիլհելմը 1938 թվականի նոյեմբերի 9-10-ի [[Բյուրեղապակյա գիշեր]]վանից հետո ասել էր «Ես հենց նոր իմ տեսակետը հայտնեցի [[Արքակազն Ավգուստ Վիլհելմ|Ավիին]] (Վիլհելմի չորրորդ որդին) իր եղբայրների ներկայությամբ:ներկայությամբ։ Նա քաջություն էր ունեցել ասելու, որ համաձայն էր հրեաների ջարդերի հետ և հասկացել էր ինչի համար են դրանք տեղի ունեցել:ունեցել։ Երբ ես ասացի, որ յուրաքանչյուր մարդ պետք է որակի այս գործողությունները որպես վայրագություն, նա ցույց տվեց իր անհամաձայնությունը:անհամաձայնությունը։ Նա վերջնականորեն կորցրեց մեր ընտանիքը»{{Sfn | Macdonogh | 2001 | p = 456}}: Նա նաև հավելեց «Առաջին անգամ ես զղջում եմ, որ ես գերմանացի եմ»{{Sfn | Balfour | 1964 | p = 419}}:
 
{{quote|«Միայնակ մարդ, առանց ընտանիքի, առանց երեխաների, առանց Աստծու&nbsp;... Նա կառուցում է լեգիոններ, սակայն նա չի կառուցում ազգ:ազգ։ Ազգը կառուցված է ընտանիքներից, կրոնից և ավանդույթներից, այն հիմնված է մայրերի սրտերի, հայրերի խոհեմության և երեխաների բարօրության վրա... Մի քանի ամիս ես հակված էի հավատալու Նացիոնալ Սոցիալիզմին:Սոցիալիզմին։ Ես մտածում էի դա անհրաժեշտ է հետայսու:հետայսու։ Եվ ես բավարարված էի տեսնելով, որ այդ ժամանակ դրան հավատում էին շատ գերմանացիներ:գերմանացիներ։ Սակայն դա, կամաց կամաց ինձնից հեռցավ, անգամ մահացավ... Այն ոչինչ չթողեց բացառությամբ մի խումբ վերնաշապիկներով ավազակներից:ավազակներից։ Այս մարդը կարող էր ամեն տարի հաղթանակներ բերել մեր ազգի համար` չբերելով վտանգներ:վտանգներ։ Սակայն Մեր Գերմանիան, որը եղել է բանաստեղծների ու երաժիշտների, արվեստագետների ու զինվորների երկիր, նա դարձրեց խելագարների և դատարկամիտների երկիր, կլանելով ամբոխը և նրանց դարձնելով ստախոս և ֆանատիկ:ֆանատիկ։» ― Վիլհելմը Հիտելրի մասին, 1938 թվականի դեկտեմբեր 1938.<ref>{{cite web|url=http://www.oldmagazinearticles.com/pdf/Kaiser_Wm_and_Hitler.pdf|title=The Kaiser on Hitler|publisher=[[Ken (magazine)|Ken]]|date=15 December 1938|accessdate=2 October 2016}}</ref>|sign=|source=}}
 
1939 թվականի սեպտեմբերին [[Ներխուժում Լեհաստան|Լեհաստանի նկատմամբ տարած հաղթանակ]]ից հետո Վիլհելմի ադյուտանտ Գեներալ ֆոն Դոմմեսը գրեց Վիլհելմի անունից Հիտլերին, որ Հոհենցոլերների տոհմը մնում է հավատարիմ և նշեց, որ ինը Պրուսիայի արքայազն (մեկ որդի և ութ թոռ) կռվում են ռազմաճակատում, հավատացնելով, որ նրանք կռվում են Գերմանիայի համար ընդդեմ օտար երկրի, այսպիսով ուզում էր կապ հաստատել Հիտլերի հետ{{Sfn | Petropoulos | 2006 | p = 170}}: Վիլհելմին շատ էր հետաքրքրում Հիտլերի հաջողությունները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբնական շրջանում և անձնապես շնորհավորանք ուղարկեց Հիտլերին, երբ վերջինս նվաճեց Նիդերլանդները 1940 թվականի մայիսին. «Իմ Ֆյուրեր, ես շնորհավորում եմ Ձեզ և հույս ունեմ, որ Ձեր ղեկավարությամբ միապետությունը վերջնականապես կվերադառնա»:։ Հիտլերը այս նամակից ապշած էր և հիասթափված և իր օգնկանի մոտ բղավել է «Ինչ հիմարի մեկն է»<ref>''The Second World War'', Antony Beevor, Phoenix Books, 2013; pp.92–3</ref> Մեկ այլ հեռաֆիր Հիտլերին Վիլհելմը ուղարկեց Փարիզի անկումից հետո,- «Շնորհավորանքներս, դուք հաղթեցիք՝ օգտագործելով իմ զինվորներին»:։ 1940 թվականին, երբ Հիտլերը ներխուժեց Նիդելանդներ, Վիլհելմը մերժեց Չերչիլի առաջարկը տեղափոխվել Բրիտանիա՝ գերադասելով մահանալ Դորին իր տանը{{Sfn | Martin | 1994 | p = 523}}:
 
====Հակաանգլիական, հակասեմետական և հակամասոնական հայացքներ====
Դորնում իր վերջին տարում Վիլհելմը հավատում էր, որ Գերմանիան միապետության երկիր է և այդ պատճառով քրիստոնեական, իսկ Անգլիան լիբերալիզմի երկիրն էր և այդ պատճառով սատանայական կամ հակաքրիստոնեական<ref name=":0">{{Cite book|title=Conflict, Catastrophe and Continuity: Essays on Modern German History|last=Röhl|first=John C. G.|publisher=Cambridge University Press|year=2014|isbn=9780521844314|location=|pages=1263|quote=}}</ref>:։ Նա համոզված էր, որ Անգլիայի ղեկավար դասը մասոնական էր, որոնք սերում էին Հուդայից<ref name=":0" />:։ Վիլհելմը գտնում էր, որ Անգլիան պետք է ''ազատել'' ''հակաքրիստոնյա Հուդայից'':։ Հուդային պետք է դուրս քշել ոչ միայն Անգլիայից, այլ Եվրոպայից{{Sfn | Röhl | p = 211}}:
 
Նա հավատում էր, որ հրեաները և մասոնականներն են հրահրել երկու համաշխարհային պատերազմները՝ գտնելով որ Բրիտանական կայսրությունը հրեական է ամերիկյան ոսկով<ref name=":0" />:։ Ըստ Վիլհելմի «Այժմ մայրցամաքային Եվրոպան մոտ է բրիտանական և հրական ազդեցությունից ազատվելու և դուրս քշելու բրիտանացիներին և հրաներին և վերջնական արդյունքում կստեղծվի Եվրոպայի միացյալ նահանգներ{{Sfn | Röhl | p = 211}}: 1940 թվականին իր քրոջը, Արքայադուստր Մարգարետին ուղղված նամակում Վիլհելմը գրել էր,- «Աստծու ձեռքը ստեղծում է նոր երկիր... Մենք դառնում ենք Եվրոպայի միացյալ նահանգներ Գերմանիայի ղեկավարությամբ, միացյալ եվրոպական մայրցամաք:մայրցամաք։» Նա ավելացրել էր,- «Հրեաների ժամանակաշրջանը անցել է և նրանք զրկվել են իրենց դիրքերից բոլոր երկրներում{{Sfn | Petropoulos | 2006 | p = 170}}:
 
<gallery widths="200px" heights="200px">
===Վախճան===
[[Պատկեր:Mausoleumwhilhelm.JPG|thumb|Վիլհելմ II-ի դամբարանը Դորնում, Նիդերլանդներ]]
Վիլհելմը մահացավ [[թոքային զարկերակի թրոմբոէմբոլիա]]յից Նիդերլանդների Դորն քաղաքում 1941 թվականի հունիսի 4-ին 82 տարեկան հասակում, [[Բարբարոսա (ռազմական գործողություն)|Գերմանիայի ԽՍՀՄ ներխուժում]]ից մի քանի շաբաթ առաջ:առաջ։ Գերմանացի զինվորները պարեկում էին նրա տունը:տունը։ Երբ Հիտլերին զեկուցեցին այդ մասին, նա զայրացավ և հրամայեց թաղումից հետո անմիջապես վերադառնալ ծառայության:ծառայության։ Չնայած անձնական տհաճությանը, որ ապրում էր Վիլհելմի հանդեպ, Հիտլերը հրամայեց բերել նրա մարմինը Բեռլին և կազմակերպել պաշտոնական հուղարկավորություն, քանի որ Վիլհելմը Գերմանիայի խորհրդանիշն էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ:ժամանակ։ Հիտլերը հույս ուներ, որ այսպիսով ցույց կտար գերմանացիներին [[Երրորդ Ռայխ]]ի ուղիղ կապը հին [[Գերմանական կայսրություն|Գերմանական կայսրության]] հետ{{Sfn | Sweetman | 1973 | pp = 654–55}}: Այնուամնեայնիվ Վիլհելմը երբեք չէր ցանկանում վերադառնալ Գերմանիա, մինչև չվերականգնվեր և Նացիստների ղեկավարությունը հատկացրեց նրա համար փոքր հուղարկավորության միջոցներ, որին ներկա գտնվեցին հարյուրավոր մարդիկ:մարդիկ։ Ներկաների թվում էին [[Ավգուստ ֆոն Մակենզեն]]ը հագած հին կայսրեական հուսարական համազգեստ, Ադմիրալ [[Վիլհելմ Կանարիս]]ը և Նիդերլանդների ''Ռայխսկոմիսա'' [[Արթուր Զեյս-Ինկվարտ]]ը իր զինվորական խորհրդականների հետ:հետ։ Այնուամենայնիվ Վիլհելմի ցանկությունը, որ [[սվաստիկա]]ն և այլ նացիստական խորհրդանիշներ չլինեն նրա հուղարկավորությանը, անտեսվեց և անգամ դրանք լուսանկարելու համար հրավիրվել էր հոլանդացի լուսանկարիչ{{Sfn | Macdonogh | 2001 | p = 459}}:
 
Վիլհելմը հուղարկավորվեց Դորնի տան բակում կառուցված դամբարանում, որը դրանից հետո դարձավ գերմանացի միապետների գերեզման:գերեզման։ Մի խումբ հավատարիմ անձինք դրանից հետո ամեն տարի կայզերի մահվան օրը իրենց տուրքն են մատուցում վերջին Գերմանական կայսրին{{Sfn | Ruggenberg | 1998}}:
 
== Ծանոթագրություններ ==