«Մասնակից:Maga 2007/Ավազարկղ»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
Պիտակ: Reverted
Պիտակ: Reverted
Բանաստեղծի բանաստեղծություններում աշխարհաճաաչման և հոգևոր որոնումներ և նույնիսկ ընկերների դավաճանություն: Բանաստեղծությունների մեծամասնությունը մահմեդական մոտիվներով է: Նա երազում է որպեսզի իր վերջին բառերով լինեն բառեր, որոնք կարտասանի յուրաքանչյուր մահմեդական իսլամը ընդունելիս: Սեր դեպի Աստված, դա նաև սեր է դեպի մարդկանց, ովքեր շրջապատում են նրան: Օրինակ` ընտանիքը իր համար մի ամբողջ սիրո և ուրախության աշխարհ է: Պոետի առավելություններից է` որ նա կարողանում է կյանքին նայել հումորով և հեգնանքեվ<ref>Razali Che Mat. Suara Nurani Stranstviya Poeta // Dewan Sastera, Jun 2003, hlm. 78.</ref>:
 
Стихи Азиза Дерамана очень музыкальны и ассоциативны. Он, следуя древним малайским традициям, пытается ввести в свою поэзию рифму — явление достаточно редкое в современной малайской поэзии, хотя традиционный фольклор и эпос как раз всегда рифмованные. Парафраз, игра звуками (увы, порой трудно передаваемая в переводе) присущи почти каждому стихотворению Азиза. Они легко ложатся на музыку и, видимо, поэтому к ним так часто обращаются композиторы.[3]
Ազիզ Դերամանի բանաստեղծությունները շատ երաժշտական և զուգորդական են: Նա հետևելով հին մալազական ավանդությունների, փորձում է իր պոեզիայի մեջ մտցնել հանգը` հազվագյուտ երևույթ մալազական պոեզիայում, թեկուզ ավանդական ֆոլկլորը և էպոսը հենց հանգավորված է: Շրջասացությունը՝ հնչյունների հետ խաղալը բնորոշ է Ազիզի գրեթե յուրաքանչյուր բանաստեղծությանը: Նրանցով հեշտությամբ երաժշտություն է կազմվում և հավանաբար դրա համար են կոմպոզիտորները անդրադարձ կատարում նրանց<ref>{{Cite web|url=https://magazines.gorky.media/inostran/2004/2/chetki-starogo-cheloveka.html|title=Четки старого человека — Журнальный зал|publisher=magazines.gorky.media|accessdate=2019-09-05}}</ref>:
 
Պոետի բանստեղծությունները թարգմանած են մի քանի այլ լեզուներով, այդ թվում ռուսերեն: 2003 թ. Ապրիլի 13-ին Կուալա Լումպուրի Գիտության և մշակույթի ռուսական կենտրոնում տեղի ունեցավ Ազիզ Դերամանի «Պոետի թափառումները» ռուսալեզու անթոլոգիայի շնորհանդեսը `Ռուսաստանի դեսպան Վլադիմիր Մորոզովի ներկայությամբ<ref>Berita Jiwa, DBP, № 48, 2003.</ref>: Ավելի ուշ ապրիլի 21-ին Մոսկվայի արտասահմանյան գրականության գրադարանում հեղինակի մասնակցությամբ` ով ոչ պաշտոնական այով այցելել էր Ռուսաստան:
 
== Հասարակական գործունեություն ==
Ազիզ Դերմանը մասնակում է երկրի հսարակական կյանքին: Նա ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հովանու ներքո գտնվող Ասիայի և Օվկիանիայի մշակութային կազմակերպությունների միջազգային խորհրդի փոխնախագահն էր (1988-2001), Բրունեյի, Ինդոնեզիայի և Մալայզիայի լեզվի խորհրդի նախագահ (1995-2004), Հարավարևելյան Ասիայի պետությունների գրականության խորհրդի նախագահ (Մաստրա) (1996-1998, 2002-2004), Մալայերեն լեզվի միջազգային խորհրդի մշտական ​​նախագահ (1997-2004), Գապենի կոմիտեի անդամ(2004—2014):
Ներկայումս նա Պասիր-Պուտիկի գրողների և մշակույթի գործիչների միության խորհրդական է (1970 թվականից), Մալզիայի Կելանտանի մալայզական քաղաքակրթություան կազմակերպության նախագահ<ref>[https://www.bharian.com.my/node/46498 Gumpalan puitis Aziz Deraman // «Berita Harian», 9.4.2015]</ref>:
 
== Պարգևներ ==
ՅՈՒՆԵՍԿՈ մրցանակ (1983)
Офицер ордена защитника королевства (Darjah Kesatria Mangku Negara) от Верховного правителя Малайзии (1990)
Орден преданности короне (Jasa Setia Mahkota) (1997)
Золотая Пушкинская медаль, посвящённая 200-летию со дня рождения А. С. Пушкина (1999)
Орден «Рыцарь короны Минданао» (Dato’ Mahkota Mindanao) (1999)
Орден «Рыцарь, преданный короне» (Pingat Datuk Paduka Setia Mahkota) от султана Келантана и титул Дато (2001)
Главная литературная премия Малайзии (2002/2003)
Литературная премия Келантана (2003)
Премия деятеля культуры Гапены (2011)
Литературная премия группы «Утусан» (2013)
Награда и звание «Борец за национальный язык» (Anugerah Tokoh Pejuang Bahasa) (2016)[6]
Премия литератора малайского мира (Исламский университет «Нусантара Алвашлиях», Медан, 2018)
 
== Կարծիքներ ==
Он любит родину и восхищается красотами своей страны, но в то же время переживает за то, как безжалостно обращаются с природой те, кто стремится только о своём благополучии. «Где эти дивные пейзажи? // Вместо них голые холмы, // Бесплодная сухая земля» (Заблудившиеся в дебрях сердца). Вместе со щепками срубленного дерева, пишет, он, сгорают наши сердца. Человек, как часть природы не может жить без неё. И поэта страшит перспектива её гибели. Даже ночью во сне он не перестаёт думать об этом и, просыпаясь от кошмара, облегчённо вздыхает, понимая, что это только сон (Ночной кошмар). Но что если однажды этот кошмар станет явью?
— Виктор Погадаев[7]
Նա սիրում է իր հայրենիքը և հպարտանում է իր հայրենիքի գեղեցկությամբ, բայց միևնույն ժամանակ անհանգստանում է նրա համար, թե ինչպես են անխղճաբար վարվում բնության հետ նրանք, ովքեր ձգտում են միայն իրենց բարեկեցությանը: «Որտե՞ղ են այդ հրաշալի լանդշաֆտները», «Իրենց փոխարեն մերկ բլուրներ են», «Անպտուղ չոր հող»:
376

edits