«Մասնակից:Zaqaryan13/Ավազարկղ6»–ի խմբագրումների տարբերություն

Չնայած այն հանգամանքին, որ ամուսնությունը սկզբնապես եղել է քաղաքական նկատառումներով, այն հաջող է եղել, և զույգը կարծես սիրել է միմյանց<ref>{{книга |автор=Okerlund, Arlene Naylor |заглавие=Elizabeth of York |ответственный= |ссылка= |место= |издательство=Palgrave Macmillan |год=2009 |том= |страниц= |страницы=99—118, 185—186, 203—204 |isbn=978-0-230-61827-5 |ref= }}</ref><ref>{{книга |автор=Williams, Neville |часть=Henry VII |ссылка часть= |заглавие=The Lives of the Kings and Queens of England |оригинал= |ссылка= |викитека= |ответственный=ed. Fraser, Antonia |издание= |место= |издательство=Futura |год=1977 |volume= |pages=143 |columns= |allpages= |серия= |isbn=0-8600-7449-8 |тираж= |ref= }}</ref>։ Էլիզաբեթ Յորքը, որպես թագուհի, մեծ քաղաքական ազդեցություն չի ունեցել այդ առումով ուժեղ սկեսուրի՝ տիկին Մարգարետ Բոֆորթի պատճառով, բայց Էլիզաբեթը քնքուշ, բարի և առատաձեռն է եղել իր հարազատների, ծառաների և բարերարների նկատմամբ: Պաշտոնական հավաքների բացակայության ժամանակ նա իր երեք երեխաների հետ հանգիստ կյանքով ապրել է քաղաքականությունից հեռու՝ Էլթեմյան պալատում։ Էլիզաբթը սիրում էր երաժշտություն, պարեր, խաղեր<ref>{{книга |заглавие=Who's Who in Tudor England |год=1990 |издательство=Shepheard-Walwyn |место=London |isbn=0-85683-093-3 |ссылка=https://books.google.com/?id=MltmAAAAMAAJ&q=Elizabeth+of+York+gentle+kind+generous&dq=Elizabeth+of+York+gentle+kind+generous |язык=und |автор=Routh, Charles Richard Nairne; Holmes, Peter}}</ref>։
 
1501 թվականի նոյեմբերի 14-ին Էլիզաբեթի և Հենրիի 15-ամյա որդին՝ Արթուրը, ամուսնացել է [[Եկատերինա Արագոնացի|Եկատերինա Արագոնացու]]՝ [[Ֆերդինանդ II (Արագոնի թագավոր)|Ֆերդինանդ II Արագոնացու]] և [[Իզաբելլա I (Կաստիլիայի թագուհի)|Իզաբելլա I Կաստիլիացու]] դստեր հետ։ Զույգը ուղարկվել է Լուդլոու ամրոց՝ Ուելսի արքայազնի ավանդական նստավայրը։ Արթուրը մահացել է 1502 թվականի ապրիլին․ որդու մահվան լուրը Հենրի VII-ի մոտ մեծ վիշտ է առաջացրել՝ հավասարապես և՛ դինաստիայի համար վախից, եւև՛ որդու սուգից հավասարապես ։սգից։ Էլիզաբեթը մխիթարեցմխիթարել է նրան, ասելով, որ նա էլ իր մոր ընտանիքի միակ զավակն էրէ, բայց գոյատեւեցապրել է՝ թագավոր դառնալու համար, որ Աստված թողեց նրան իրթողել որդուէ որդուն եւև երկու դուստրերի հետդուստրերին, եւև որ իրենք երկուսն էլ երիտասարդ են, և դեռ երեխաներկարող ունենալուեն համար<nowiki/>[[14 ноября]] [[1501 год]]а 15-летний сын Елизаветы и Генриха, Артур, женился на [[Екатерина Арагонская|Екатерине Арагонской]], дочери [[Фердинанд II (король Арагона)|Фердинанда II Арагонского]] и [[Изабелла I (королева Кастилии)|Изабеллы I Кастильской]]. Пара была отправлена в замок Ладлоу — традиционную резиденцию [[Принц Уэльский|принца Уэльского]]. Артур умер в апреле [[1502 год]]а; известие о смерти сына вызвало у Генриха VII огромную скорбь, в равной степени из-за страха за династию и траура по сыну. Елизавета утешила его, сказав, что он был единственным ребёнком в семье его матери, но выжил, чтобы стать королём, что Бог оставил его с сыном и двумя дочерьми, и что оба они достаточно молоды, чтобы иметь ещёերեխաներ детейունենալ<ref>{{книга |автор=Okerlund, Arlene Naylor |заглавие=Elizabeth of York |ответственный= |ссылка= |место= |издательство=Palgrave Macmillan |год=2009 |том= |страниц= |страницы=203—211 |isbn=978-0-230-61827-5 |ref= }}</ref><ref>{{книга |автор=Agnes Strickland, Elizabeth Strickland |заглавие=Lives of the Queens of England |ответственный= |ссылка= |место= |издательство= |год=1852 |том= |страниц= |страницы= |isbn= |ref= }}</ref><ref>{{книга |автор=Thomas Penn |заглавие=Winter King, Henry VII and the Dawn of Tudor England |ответственный= |ссылка= |место= |издательство= |год= |том= |страниц= |страницы=114 |isbn= |ref= }}</ref>.։
 
1502 թվականին Էլիզաբեթը հղիացել է յոթերորդ անգամ և 1503 թվականի սկզբին, ծննդաբերության սպասումով, տեղափոխվել է Թաուեր: Փետրվարի 2-ին նա դուստր է ունեցել՝ Եկատերինային, սակայն երեխան մահացել է դրանից մի քանի օր անց: Փետրվարի 11-ին՝ իր 30-ամյա հոբելյանի օրը, Ելիզավետա Յորքը մահացել է ծննդաբերության ժամանակ ստացած վարակից: Նրա ամուսինն ու երեխաները խորապես սգացել են թագուհու մահը։Հենրին հեռացել է պակատից և թույլ է տվել իր կողքին լինել միայն մորը՝ Մարգարետ Բոֆորթին։ Հենրիի պահվածքը, ով նախկինում ոչ մի կերպ ցույց չի տվել իր զգացմունքները, շատ անսովոր էր և անհանգստացնող իր արքունիքի անդամների համար։
В [[1502 год]]у Елизавета забеременела в седьмой раз и в начале [[1503 год]]а в ожидании родов перебралась в [[Тауэр]]. [[2 февраля]] она родила дочь Екатерину, но ребёнок умер через несколько дней после этого. [[11 февраля]], в день своего тридцатисемилетия, Елизавета Йоркская скончалась от инфекции, полученной при родах. Её муж и дети глубоко скорбели о смерти королевы. Генрих отдалился от двора и позволял находиться рядом с собой только матери, [[Бофорт, Маргарет|Маргарет Бофорт]]. Поведение Генриха, ранее никак не показывавшего своих эмоции и не имевшего никаких признаков недомогания, было очень необычным и тревожным для членов его двора.
[[Պատկեր:Henry VII in Mourning.jpg|մինի|Սգացող Հենրի VII-ը և նրա երեխաները Էլիզաբեթ Յորքի մահից հետո: [[Նկարազարդ ձեռագիր|Նկարազարդված ձեռագիր]]]]
 
Որոշ ժամանակ անց Հենրին սկսել է դիտարկել երկրորդ ամուսնության տարբերակը։ Իսպանիայի հետ միությունը վերսկսելու համար Հենրիի նոր կնոջ դերի համար դիտարկվում էր Ջովաննան, Նեապոլի այրիացած թագուհին ( Ֆերդինանդ II Արագոնացու զարմուհին), [[Խուանա I|Խուանան]]՝ Կաստիլիայի թագուհին (Ֆերդինանդի և Իզաբելլայի դուստրը) և Մարգարիտան՝ Սավոյայի այրի դքսուհին (Խուանա Կաստիլիացու տալը): Ամուսնական պլանները անկատար են մնացել․ ամուրի Հենրին մահացել է 1509 թվականին։
Некоторое время спустя Генрих стал рассматривать варианты повторного брака. Чтобы возобновить союз с Испанией, на роль новой жены Генриха рассматривались [[Джованна Арагонская|Джованна]], вдовствующая [[Король Неаполя|королева Неаполя]], (племянница [[Фердинанд II (король Арагона)|Фердинанда II Арагонского]]); [[Хуана I Безумная|Хуана]], [[Список правителей Кастилии|королева Кастилии]] (дочь Фердинанда и [[Изабелла I (королева Кастилии)|Изабеллы]]); и [[Маргарита Австрийская (1480—1530)|Маргарита]], вдовствующая [[Герцог Савойский|герцогиня Савойская]] (золовка Хуаны Кастильской). Брачным планам не суждено было сбыться: Генрих умер, будучи вдовцом, в [[1509 год]]у.
 
Կնոջ մահը մի քանի տարի սգացող Հենրի VII-ը, ինչպես ընդունված է ասել, մահացել է կոտրված սրտով։ Ամեն տարի փետրվարի 11-ին նա կարգադրում էր հոգեհանգստյան պատարագ կարդալ, զանգեր հնչեցնել և հարյուրավոր մոմ վառել՝ ի պատիվ Էլիզաբեթ Յորքի: Լոնդոնի Թաուերը լքված է եղել որպես թագավորական նստավայր, ինչի մասին վկայում է թագավորական ընտանիքի կամ Հենրի Թյուդորի կողմից դրա օգտագործման մասին հիշատակումների բացակայությունը 1503 թվականից հետո: Էլիզաբեթի որդու՝ Հենրի VIII-ի թագավորությանը հաջորդող բոլոր ծնունդները տեղի են ունեցել պալատներում<ref>[http://nerdalicious.com.au/history/elizabeth-of-york-and-her-kings-henry-vii/ Elizabeth of York and her Kings — Henry VII.]</ref>։ Կնոջ մահը Հենրիի մոտ անդառնալի փոփոխություններ է առաջացրել. առանց այդ էլ ժլատ խելացնորի համբավ ունեցող թագավորը դարձել էր ավելի ժլատ ու կասկածամիտ։ Հենրին թաղվել է Վեստմինստերյան աբբայությունում՝ կնոջ կողքին։ Էլիզաբեթ թագուհու դամբարանը բացվել է 19-րդ դարում։ Դագաղի փայտե երեսվածքը՝ կապարե կորպուսով, այն ժամանակ, հեռացվել է՝ իր թոռ [[Հակոբ Ա|Հակոբ]] թագավորի թաղման համար տարածք ստեղծելու նպատակով<ref>{{книга |заглавие=Westminster Abbey |год=1886 |издательство=John Murray |место=London |страницы=499 |ref=Stanley |язык=und |автор=Stanley, Arthur}}</ref>։
Генрих VII, горевавший несколько лет после смерти жены, как считалось, умер от разбитого сердца. Каждый год [[11 февраля]] он приказал читать заупокойную мессу, звонить в колокола и зажигать сотню свечей в честь Елизаветы Йоркской. Лондонский Тауэр был заброшен, как королевская резиденция, о чём свидетельствует отсутствие упоминаний о его использовании королевской семьёй или Генрихом Тюдором после 1503 года. Все последующие роды в царствование сына Елизаветы, [[Генрих VIII|Генриха VIII]], проходили во дворцах<ref>[http://nerdalicious.com.au/history/elizabeth-of-york-and-her-kings-henry-vii/ Elizabeth of York and her Kings — Henry VII.]</ref>. Смерть жены повлекла за собой необратимые изменения в Генрихе: и без того имевший репутацию скупого параноика, король стал ещё более скуп и подозрителен. Генрих был похоронен рядом с женой в [[Вестминстерское аббатство|Вестминстерском аббатстве]]. Гробница Елизаветы открывалась в XIX веке. Деревянная обшивка со свинцового корпуса её гроба была, к тому времени, удалена, чтобы создать пространство для погребения её праправнука [[Яков I (король Англии)|короля Якова]]<ref>{{книга |заглавие=Westminster Abbey |год=1886 |издательство=John Murray |место=London |страницы=499 |ref=Stanley |язык=und |автор=Stanley, Arthur}}</ref>.
 
== Սերունդ ==
3684

edits