«Մասնակից:Վերգինե Քոթանջյան/Ավազարկղ»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
* ''[[Հարցազրույց վամպիրի հետ]]'' (1992)
* ''Մարմինների առևանգիչի պատմությունը'' (1999)
 
 
 
 
'''«Լճի մոտ»''' ռուս նկարիչ [[Իսահակ Լևիտան]]ի (1860-1900) բնապատկերն է, որն ավարտվել է 1892 թվականին ։ Կտավը մաս է կազմում հավաքածուի Պետական [[Տրետյակովյան պատկերասրահ]]ում (INV. 1484). Չափը ՝ 150 × 209 սմ{{num|150 × 209|см}}{{sfn|Каталог ГТГ, т. 4, кн. 1|2001|с=358}}։
Լևիտանը կտավի վրա աշխատանքը սկսել է 1891 թվականին [[Տվեր]]ի նահանգում ՝ որպես բնություն օգտագործելով Բեռնովո գյուղի մերձակայքում գտնվող խավար գետի բնապատկերը։ 1891-1892-ի ձմռանը նկարիչը շարունակել է աշխատանքը Մոսկվայում, իսկ 1892-ի փետրվարին այն ներկայացվել է [[Սանկտ Պետերբուրգ]]ում բացված շարժական գեղարվեստական ցուցահանդեսների ընկերակցության 20-րդ ցուցահանդեսում: Հենց ցուցահանդեսից կտավը ձեռք է բերվել հեղինակ [[Պավել Տրետյակով]]ից, որի հետ համաձայնեցմամբ Լևիտանը հետագայում լրամշակել է ջրային մակերեսի պատկերը ՝ օգտագործելով էտյուդները, որոնք նա գրել է 1892 թվականի ամռանը Վլադիմիրի նահանգում {{sfn|Каталог ГТГ, т. 4, кн. 1|2001|с=358—359}}{{sfn|А. А. Фёдоров-Давыдов|1966|с=152—158}}։
«Լճի մոտ» Լևիտանի երեք մեծ (ըստ չափի) նկարներից մեկն է, որը գրվել է 1890-ականների առաջին կեսին: Այն այս շրջանի մյուս երկու մեծ նկարների ՝ «[[Վլադիմիրկա (նկար)|Վլադիմիրկա]]» (1892) և «Հավերժական խաղաղության վրա» (1894) հետ միասին երբեմն անվանում են Լևիտանի «Մռայլ եռերգություն»
<ref name="isaak_omut">{{cite web
|title = Исаак Ильич Левитан — Лучшие картины, пейзажи — У омута, 1892
|work =
|author =
|publisher = isaak-levitan.ru
|url = http://isaak-levitan.ru/master/21.php
|date =
|format = HTML
|accessdate = 2016-05-17
|archiveurl =
|archivedate =
|deadlink = no
}}</ref>։
 
== Պատմություն ==
«Լճի մոտ» կտավը ծրագրվել և սկսվել է 1891 թվականին, երբ Իսահակ Լևիտանը ապրում էր Տվերի նահանգի Զատիշյե գյուղում, որն այժմ գտնվում է [[Տվերի մարզ]]ի Ստարեցկի շրջանի տարածքում{{sfn|А. А. Фёдоров-Давыдов|1966|с=152}}{{sfn|Н. С. Шер|1966|с=}} ։ Նրա հետ էր նրա ընկերուհի, նկարչուհի Սոֆյա Կուվշիննիկովան, իսկ նրանց հրավիրեց անցկացնել ամառային ժամանակ Տվերի երկրամասում Լիկա Միզինովի հետ, որին Լևիտանը լավ գիտեր որպես Մարիա Պավլովնայի մտերիմ ընկերուհի, Անտոն Պավլովիչ Չեխովի քույր<ref name="star">{{cite web
|title = Старицкий район
|work =
|author =
|publisher = Энциклопедический справочник «Тверская область», region.tverlib.ru
|url = http://region.tverlib.ru/cgi-bin/fulltext_opac.cgi?show_article=1268
|date =
|format = HTML
|accessdate = 2016-05-17
|deadlink = no
}}</ref>։
 
Ոչ հեռու հանգիստ, գյուղում Bernovo, գետի խավարը էր գույքը Աննա Nikolaevna Վուլֆ[5], որը ժառանգել է նրան իր հոր, Նիկոլայ Իվանովիչ Վուլֆ, մահացել է 1889 թ. [9]: Լևիտանին դուր է եկել հին փլուզված ջրաղացի մոտ օմուտի բնապատկերը, և նա սկսել է մատիտի ուրվագիծը պատրաստել ։ Տեսնելով, որ նա նկարում է, կալվածքի տիրուհին պատմել է նրան այն ավանդությունը, որն ավելի վաղ ոգեշնչել էր Պուշկինին գրել "ջրահարս"դրաման[5]։
 
Недалеко от Затишья, в селе [[Берново (Тверская область)|Берново]], у речки [[Тьма (река)|Тьмы]] было расположено имение Анны Николаевны Вульф{{sfn|А. А. Фёдоров-Давыдов|1966|с=152}}, которая унаследовала его от своего отца, Николая Ивановича Вульфа, скончавшегося в 1889 году<ref name="pushkin_vosp">{{книга
|автор =
|заглавие = Пушкин в воспоминаниях современников
|место = {{М.}}
|ответственный = И. В. Захаров
|издательство = [[Захаров (издательство)|Захаров]]
|год = 2005
|страниц = 911
|страницы = 472
|isbn = 5815905399
}}</ref>.