«Մասնակից:Elen Sahakyan/Ավազարկղ2»–ի խմբագրումների տարբերություն

| издательство = Robert Appleton
| год = 1913
}}</ref>), գերմանացի բանասեր և փիլիսոփա<ref name="kat" />, պատմաբան<ref name=af /> և հնագետ<ref name=esb />, գրող, [[Վյուրցբուրգի համալսարան|Վյուրցբուրգի համալսարանի]] պրոֆեսոր, Բավարիայի ԼանդտագիԼանդթագի պատգամավոր, որում նա պաշտպանում էր կաթոլիկության շահերը<ref name=esb />:
 
== Կենսագրություն ==
|date = 2017
|accessdate = 2019-04-08
}}</ref>: Նրա հորեղբայրը՝ ՋոզեֆՅոզեֆ ԳերեսըԳյորեսը, ջերմեռանդ կաթոլիկ ազատամարտիկ էր և երիտասարդ Էռնստը լի էր խանդավառությամբ դեպի կաթոլիկ հավատքն ու ազատությունը: Նա նախ սովորել է Բոննի համալսարանում (1824-301830), ապա սովորել դասական բանասիրություն և փիլիսոփայություն [[Մյունխենի համալսարան|Մյունխենի համալսարանում]], մասնավորապես՝ նվիրվելով [[Ֆրիդրիխ Շելինգ|Շելինգին]], Գերեսին և Ֆրանց ֆոն Բադերին, իսկ հետո չորս տարի անց ճանապարհորդել է [[Ավստրիա|Ավստրիայում]], [[Իտալիա|Իտալիայում]], [[Հունաստան|Հունաստանում]] և [[Պաղեստին|Պաղեստինում]]՝ այցելելով քաղաքակրթության պատմության ամենահայտնի վայրերը՝ ինչպես հեթանոսական, այնպես էլ քրիստոնեական: ՆրաՆա ուղևորությունը Աթենք կատարվեցկատարեց որպես Հունաստանի թագավոր ընտրված Վիտելսբախի տան բավարացի իշխանիիշխան [[Օտտոն I (Հունաստանի թագավոր)|ՕտտոնինՕտտոնի]] հետապնդմանշքախմբի անդամ: Վերադառնալով հայրենիք՝ նա 1835 թվականին ստացել է դոկտորի կոչում Քիլքեի համալսարանից՝ ներկայացնելով «De mortis dominatu in veteran, commentatio theologica-Philosphica» թեզը և նշանակվել [[Վյուրցբուրգի համալսարան|Վյուրցբուրգի համալսարանի]] դասական բանասիրության դոկտոր, որտեղ ունեցել է խոր և հեռանկարային ազդեցություն համալսարանի երիտասարդության մասին: Այդ ընթացքում նա ամուսնացավ մյունխենյան փիլիսոփա Ֆրանց ֆոն Բադերի դստեր՝ Ջուլի Բադերի (''Julie Baader'') հետ<ref name=kat />:
 
[[1837|1837 թվականի]] [[Նոյեմբերի 20|նոյեմբերի 20-ին]] Պրուսիայի իշխանությունների կողմից Քյոլնի արքեպիսկոպոս Կլեմենս Ավգուստին Պրուսիայի իշխանությունների ձերբակալությունից հետո, որի բռնի պահումըազատազրկումը Մինդենի բերդում մեծ արձագանք առաջացրեց ինչպես հայրենիքում, այնպես էլ արտերկրում գտնվող կաթոլիկ շրջանակներում, Լասոն գրեց հորեղբոր Գյորեսին` կոչ անելով բողոքել Բեռլինի կառավարության կամայականությունների դեմ: Դա դրդեց Գերրեսին պաշտպանել արքեպիսկոպոսին, որի համար նա ձերբակալվեց և բանտում գտնվելու ընթացքում գրեց իր «Մեծ Աթանաս» (Athanasius, 1837) աշխատությունը<ref>{{книга
| автор = Петров, Д.
| часть = Гёррес
| столбцы = 1296—1297
| страниц = 1906
}}</ref>: Միևնույն ժամանակ, ինքը՝ Լասոն, թողարկումթողարկել է վիճահարույց բրոշյուրը «Kritische Bemerkungen über die Kölner Sache» բրոշյուրը , համարձակ հարձակում պրուսական կառավարության և դիվանագետ Յոսիաս ֆոն Բունսենի դեմ: 1844 թվականի աշնանը Լասոն նշանակվեց [[Մյունխենի համալսարան|Մյունխենի համալսարանի]] բանասիրության և գեղագիտության պրոֆեսոր՝ չնայած նրան պահելու Վյուրցբուրգի համալսարանի սենատի բուռն ջանքերին: Մյունխենում նա արագորեն հայտնի դարձավ որպես ուսուցիչ: Լասոյի գործողությունները ազդեցին արտգործնախարար Կառլ Աբելի տապալման վրա, ինչը ողջունվեց համալսարանի սենատի կողմից, բայց Բավարիայի արքա Լյուդվիգ I-ը իր դժգոհությունն արտահայտեց՝ 1847 թվականի փետրվարի 28-ին Լասոյին պաշտոնանկ անելով: Դրան հաջորդեցին ուսանողների ցույցերը, որոնց արդյունքում աշխատանքից հեռացվեցին համալսարանի ութ այլ դասախոսներ: 1848-ին թվականինին Լասոն և նրա նախկին գործընկերները ընտրվեցին [[Ֆրանկֆուրտի ազգային ժողով]], որտեղ նա մտավ աջ պահպանողական խումբ և պաշտպանեց կաթոլիկ եկեղեցու ազատությունները<ref name=kat />:
 
Թագավոր Մաքսիմիլիան II, ի վերջո, հանձնվեցզիջեց Մյունխենի ուսանողների խնդրագրին՝ վերականգնելու Լասոյինխնդրագրին և աքսորված այլ պրոֆեսորներին 1849 թվականի մարտի 15-ին, վերականգնեց Լասոյին և աքսորված այլ պրոֆեսորներին Լասոն վերսկսեց իր աշխատանքը որպես փիլիսոփայական գրող: Նույն թվականին նա ընտրվեց Բավարիայի ԼանդտագԼանդթագ, որտեղ մինչ իր մահը մասնակցեց բոլոր քաղաքական վեճերին<ref name=kat />:
 
Նա մահացավմահացել [[Մյունխեն|Մյունխենում]], [[1861]] թվականի [[Մայիսի 9|մայիսի 9-ին]]<ref name=kat />:
 
== Ազդեցություն ==
{{нп5|Հենրիխ ֆոն Սրբիկը||de|Heinrich von Srbik}}, իր «Հոգի և պատմություն» մեծ աշխատության մեջ գերմանական հումանիզմից մինչև այսօր (Geist und Geschichte von deutschen Hununismus bis zur Gegenwart. München, 1950), վարկավորումգնահատում է Էռնստ ֆոն ԼասոյինԼասոյի և Ֆրանց ֆոն ԲադերինԲադերի դերը Աստծուն պատմության մեջ ներմուծելումտցնելու համար<ref>{{статья
| автор = Вайнштейн, О. Л.
| заглавие = Новейшая буржуазная литература по истории исторической науки. Обзор
| страниц = 666
| isbn = 5-244-00656-8
}}</ref>: Կառլ Ֆոլգրաֆի հետ միասին, [[Օսվալդ Շպենգլեր|Շպենգլերից]] շատ առաջ, նա ոչ միայն նկարագրեց պատմական շրջաններ, այլև արտահայտեց իր շատ այլ գաղափարներ: Էռնստ ֆոն ԼասոնԼասոն1856 լույսթվականին հրատարակել է տեսել 1856 թվականին «Պատմության փիլիսոփայության նոր փորձ՝ հիմնված իրական փաստերի վրա» (''Neuer Versuch einer alten auf die Wahrheit der Thatsachen gegründeten Philosophie der Geschichte'') գրքումգիրքը<ref name=esb />: [[Օսվալդ Շպենգլեր|Շպենգլերի]] աշխատություններում կան Լասոյի այնպիսի գաղափարներ, ինչպիսիք են կենսաբանական փոխաբերությունները, հին և արևմտյան մշակույթների համեմատությունը, մշակույթների անկման և մահվան մասին պատկերացումները: Լասոն մարդկությանը դիտում է որպես մեծ օրգանիզմ, որն անցնում է մանկության, պատանեկության, հասունության և ծերության փուլերը զարգացման ընթացքում: Ֆոլգրաֆի և Լասոյի գաղափարները հետագայում վերարտադրեց գերմանացի պատմաբան Հայնրիխ Ռյուկերտը իր «Համաշխարհային պատմության դասագիրքը օրգանական ներկայացմամբ» (1857) հոդվածում, որը նույնպես համբավ ձեռք բերեց Ռուսաստանում<ref name=af>{{книга
| автор = Афанасьев, Валерий Владимирович
| заглавие = Философия политики Освальда Шпенглера: Автореферат диссертации доктора политических наук: 23.00.01