«Երկար դանակների գիշեր»–ի խմբագրումների տարբերություն

 
 
Հինդենբուրգը երբեք չպատասխանեց հուշագրին և պարզ չէ անգամ նա տեսել է այն թե ոչ, քանի որ [[Օտտ Մեյսներ]]ը, ով ապագայում դարձավ նացիստ, հնարավոր է չի փոխանցել Հինդենբուրգին{{sfn|Wheeler-Bennett|1967|p=330}}։
[[File:Bundesarchiv Bild 183-W0402-504, Generaloberst Werner von Blomberg.jpg|thumb|upright|[[Վերներ ֆոն Բլոմբերգ]]ը 1934 թվականին]]
1934 թվականի սկզբին և 1935 թվականին [[Վերներ ֆոն Ֆրիտչ]]ը և [[Վերներ ֆոն Բլոմբերգ]]ը, որոնք ամաչում էին Համերսշտեյնին և Մակենզենին միանալու համար, հաջողությամբ համոզեցին Հիտլերին վերականգնել գեներալներ ֆոն Շլեյխերին և ֆոն Բրեդովին{{sfn|Wheeler-Bennett|1967|p=336}}։ Հանկարծակի հայտնի դարձավ, որ Ֆրիչը և Բլոմբերգը որպես բանակի սպաներ չէին կարողացել դիմադրել մամուլի հարձակումներին, թե իբր իրենք Ֆրանսիայի կողմից վարձատրության համար դավաճանել են հայրենիքը{{sfn|Wheeler-Bennett|1967|p=336}}։ 1935 թվականի հունվարի 3-ին Բեռլինի պետական թատրոնում իր ելույթում Հիտլերն ասաց, որ Շլեյխերի և Բրեդովի գնդակահարությունները սխալմունք են սխալ տեղեկության հիմքով և նրանց անհարկի մեղադրել են որպես դավաճան{{sfn|Wheeler-Bennett|1967|p=337}}։ Հիտլերի ելույթը տեղ չգտավ գերմանական մամուլում, սակայն բանակը տեղեկացվեց ելույթից{{sfn|Wheeler-Bennett|1967|p=337}}։ Այնուամենայնիվ, չնայած սպանված երկու սպաների վերականգնմանը, նացիստները շարունակում էին գաղտնի կերպով Շլայխերին մեղադրել պետական ​​դավաճանության մեջ: 1935 թվականին Գյորինգը Վարշավա կատարած այցի ժամանակ ասել էր [[Յան Շեբեկ (դիվանագետ)|Յան Շեբեկ]]ին, որ Շլեյխերը 1933 թվականին փորձել է համոզել Հիտլերին գործարքի գնալ Ֆրանսիայի և ԽՍՀՄ-ի հետ Լեհաստանը բաժանելու հարցում և այդ պատճառով Հիտլերը սպանել էր Շլեյխերին{{sfn|Wheeler-Bennett|1967|p=327}}։
 
== Ծանոթագրություններ ==